De veritate
Suggeſtioni gͦ ne attendamꝰ: delectationē mox repͥmamꝰ. cōſenſū fortit̉ obruamus: ſicqꝫ cor nr̄m ſtudeamꝰ cuſtodirevt nec vna ſuꝑflua cogitatōe dyabolusillud valeat violarę.¶ Sil̓itudo inter cor humanū ⁊ molendinum. ⁊cͣ.Or el utijj ſil̓e eſt molēdino ſp1molēti: quod dn̄s quidā cuidaꝫ1iẜuo ſuo cuſtodiendū dedit: p̄cipiens ei: vt ſuā t̓m̄ annonā: vcꝫ frumentu: aut ordeū: vl̓ etiā auena in ea molat⁊ ex eodē qd̓ molūerit ⁊ ip̄e viuat: verūilli ẜuo qͥdā inimicat̉: qui huic molēdioſꝑ inſidiat̉: qui ſi qn̄ illd̓ vacuū inuenerit: aut arenā ibi ſtatim pijciat: q̄ illd̓ diſſipat: aut pice q̄ cōglutinat: aut aliquidqd̓ fedat: aut palea ꝙ tm̄ illd̓ occupat.Seruꝰ igit̉ ille ſt molēdinū ſuū bn̄ cuſtodierit: dn̄iqꝫ ſui tm̄ annona in eo moluerit: mūda ex eo farina egredit̉ iuxta genus annone q̄ int̓molit̉. Ex eodē āt qd̓moluerit: ⁊ dn̄o ſuo ẜuit: ſibiqꝫ ip̄i victuacquirit. Si ꝟo inimicū ſuū violare molēdinū ſuū ꝑmiſerit mala ex eo farina ꝓcedit: qꝛ mala ē annona quā molit. Hecāt faria ⁊ vehemēter diſplicꝫ dn̄o illi: vtẜuꝰ ex ea ſibi ꝟictū ſed famē ꝯquerūt.itaqꝫ molēdinū ſꝑ aliquid molens cor e11humanū aſſidue̓ aliquid cogitas. Hocdeꝰ vnicuiqꝫ hoī ẜuādū tradidit: iubēsvt ī eo voluat illos tm̄ cogitatꝰ: qͦs ipſeſugerit qͦꝝ cogitatuū: alij vt frumētumalij vt ordeū: alij vt auena ſūt. Cure q̇pepe vt frumētū ſūt qͦs aīa replicat cuꝫ inꝯtemplatōe poſita pure ſe deo cogitat.hi āt ordeo aſſimulant̉: quibꝰ de ꝟtuteī ꝟtutē quā ꝑ qͥſda labores aſcēdere meditant̉. Hi etiā licꝫ ſint boni: minꝰ tamēſuꝑioribꝰ ſūt ꝑfecti. Illi ꝟo ſt̓ vt auenaquibꝰ hō intēdit ſua deſerere vitia: boni nāqꝫ ſūt ⁊ iſti ſꝫ tn̄ imꝑfectiores p̄dictis. Hos itaqꝫ oēs vult deꝰ: vt hͦ cordereuoluāt; ⁊ ex eiſdē ſibi victū eternū acquirāt. Sꝫ qꝛ hoī ſꝑ aduerſat̉ dyaboi.
⁊ ſꝑ inſidiat̉ cordi illiꝰ: ꝙ ſi aliqn̄ vacurum bonis cogitationibꝰ inuenerit: replꝫ.ſi pōt malis. haꝝ āt malarū: alie cor diſſipat: vt ire ⁊ inuidie. Alie conglutināt:⁊ coinquinat: vt caſtrimargie ⁊ luxurieAlie tm̄ occupat vt rane non nimis nociue. Hic igit̉ homo ſi cor ſuū bn̄ cuſtodierit: ſanctoſqꝫ bene cogitatus in eo rauoluerit: mūda ꝑ os ꝟba: velut per foramē molendini emittūtur: mūdus ꝑ oculos viſus: mundꝰ per aures auditꝰ: mūdus ꝑ os guſtus: mūdus ꝑnares odoratus: mūdus ꝑ totū corpꝰ tactꝰ: ſed genera cogitatōnū mūdaꝝ que intꝰ voluūtur. Ex his aūt cogitatōibus mūdus etdeo eas cogitādo: deſeruit ⁊ eternaꝫ ſibi vitā acquirit. Si ꝟo dyabolo cor ſuum corrūpere ꝑmiſerit: mox vitia ꝑ ſen.ſus ꝓgrediunt iuxta genera cogitationum malarū: qintus voluunt̉. Hec at⁊ deo vehemēter diſplicēt nec hō ex eis.victū ſibi acqͥrit ſꝫ mortē. Cū eī ad finēquiſqꝫ ꝑuenerit qͣꝫtū boni vel mali nūcmoluerit tm̄ ⁊ ad vitam vl̓ mortem ſibip̄paratū inuenerit. Uerū ſciendū quiahoꝝ molētiū: id ē in hac vitā laborātiūtria genera ſunt.¶ Sil̓itudo inter laborantes ⁊ molentes. ⁊cͣ.Ec autē velut tres ſūt hoīes demane vſqꝫ ad veſperam manuęmolētes: hoꝝ itaqꝫ primꝰ quicquid molit̓ ī ſaccū ſuſcipit ⁊ abſcondit.Alter ꝟo ꝑtem capit: ꝑtem ī flumē negligētia cadere ſinit: ꝑtem ꝟo ventus rapit. Terciꝰ autē quicquid molit impetꝰflumis ſecū tollit̓: vl̓ vetus diſſoluit: veniēte veſꝑa qn̄ a labore ceſſat̉ ⁊ fructuslaboris inquirit̉: quid putas ſinguloshabituros qui farina totam reſeruauit.totū laboreꝫ ſuū bene recognouit. Quivero ꝑtem collegit: inde letatus ē quoshabuit: inde aūt meſtus ꝙ veto vel flumine amiſit eo triſtior fuit: flumen ꝓ ſeculi decurſu accipitur: vento ꝟo gloris