Liber anſelmi
ceret eē. alias cōederet cui magis credederes verbo an actioni eius. D Nontm̄ crederē ꝟbo qͣꝫtū oꝑi. M Plus gͦtibi diceret q̄ ſalubres een̄t oꝑe qͣꝫ ꝟbo.D Ita ē M Sic itaqꝫ ſi neſcires nōeē mētiendū: ⁊ mētiret̉ aliqͥs corā te: etiam ſi diceret tibi ip̄e ſe nō debere mētiriplus ip̄e tibi diceret oꝑe ſe mētiri debere: qͣꝫ ꝟbo nō debere. Sil̓r dū cogitat aliqͥs aliqͥd: aut vult aliud: ſi neſcires andeberet id velle: ſiue cogitare: ſi volūtatē eiꝰ ⁊ cogitatōꝫ videres: ſignificaret tibi in ip̄o oꝑe: qꝛ hͦ deberꝫ cogitare ⁊ velle. Qd̓ ſi ita deberet: veꝝ diceret: ſinautē mētiret̉. In reꝝ qͦꝫ exiſtētia ē ſil̓r veravl̓ fl̓a ſignificatō: qm̄ eoip̄o qꝛ ē: dicit ſedebere eē. D Uideo nūc aꝑte qd̓ hactenꝰ nō aīadu̓ti. M Progredeamurad ea q̄ reſtāt. D Precede ⁊ ſeqͣr MSūmā āt ꝟitatē nō negab̓ eē rectitudinē. D Immo nihil aliud illā poſſumfateri. M Cōſidera: qꝛ oēs ſupͣdicterectitudines ideo ſint rectitudīes. qꝛ illa in quibꝰ ſt̓: aut fiūt. aut faciunt qd̓ debēt: ſūma ꝟitas nō ideo ē rectitudo. qꝛdebet aliquid. Oīa eī illi debēt: ipſa ꝟonulli qͥcqͣꝫ debet: nec vlla rōe eſt: qd̓ eſt:niſi qꝛ eſt D Intelligo. M Uideſetiā qūo iſta rectitudo ſit oīm aliaꝝ ꝟitatū ⁊ rectitudinū ⁊ nihil ſit cā illiꝰ. DUideo ⁊ aīaduerto in alijs qͣſdā eē tm̄effecta. ⁊ cū ꝟitas q̄ eſt ī reꝝ exn̄tia ſit effectū ſūme ꝟitatis: ip̄a qͦꝫ cā eſt ꝟitatis:q̄ cogitatōis ē: ⁊ eius q̄ eſt ī ꝓpōe: ⁊ iſtedue ꝟitates nulliꝰ ſūt cauſe ꝟitatis MBn̄ ꝯſideras. Un̄ iaꝫ intelligere potes:qūo ſūmā ꝟitatē ī meo monologio ꝓbaui: nō habere pͥncipiū vl̓ finē ꝑ ꝟitatemorōis. Cū eī dixi qn̄ nō fuit veꝝ: qꝛ futurū erat aliqͥd: nō ita dixi: acſi abſqꝫ pͥncipio iſta orō fuiſſet: q̄ aſſereret futuꝝ aliud eē: vt iſta ꝟitas eēt deꝰ: ſꝫ qm̄ nō pōtintelligi qn̄ orō iſta eēt ꝟitas illi deeſſetvt ꝑ hͨ qꝛ nō intelligit̉: qn̄ iſta ꝟitas eſſenō potuerit ſi eēt orō in qͣ eē poſſet: ītel-
ligat̉ illa vitas ſine pͥncipio fuiſſe: q̄ prima cā eſt huiꝰ ꝟitatis. Quippe veritas.orōis nō ſꝑ poſſet eē: ſi eiꝰ ca nō ſꝑ eſſetEtenī nō eſt ꝟa orō: q̄ dicit futuꝝ eē aliud: niſi re ip̄a aliquid futuruꝫ: neqꝫ aliquid ē futuꝝ ſi nō ſit ī ſūma ꝟitate. Similit̓ de illa intelligēdū eſt ꝟitate orōis:q̄ dicit: qꝛ p̄teritū eſt aliquid. Nā ſi pll̓ointellectū ꝟitas orōni huic ſi fct̄ā fueritdeeſſe poterit: neceſſe ē: vt eiꝰ ꝟil̓atis q̄ſūma cā eſt iſtiꝰ nullꝰ finis intelligi poſſit. Idcirco nāqꝫ vere p̄teritū dicitur eēaliquid: qꝛ ita eſt in re: ⁊ ideo eſt aliquidp̄teritū: qꝛ ſic eſt ī veritate ſūma. Quaꝓpter ſi nūqͣꝫ potuit nō eē veꝝ futuꝝ eēaliquid: ⁊ nūqͣꝫ poterit nō eē veꝝ: preteritum aliud eē: impoſſibile ē pͥncipiumſūme ꝟitatis fuiſſe aut finē futuꝝ eē DNihil tue orōi obijci poſſe video. MRedeamꝰ ad indagatōem ꝟitatis quaꝫincepimꝰ D Totū hoc ꝑtinet ad indagandā ꝟitatē: verūtamē redi ad qd̓ visM Dic gͦ mihi an̄ tibi videat̉ eē alia rectitudo aliqͣ: p̄ter has: qͣs ꝯtēplati ſumDNō alia p̄ter has: niſi illa: q̄ eſt in rebus corꝑeis: q̄ multū eſt aliena ab iſtis:vt rectitudo ꝟgē. M In qͦ tibi illa videt̉ differre ab iſtis D Quia illa q̄ viſu corꝑeo cogͦſci pōt: iſtas rōis capit cōtēplatio. M Nōne rectitudo illa corpoꝝ rōe intelligit̉ p̄ter ſubiectū: ⁊ ꝯgͦſcitur. An ſi de alicꝰ corꝑis abſentis lineadubitet̉ ſi recta ſit: ⁊ mōſtrari pōt: qꝛ innullā ꝑtē flectit̉. Nōne rōne colligit̉: qꝛrectā eā neceſſe eſt eē. D Etiā. Sꝫęadē q̄ ſic rōe intelligit̉: viſu ſentit̉ ī ſubiecto. Ille ꝟo nō: niſi ſola mēte ꝑcipi poſſūt. MPoſſumus igit̉ niſi fallor diffinire: qꝛ ꝟitas ē rectitudo ſola mēte ꝑceptibil̓? D Nullo mō hͦ dicētē falli video. Nēpe nec plꝰ nec minꝰ cōtinet iſtadiffinitio ꝟitatis: qͣꝫ expediat: qm̄ nomērectitudinis diuidit eā ab oī re q̄ rectitudo nō vocat̉. Qd̓ vero ſola mēte ꝑcipipōt dr̄: ſeꝑat eā a rectitudīe viſibl̓i. Sꝫ