AnſelmiLiber
cantuarienſis ſub dyalogo editus. DUoniam deum veritatem eſſe credimus:⁊ veritateꝫ in multis alijs eſſe dicimus: vellem ſcire: an vbicunqꝫ veritas dicitur: deum eam eſſe fateri debeamus. Nam tu quoqꝫ ī monologio tuoper veritatem orationis probas ſummāveritatem non habere principium vl̓ finem: dicens. Cogitet qui poteſt quando incepit: aut quando non fuit: hoc verum ſcilicet: quia futurum erat aliquid:aut quando deſinet et non erit hoc veꝝſcilicet quia preterituꝫ erit aliquid. Qd̓ſi neutrum iſtoruꝫ cogitari pōt: et vtrūqꝫ horum ſine veritate eſſe nō poteſt impoſſibile eſt vel cogitare ꝙ veritas prīcipium aut finem habeat. Deniqꝫ ſi veritas habuit principium aut habebit finem anteqͣꝫ ipſa inciperet verū erat tūcquia non erat ꝟitas: ⁊ poſtqͣꝫ finita eritverum erit tunc: quia nō erit veritas atqꝫ verum non poteſt eſſe ſine veritate.Erat igitur veritas Anteqͣꝫ eſſet veritas⁊ erit veritas poſtqͣꝫ finita erit veritas:quod inconuenientiſſimū eſt. Siue igit̉dicatur veritas habere: ſiue intelligat̉nō habere principium vel finem: nulloclaudi poteſt veritas principio vel fineQuapropter veritatis diffinitionem ate audire expecto. M Non memini me inueniſſe diffinitionem veritatisſi vis queramus per reruꝫ diuerſitatesin quibus veritatem dicimus eſſe quidſit veritas. P Si aliud non potero vel audiendo iuuabo. M Queramus ergo primum quid ſit veritas inenunciatione: quoniam hanc dicimꝰ ſepius veram vel falſam. D Queretu: ⁊ quicquid inueneris ego ſeruabo.M Quādo eſt enunciatio vera. DQuando eſt quod annunciat affirmanlo fiue negando. Dico autem qd̓ enun
ciat: ⁊ quando negat eſſe quod non eſt:quia ſic enūciat quemadmodum res ē.M An ergo tibi videtur ꝙ res enunciata ſit ꝟitas enunciatōis D Nō MQuare D Qꝛ nihil ē veꝝ niſi participando veritatem: ⁊ ideo veritas in ip̄overo ē. Res vero enūciata: non ē in enūciatione vera. Unde non eius veritas:ſed cauſa veritatis eiꝰ dicenda ē. Quapropter non niſi in ipſa oratione querēda mihi videtur eius veritas. MUide ergo an ipſa oratio aūt eius ſignificatio: aut aliud eorum que ſunt in diffinitione enunciationis ſit quod querisD Non puto. M Quare. DQuia ſi hoc eſſet ſemper eſſet vera: qꝛęadem manent omnia que ſunt in enunciationis diffinitione. ⁊ cū eſt quod enūciat: et cum non ē. Eadem eſt enim oratio ⁊ eadem ſignificatio ⁊ cetera ſimiliter. M Quid igitur tibi videtur ibiveritas. D Nihil aliud ſcio niſi cūſignificat eſſe quod eſt tunc eſt in ea veritas: ⁊ eſt vera. M Ad quid factaeſt affirmatio? D Ad ſignificāduꝫeſſe quod eſt. M hoc ergo debet.ZCertum eſt. M Cum ergo ſignificat eſſe quod eſt: ſignificat qd̓ debet. D Palam ē. M Ac cum ſignificat quod debet: recte ſignificat DIta ē M Cū āt ſignificat recte: rectaeſt ſignificatio. D Non ē dubiū MCum ergo ſignificat eſſe quod ē recta ēſignificatio D Ita ſeqͥtur M Iteꝫcum ſignificat eſſe quod ē: vera ē ſignificatio. D Uere ⁊ recta ⁊ vera ē cumſignificat eſſe quod ē. M Idē igit̉eſt illi ⁊ rectam ⁊ veram eſſe id eſt ſignificare eſſe quod ē. D Idē. M Ergo non ē illi aliud veritas qͣꝫ rectitudoD Aperte nunc video veritatem hāceſſe rectitudinē. M Similiter cuꝫenunciatio ſignificat non eſſe quod nōeſt D Uideo quod dicis. Sed doce me quid reſpondere poſſim: ſi quis