De caſu dyaboli
omnino indigeāt. D Nihil cōuenientius cogitari poteſt. M Memento quia cū ſuperius cōſiderabamꝰſolam beatitudinis volūtatem ſine hacmeta qͣꝫ addidimus vt ſub deo ſe coherceat dicebamus in ea non eſſe iuſtitiamvel iniuſticiā quicqͥd vellet D Bene memini. M An putas aliqͥd eēquod additū eidem volūtati temperatillā ne plus velit qͣꝫ velle oportet et expedit. D Nullus intelligēs nihil hͦeſſe putabat. MHoc ſatis credoanimaduertis nō aliud eſſe: qͣꝫ iuſticiaꝫD Nihil aliud cogitari poteſt. MCertū eſt igitur iuſticiam eſſe aliqͥd.¶ Ꝙ ſimiliter ſit ſi ſola accepta volūtas rectitudinis ⁊ idcirco vtrāqꝫ voluntatem accepit ſimulet vt iuſtus ⁊ vt beatus eſſet. ¶ Capitulū. XIIII. DMmo valde aliud bonū. Mi ¶ Anteqͣꝫ acciperet iuſticiam hācvolūtas illa debebat velle ⁊ nōvelle ſcd̓m iuſticiā. D Nō debebatquod ideo: non debebat: qꝛ nō acceꝑatM Poſtqͣꝫ aūt nō accepit non dubitas debere niſi aliqua violētia amittat.D Semꝑ eā huic debito alligatā puto ſiue teneat qd̓ accepit ſiue ſpōte deſerat. M Recte aſſeris. Sed quid ſivoluntas eadem iuſticiā tā vtiliter ⁊ tāſapienter additā ſibi nulla indigētia etnulla violētia cogēte deſerat vtēdo ſpōte ſua poteſtate id eſt plus volēdo qͣꝫ debeat. An remanebit aliqͥd aliud cū ipſavolūtate qͣꝫ ꝙ prius cōſiderabamus ante additamētum iuſticie.9¶ Ꝙ iuſticia ſit aliqͥd. XV. DUoniā nihil aliud ē additū: qͣꝫq Diuſticia ſeꝑata iuſticia nihil aliud certū ē remanere: qͣꝫ qd̓ priꝰerat niſi quia debitricem fecit eā accepta iuſticiā et quaſi quedaꝫ pulchta a veſtigia ſui reliquid derelicta eadem iuſticia. Eo em̄ ip̄o quo debitrix iuſticie permanet mōſtratur honeſtate iuſticie fu-
iſſe decorata. Sed et hoc ſatis iuſtū eſtvt ꝙ ſemel accepit iuſticiaꝫ ſcilicet eamſemꝑ debeat niſi violenter amiſerit. Etcerte multū dignior natura ꝓbatur quevel aliquādo habuiſſe ⁊ ſemꝑ debere vthabeat tam honeſtū bonū conuincit̉ qͣꝫquia hoc ip̄m nō habere nec debere aliquando cognoſcit̉. M Bene cōſideras ſed adde huic tue ſentēcie qꝛ quāto natura que hic habuit qd̓ debet mōſtrat̉ laudabilior: tanto ꝑſona q̄ nō habet̉ qd̓ debet ꝯuincit̉ vituꝑabilior. DUehemēter aſſentio. M Diſcernemihi bene quid ibi mōſtrat naturā laudabilem et quid faciat ꝑſonā vituꝑabilem. D Habuiſſe vel debere moſtratnaturalē dignitatē ⁊ nō habere facit ꝑſonalem inhoneſtatē. Habere em̄ factūeſt ab eo qui dedit: nō habere factum abip̄o qui deſeruit. Ideo nāqꝫ debet quiaaccepit ideo vero non habet quia deſeruit. M Non ergo rep̄hendas inip̄a voluntate que nō ſtetit in iuſticia debere iuſticiam ſed nō habere iuſticiam.D Oīno nihil̓ aliud ibi rep̄hendo: qͣꝫabſentiā iuſticie ſiue non habere iuſticiam nā ſicut iam dixi habere decorat nōhabere vero deturpat et quo magis illud decet eo magis iſtud dedecet immonon ob aliud volūtateꝫ illā deturpat exꝓpria culpa nō hr̄e: qͣꝫ quia illā decoratex bonitate dantis hr̄e debere. MNōne iam volūtatem ip̄am que nō habet iuſticiā quā debet hr̄e iudicas iniuſtā ⁊ in illa eē iniuſticiā. D Quis nōita iudicet. M Si nō eſſet iniuſta:nec eſſet in illa iniuſticia: puto qꝛ nihil īea rep̄henderes. D Nihil omninoM Ergo nihil aliud in illa reprehendis: qͣꝫ iniuſticiam: et quia iniuſta eſt.D Nō poſſum aliud quicqͣꝫ in ea rep̄hēdere. M Si ergo nihil aliud ibireprehēdis qͣꝫ abſētiam iuſticie et illamnon habere iuſticiā ſicut paulo ante dixiſti: et iteꝝ verū eſt quia nihil aliud re-