ſpirituſſancti

doreꝫ de calore eſſe qui de ſolo habereteſſe qui nō a ſplēdoris differret eſſentiaPonamus tamen filium et ſpm̄ſanctūita pariter eſſe de ſolo patre: ſicut caloret ſplendor ſunt de vno ſole. Sed ſi itaeſt vnde habēt qui hoc dicunt ꝙ ſpm̄ſāctum confitētur eſſe filij ⁊ filiū negāt eēſpūſſancti. Naꝫ ſicut nulla ratio admittit vt calor ſit ſplēdoris: aut ſplēdor caloris ita nō patitur veritas vt ſpūſſanctus magis ſit filij: qͣꝫ filius ſpūſſancti.Quapropt̓ ſi negare nō audēt ſpm̄ſanctū eē filij negēt filiū et ſpm̄ſāctū ita eſſe pariter de ſolo pr̄e ſicut ſūt ſplēdor etcalor de vno ſolo. Quare ſi hͦ nobis obiciunt quod dixi de ſplēdore ⁊ calore ſolis nec cum illis nec cōtra nos eſt.Icut nobis dicit̉ ne oīno ſeperent filiuꝫ a pr̄is cōmunione inhac ſpūſſancti proceſſione aſſerunt eū de pr̄e ꝑ filiuꝫ ꝓcedere. Sed hͦquō intelligi poſſit. non videt̉ p̄ſertimcum nuſqͣꝫ legant vnde hoc aperte ꝓbare queant. Nam ſi hͦ ſibi ſuffragari exiſtimant ꝙ legimus de deo quia ex ip̄o ⁊ꝑ ip̄ꝫ ⁊ in ip̄o ſunt oīa: vt ex quo ſūt oīaſit pater: ⁊ ꝑ quem filius ⁊ in quo ſpūſſanctus ⁊ inter oīa que ſūt ꝑ filium ſpirituſſāctus accipit̉: hͦ quidem qd̓ ex pr̄eſint oīa ⁊ per filiū in ſpūſancto ſine ſcrupulo accipimus illud qd̓ ſpūſſāctus ſitinter oīa que ſic eſſe dicit apl̓s nimis ēſcrupuloſū aſſerere. Impoſſibile nāqꝫeſt vnā qͣꝫlibet de illis tribus ꝑſonis int̓illa oīa claudere et duas alias excludere. Ꝙ ſi pr̄ et filiꝰ ſūt inter oīa que ſuntex pr̄e ⁊ ꝑ filiū ⁊ in ſpūſctō videat mēsrōnalis qͣꝫta ſequat̉ cōfuſio. Cū gͦ dicatapl̓s ex ip̄o et ꝑ ip̄m ⁊ in ip̄o ſunt oīa intelligere debemus ſine dubio oīa creata a deo que ita ſūt ex ip̄o: ⁊ ꝑ ip̄m: et inip̄o ſicut aliud ex alio: ⁊ ꝑ alid̓: ⁊ in alioQuicquid em̄ factū eſt non eſt idē deoſed ab illo aliud. Spūs aūt ſāctus noneſt aliud ſed idēip̄m qd̓ pater et filiꝰ vti

qꝫ nihil aliud intelligi poteſt quo oſtendi poſſit ſpm̄ſāctū ꝑ filiū de patre ſicutaiunt ꝓcedere. Cuꝫ em̄ pr̄ et filius nondifferant in vnitate deitatis: nec ſpūſſāctꝰ ꝓcedit de pr̄e niſi d̓ deitate: ſed ſi eadem deitas eſt filij nequit intelligi: quōꝓcedat de deitate pr̄is: per deitatē filijet nō de eiuſdē filij deitate niſi forte qͥsdicat ſpm̄ſāctum nō ꝓcedere de deitate pr̄is: ſed de paternitate nec ꝑ deitatēfilij ſed ꝑ filiatōeꝫ que opinio ſua ſe patenti fatuitate ſuffocat. Ꝙ ſi dicit quiacū dico illū ꝓcedere de deitate patris ⁊filij nō poſſumus deitatē ſpūſſancti abhac patris et filij deitate ſeperare quoniam vna et eadem eſt deitas trium: etideo ſequi ſi de deitate patris et filij ꝓcedit de ſua quoqꝫ eū ꝓcedere ⁊ obhocſpm̄ſanctū de ſeip̄o procedere. Ad hociam ſupra me ſufficiēter memini reſpōdiſſe quia nulla perſona ex ſeip̄a eſſe poteſt: nā ſicut filius cum eſt de patris eſſentia qͣꝫuis non ſit alia: ſed eadem filijeſſentia que eſt patris non tamen eſt deſeipſo ſed de patre ſolo ita ſpūſſanctuscum eſt de eſſentia patris et filij: que eſteadem illi non tamen de ſeip̄o: ſed tātūmodo de patre: et filio dicent. Cur nonſimiliter dicere poſſumus ſpm̄ſanctumde patre per filiū ꝓcedere ſicut dicimusa patre omnia per verbum facta ꝙ eſt filius. Sicut em̄ cum pater facit per verbum ſuum non facit per aliud: qͣꝫ perhoc quod ip̄e eſt: hoc eſt per eſſētialempoteſtatem: que eſt eadem verbi. ⁊ nondicitur tamen facere niſi per verbū: curnon ſimiliter ſpm̄ſanctum a patre procedere per verbū cum non procedat depatre niſi de hoc ⁊ per hoc quod idē eſtilli cum filio qͣꝫuis non vt creatura: ſedvt adipſum de eodem ip̄o. Uideamusqͥd ſeqͣtur ſi hoc dicimꝰ ⁊ pax ſit int̓ nosNēpe q̄ facta ſūt a pr̄e ꝑ verbum factaſūt ab ip̄o verbo. Ip̄m ꝟbū nāqꝫ dicit.Quecūqꝫ pr̄ fecerit hͨ et filius ſil̓r facit.