ſpūſſancti

niſi quō alius eſt ab illo nō fuerūt ſemꝑtres ille perſone. quia iſta non ſemꝑ fuit ſi non ſemꝑ fuit ſpūſſanctus aliꝰ a pat̓re Quō itaqꝫ falſa ſūt h̓ patet qm̄ ī exiſtendo habet vnde alius eſt. Eſſe auteꝫnequit niſi aut ex aliquo ſicut filius autex nullo ſicut pr̄. Quod ſi ex nullo quēadmodū pr̄ exiſtit: aut ita exiſtit vnuſquiſqꝫ ꝑ ſe vt neuter ab altero qͥcqͣꝫ habeat ſed ſūt d̓uo dij pr̄ ⁊ ſpūſſanctꝰ: autqm̄ vnus deus eſt ſi vterqꝫ de nullo eſtpenitꝰ nihil inueniri valet in fide xp̄iana vnde ſint ab inuicē alij ſed vnꝰ idēqꝫpr̄ et ſpūſſanctus ⁊ vna ꝑſona que vera fides abhorret. Non eſt ergo verumſpm̄ſanctū a nullo eſſe. Si aūt eſt ab aliquo non eſt niſi ex deo qui eſt pr̄ ⁊ filiuset ſpūſſanctus. Sed a ſeip̄o nequit eſſequō nulla ꝑſona a ſeip̄a poteſt exiſtereniſi ſola pr̄is. Quare ſi quis negat eſſea filio negare nequit illuꝫ a pr̄e eſſe. Siquis aūt dicit quia licet non habeat eſſede pr̄e tamē ꝑ ꝓceſſiōem alius poteſt intelligi. Ad hoc quoqꝫ reſpondendū arbitror ne poſſit aliquid in hac queſtiōenoſtre obici aſſercioni: cui nr̄a reſpōſionon obuiet: nec intret̉ aliquis me tantūin hoc cōmorari quō non parue auctoritatis erat ille inter ſuos quē ſenſi nonſentire ſpm̄ſāctum hoc qd̓ eſt habere expatre nec tunc habui oportunitatem reſpondendi.Ui ergo ſanctūſpm̄ dicere vultex ſola ꝓceſſionē aliū eſſe a pr̄elicet non ſit ex illo intelligit autidip̄m eſſe ꝓcedere de pr̄e ſolūmo ꝙ eſtmitti vel dari a pr̄e vt cū mittit vel dateū pr̄ tūc tm̄ ꝓcedat a pr̄e aut hͦ eē ꝓcedere ꝙ ē de pr̄e eē ſi idē ē ꝓcedere ꝙ eſtdari vl̓ mitti ꝓcedit parit̓ a filio: ſicut apr̄e ſpūſſāctꝰ quō ab illo ſimilit̓ mittit̉ ⁊dat̉. Itē ſi nō ē aliud ſpūiſancto ꝓcedere qͣꝫ mitti vl̓ dari nō eſt alius a pr̄e necꝓcedit a pr̄e niſi cū dat̉ vel mittit̉ ꝙ nemo puto intelligit. Semꝑ em̄ eſt alius

a patre ſpūſſāctus etiam ante creaturānon aūt dat̉ vel mittit̉ non creature nectamen dicēdum eſt ꝙ accidat ei dari vl̓mitti. Nam cū ip̄e ſit vbiqꝫ ⁊ immutabilis accipiēti quidem accidit aliquid: qꝛcirca illū fit ꝙ prius nō erat ⁊ abeſſe poteſt circa ſpm̄ſāctum vero nihil fit ꝙ nōerat Cū em̄ cecus in luce nō ſentit luceꝫnō magis nec minꝰ hꝫ aliqͥd lux ⁊ſi depulſa cecitate ſētiat cecꝰ lucē circa illuꝫfit motꝰ nō circa lucē. Patet itaqꝫ nō eēſpm̄ſāctū aliū a pr̄e ꝑ ſic ītellectā ꝓceſſionē vt nō ſit alid̓ illi ꝓcedere qͣꝫ dari vl̓mitti. Eſt qͦqꝫ patēs eū ꝑ ꝓceſſionē eadem eſſe de patre: et per hoc alium eſſea patre ſicut filius non per aliud ē a patre alius qͣꝫ per hoc qꝛ de illo exiſtit Eſtigitur deus de deo ⁊ ꝓcedit de deo qꝛ ⁊ip̄e eſt deus et pr̄ deus de quo eſt et ꝓcedit. Ac ſi dicimus duas ſpūſſācti poſſe noīari proceſſiones vnā qn̄ exiſtit depr̄e alterā qn̄ datur vel mittitur non puto hoc eſſe negādum ſi vnaqueqꝫ in ſuoſēſu accipit̉: de illa qͥppe ꝓceſſione: quadatur vel mittit̉ non incōgrue dn̄m ſicdixiſſe intelligimꝰ. Spūs vbi vult ſpirat et vocem eꝰ au. ⁊ neſ. vnde ve. autquo va. Sic em̄ hoc potuiſſe dici videt̉Neſcis vnde procedat aut quo recedatCum em̄ datur quaſi de oculto venit etprocedit cum vero protrahitur velut adocultum vadit ⁊ recedit. De hac ꝓceſſione poteſt dici quia idem illi eſt procedere quod mitti. Siue igit̉ non ꝓcedatniſi exiſtendo de pr̄e ſiue non niſi cū datur aūt mittitur ad ſāctificādam creaturam ſiue vtroqꝫ mō ꝓcedat. Sequiturvt ꝓcedat de filio. Si em̄ eſt de pr̄e deus eſt de deo: vnde ꝓbatur vt dictū eſteē quoqꝫ de filio ⁊ ꝓcedere ab illo. Nāqꝫ ꝓcedit de quo eſt et de illo exiſtit a qͦprocedit; Si vero tūc tm̄ procedit cummittitur vl̓ datur procedit a filio a quodatur et mittit̉. Quod ſi vtroqꝫ modoprocedit pariter vtroqꝫ mō procedere

i iij