ſpūſſancti

patris nec ſpūs alicuius niſi eiuſdē patris ⁊ filij: pr̄ nō eſt filius aūt ſpūſſanctꝰfilius nō eſt pr̄ aūt ſpūſſāctus: nec ſpūseſt pr̄ aūt filius. Quippe quō filius eſtde pr̄e ⁊ ſpūſſanctus de pr̄e nec ille de qͦeſt aliquis poteſt eſſe qui de ſe eſt nec ille qui de aliquo eſt valet eſſe is de quoeſt ſicut iam dictū eſt idcirco nec pr̄ ē filius aūt ſpūſſāctus nec filius ſiue ſpūſſanctus eſt pr̄ filius aūt vt interim aliācām dicā quō non dū conſtat ꝙ ſpūſſāctꝰ de illo ſit ⁊ ꝓcedat ideo nō eſt ſpūſſanctus nec ſpūſſanctus eſt filius qꝛ filius naſcēdo habet eſſe de pr̄e: ſpūſſāctꝰvero non naſcēdo ſed ꝓcedēdo nec filiꝰpoteſt eſſe ſuus ſpūs nec ſpūſſanctꝰ valet eſſe ille cuius ſpūs eſt.Is p̄miſſis quo indiuiſibil̓ vninitas et inſociabilis pluralitasin deo ſe adinuicē habeat inquiramus. Quō aūt hec que dicta ſūt pariter credimus indubitater et ꝯfitemuret nos qui dicimꝰ ſpm̄ſanctū de filio ꝓcedere ⁊ greci qui nobiſcuꝫ de hac re nōſentiunt debemus abſqꝫ nulla ambiguitate que ex hijs neceſſarie ꝯſecūtur vnocōſenſu ſuſcipere. Sequit̉ em̄ ſcd̓m vnitatis dei que nullas habet partes ꝓprietatem vt quicquid de vno deo qui totus eſt: quicqͥd eſt dicitur de toto deuspr̄ dicatu ⁊ de filio ⁊ de ſpūſancto quiavnuſquiſqꝫ ſolus ⁊ totus ⁊ ꝑfectus deoeſt. Supradicta vero relationis oppoſitio que ex eo naſcit̉ qꝛ ſupradictis duobus modis deus de deo ē ꝓhibet pr̄emet filiū ⁊ ſpm̄ſanctū de inuicē dici et ꝓpria ſinguloꝝ alijs attribui. Sic gͦ huiꝰvnitatis ⁊ huius relatōis conſequentieſe contemperāt vt nec pluralitas qui ſequitur relatōeꝫ trāſeat ad ea in quibusprędicte ſimplicitas ſonat vnitatis: necvnitas cohibeat pluralitetam vbi eadērelatio ſignificatur quatenꝰ nec vnitasamittat aliquādo ſuā conſequētiaꝫ vbinon obuiat aliqua relationis oppoſitio

nec relatio ꝑdat quod ſuum eſt niſi vbiobſiſtit vnitas inſeperabilis. Ꝙ ſi perexempla conſideremꝰ clariꝰ erit. Qualiter quidē vnitatis ſimplicitas a ſe excludit pluralitateꝫ que eſt in relatiuorūnoīm ſignificatōeꝫ facile eſt cognoſcereconfitemur em̄ quia pr̄ nō eſt filius autſpūſſanctus nec filius pr̄ aūt ſpūſſāctꝰnec ſpūſſanctus pr̄ aut filiꝰ. Sequiturergo al̓s abīuicem et plures eſſe patreꝫet filiuꝫ ⁊ ſpm̄ſanctū. At pater eſt deusfilius eſt deus et ſpūſſanctus eſt deus.Quid itaqꝫ conſequētius ſi p̄dictaꝝ ꝑſonarum pluralitas ſuā ſeruat ꝓprietatem qͣꝫ pr̄em et filium ⁊ ſpm̄ſanctū plures deos ⁊ alios ab inuicem. Sed hͦ nullatenus admittit inuiolabilis ſimplicitas diuinitatis qm̄ vnū ſolū deū eē credimus. Sic repellit vnitas eſſentie deirelatiuoꝝ conſequētiā. Cōſiderandūquoqꝫ eſt quō relatōeꝫ pluralitas obuient vnitatis conſequētie ſi prius poſuerimijs aliqua ex hijs in quibꝰ nulla obſiſtit oppoſitio. Dicimus vnuꝫ deū eſſepr̄em ⁊ eſſe filium ⁊ eſſe ſpm̄ſanctum etvnū eundē deū eſſe ſiue ſinguli ſiue diuiſiue tres ſimul dicatur. Si ergo deuseſt eternus propt̓ vnitatem deitatis exneceſſitate ſequit̉ quia eternus eſt patereternus eſt filius eternus eſt ſpūſſanctꝰEt quo ſiue ſinguli ſiue plures ſiml̓ ſūtvnus deus nō eſt niſi vnus eternꝰ. Similis eſt conſequētia ſi deus dicit̉ creator ſiue iuſtus ſiue aliquid alioꝝ in quibus nulla p̄dicta intelligit̉ relatio. Uideamus nunc quō hāc vnitatis dei conſequētiam reſtringat relatio. Dicimusenim quia deus eſt pater. Quō gͦ vnuseſt deus pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctꝰ exigit vnitas dei vt filius ſit pater et ſpūsſit pater. Sed obuiat relatio que prohibet filium aūt ſpm̄ſanctuꝫ eſſe patrem.Quippe nec natura ꝑmittit nec intellectꝰ capit exiſtentē de aliquo eſſe de quoexiſtit aut de quo exiſtit eſſe exiſtentem