Monologion

ſimilitudinē. Etenim cū eorūdem vocūſignificatōes cogito familiariꝰ cōcipiomente qd̓ in rebus factis cōſpicio qͣꝫ idquoqꝫ omnem humanū intellectū tranſcendere intelligo nā valde minꝰ aliqͥdimo longe aliud in mēte mea ſua ſignificatōe cōſtituūt qͣꝫ ſit illud ad qd̓ intelligēdam ꝑ hanc tenuam ſignificatōemmens ip̄a mea conat̉ ꝓficere. ¶ Nā necnomē ſapiētie mihi ſufficit oſtēdere.illud per quod oīa facta ſūt de nihilo etſeruātur a nihilo nec nomē eſſētie mihivalet exprimere illud qd̓ ꝑ ſingl̓arē altitudīem lōge ē ſupra oīa ⁊ ꝑ naturalē ꝓprietatē valde eſt extra oīa. Si ergo illa natura ⁊ ineffabilis eſt quia ꝑ verbaſicuti eſt nullatenus valet intimari ⁊ falſū non eſt ſi quid de illa ratione docēteꝑ aliud velud in enigmate p̄t eſtimari.¶ Ꝙ ꝑ rationalē mentē maxime accedat̉ ad cognoſcēdū ſūmā eēntiā. lxiiij.Um igit̉ pateat ꝙ nihil de haccnatura poſſit ꝑcipi ꝑ ſuā ꝓprietatem ſed ꝑ aliud certū eſt quiaꝑ illud magis ad eius cognitōem accedit̉ qd̓ illi magis ꝑ ſimilitudīem ꝓpinquat. ¶ Quicqͥd em̄ inter creata cōſtatilli eſſe ſimiliꝰ id neceſſe eſt eſſe natura p̄ſtantius. Quapropt̓ ⁊ ꝑ maiorem ſimilitudīem plus iuuat mentē indagātemſūmo veritati ꝓpinquare ⁊ ꝑ excellētiorem creatā eſſentiā plus docet quid decreante mens ip̄a debeat eſtīare. ¶ Proculdubio itaqꝫ tāto altius creatrix eſſētia cognoſcit̉ quāto ꝑ ꝓpinquioreꝫ ſibicreaturā indagat̉. Nā ꝙ oīs eſſētia inquātū eſt intm ſit ſūme ſimilis eſſentieratio iaꝫ ſupra conſiderata dubitari nōꝑmittit. Patet itaqꝫ qꝛ ſicut ſola ē mēsrationalis inter oēs creaturas q̄ ad eiꝰinueſtigatōeꝫ aſſurgere valeat ita nihilominꝰ eadeꝫ ſola eſt ꝑ quā mazime ip̄amet ad eiuſdeꝫ inuētōem proficere queat. Nā iam cognitū eſt quia h̓ ille maxime per naturalis eſſētie ꝓpinquat: ſimi

litudinē. ¶ Quid igit̉ aptius qͣꝫ qꝛ mēsrationalis quāto ſtudioſius. ad ſe diſcēdum intendit tanto efficatius ad illiuscognitionem aſcendit: ⁊ quāto ſeipſamintueri negligit tanto ab eius ſpeculatione deſcēdit.¶ Ꝙ mens ip̄a ſpeculum eius ⁊ ymago eius ſit.¶ Capitulū. lxv:Pertiſſime igitur ſibimet eē velut ſpeculum dici poteſt in quoſpeculetur et ita dicam ymaginem eius quā facie ad facie videre neqͥt¶ Nam ſi mēs ip̄a ſola ex omnibꝰ quefacta ſūt ſui memor ⁊ intelligēs ⁊ amāseſſe poteſt nō video cur neget̉ eſſe in illa vera ymago illius eſſentie que ꝑ ſuimemoriā ⁊ intelligentiā ⁊ amorē in trinitate ineffabili ꝯſiſtit. Ac certe inde veriꝰ illiꝰ eē ſe ꝓbat ymaginē qꝛ illiꝰ poteſteē memor illā intelligere ⁊ amare. In qͦem̄ maior ē ⁊ illi ſimilior et verior ī eo illiꝰ eē ymago cognoſcit̉ oīno āt cogitarinō poteſt rationali creature naturalitereē datū aliud tā precipuū tamqꝫ ſimileſumme ſapiētie qͣꝫ hic qꝛ poteſt reminiſci ⁊ intelligere ⁊ amare id quod optīmeſſet maximū eſt oīm. Nihil igit̉ aliudeſt inditū alicui creature qd̓ ſic proferatymaginem creatoris ¶ Conſequi itaqꝫvidetur: quia rationalis creatura nihiltm̄ debet ſtudere qͣꝫ hanc ymagineꝫ ſibiper naturalem potētiam impreſſaꝫ pervolūtarium effectū exprimere. Etem̄preter hͦ quia creāti ſe debet hocip̄m qd̓eſt. Hinc quoqꝫ quia nil tam p̄cipuumpoſſe qͣꝫ reminiſci ⁊ intelligere ⁊ amareſummū bonum cognoſcitur nimirū nihil tam precipue debere velle conuincitur. ¶ Quis enim neget quecunqꝫ meliora ſunt in poteſtate ea magis eſſe debere in volūtate. Deniqꝫ rōnali naturenō ē alid̓ eē rationalē qͣꝫ poſſe diſcernere iuſtū a nō iuſto veꝝ a nō ꝟo: bonū anō bono maiꝰ bonū a mimꝰ bono: hͦ aūtpoſſe omnino inutile eſt illi ⁊ ſuꝑuacuū