LiberAnſelmi

¶ Capitulū. xlix.terum.Ed ſi ſe amat ſūmꝰ ſpūſ ꝓculdubio ſe amat pr̄ amat ſe filius ⁊ alter alteꝝ quia ſingulus pr̄: ſummus ſpūs: ⁊ ſingulus filius ſūmꝰ ſpūset ambo ſimul vnus ſpūs ⁊ qꝛ vterqꝫ pariter ſui ⁊ alterius meminit ⁊ ſe ⁊ alterūintelligit et qm̄ oīno idip̄m eſt ꝙ amatvel amat̉ in pr̄e ⁊ qd̓ in filio neceſſe ē vtpari amore vterqꝫ diligat ſe ⁊ alteꝝ.¶ Ꝙ tātus eſt ip̄e amor quātus eſt ipſe ſpiritus.¶ Capitulū. l.Uantus ergo eſt amor iſte ſummi ſpūs ſit cōmunis pr̄i ⁊ filio ẜꝫſi ſe tātuꝫ diligit qͣꝫtū ſui meminit ⁊ ſe intelligit tm̄ aūt ſui memor eſt ⁊intelligit ſe quāta eſt eius eſſētiā qd̓ aliCter eſſe nō poteſt ꝓfecto tantꝰ eſt amoreius quātus ip̄e eſt.G¶ Ꝙ idem amor ſit adip̄m qd̓ eſt ſūmꝰſpūs ⁊ tamē ip̄e cum patre et filio vnusſpiritusPCapitulū. lj.Erū quid poteſt eſſe par ſūmoſpūi niſi ſūmus ſpūs. Iſte itaqꝫ amor eſt ſūmꝰ ſpūs. Deniqꝫſi nulla vnqͣꝫ creatura: id eſt: ſi nihil vnqͣꝫ aliud eēt qͣꝫ ſūmꝰ ſpūs pr̄ ⁊ filiꝰ nihilominꝰ ſeip̄os ad inuicē pr̄ ⁊ filiꝰ diligerent. Cōſequit̉ itaqꝫ hūc amorē nō eſſealiud qͣꝫ qd̓ eſt pr̄ ⁊ filiꝰ qd̓ eſt ſūma eēntia. Ad quē ſūme eſſentie plures eſſenō poſſūt quid magis neceſſariū qͣꝫ patre ⁊ filiū ⁊ vtriuſqꝫ amorē vna eſſe ſūmā eſſentiā. Eſt igit̉ idē amor ſūma ſapiētia: ſūma veritas: ſūmū bonū: ⁊ qͥcquid de ſūmi ſpūs ſb̓a dici poteſt.¶ Ꝙ totꝰ ꝓcedat a pr̄e totꝰ a filio et tamen non ſit niſi vnus amor. ¶ Cap̄. lij.Atuendū eſt diligēter vtꝝ ſintduo amores vnꝰ a pr̄e ꝓcedēsalter a filio: an vnꝰ non totꝰ abvno ꝓcedēs ſed partim a pr̄e partim afilio an nec plures nec vnus partim ꝓcedēs a ſingulis ſed vnꝰ totus a ſingulis ⁊ idem totūs a duobꝰ ſimul. ¶ Sed

huiuſmodi dubitatiōis certitudo hineindubitāter cognoſcit̉ quia nō ex eo ꝓcedit in quo plures ſūt pr̄ ⁊ filiꝰ ſꝫ ex eoin quo vnū ſunt. Nā nō ex relationibusſuis que plures ſunt: alia eſt em̄ relatiopr̄is: alia filij: ſꝫ ex ip̄a ſua eſſētia q̄ pluralitatem nō admittit emittūt pr̄ ⁊ filiꝰtm̄ pariter bonū. Sicut ergo ſingulꝰ pr̄eſt ſūmus ſpūs ⁊ ſingulus filiꝰ eſt ſūmꝰſpūs ⁊ ſimul pr̄ ⁊ filiꝰ non duo ſed vnꝰſpūs: ita a ſingulo pr̄e manat totꝰ amorſummi ſpūs ⁊ a ſingulo filio totus ⁊ ſimul a patre ⁊ filio non duo toti ſed vnꝰidemqꝫ totus.ꝘꝘ non ſit eoꝝ filius. ¶ Cap̄. liij.Uid ergo cū hic amor parit̓ haqͥbeat eſſe a pr̄e ⁊ filio ⁊ ſic ſimulſit ambobꝰ vt nullatenꝰ diſſimilis ſit illis ſed oīno ideꝫ ſit quod illi nūquid filius eoꝝ aūt ꝓles eſtimādus eſtSed ſicut verbū mox conſiderat̉ ſe ꝓlēeſſe eius a quo eſt euidentiſſime probatpromptā preferēdo pr̄is ymaginem ſicamor aꝑte ſe ꝓlem negat qꝛ de pr̄e ⁊ filio ꝓcedere intelligit̉ nō ſtatim tā ꝑſpicata exhibet ſe cōtemplati eius ex quoeſt ſimilitudinē qͣꝫuis ip̄m ꝯſiderata ratio doceat oīno idip̄m eſſe ꝙ eſt pr̄ ⁊ filius. Deniqꝫ ſi ꝓles eoꝝ eſt: aut alt̓ eoꝝerit pr̄ eiꝰ alter mr̄ aut vterqꝫ pater ſiuemr̄ eſt que oīa veritati repugnare vidētur. Qm̄ nāqꝫ nullatenꝰ aliter a pr̄e procedit qͣꝫ a filio nulla veritas patitur vtdiſſimili vocabulo ad illū pr̄ ⁊ filiꝰ referant̉. ¶ Non eſt igit̉ alter pr̄ eius altermr̄ vt aūt duo aliqua ſint que ſingula ꝑfectā ⁊ nulla conſideratōe differēteꝫ habeant pariter ad aliud vnū pr̄is aut matris habitudinē nll̓a natura aliquo mōſtrari cōcedit exēplo. Ergo nō eſt vterqꝫ ſcilicet pr̄ ⁊ filius pr̄ ⁊ mr̄ amoris a ſemanantis. Nequaqͣꝫ itaqꝫ videt̉ veritati conuenire vt ideꝫ amor eorum filiusſit aut proles.ꝘꝘ ſolꝰ pr̄ ſit genitor ⁊ ingenitꝰ ſolus.