LiberAnſelmi

poſſit alter exiſtens eē niſi ꝑ alterū ſicuthomo nō poteſt eſſe ſapīēs niſi ꝑ ſapientiā. Sicut nāqꝫ ſūma ſapientia ſemꝑ ſapit ꝑ ſe ita ſūma eſſentia ſemꝑ eſt ꝑ ſe.Eſt aūt ꝑfecte ſūma eſſentiā pr̄: ⁊ ꝑfecteſūma eſſētia filius: pariter ergo ꝑfectuspater ꝑ ſe eſt ⁊ pariter ꝑfectus filius ꝑ ſeeſt ſicut vterqꝫ ſapit ꝑ ſe. Non em̄ idcirco minus ꝑfecta ē eſſentia vel ſapiētia filius quia eſt eſſētia natā de pr̄is eſſētia ⁊ſapiētia de ſapientia ſed tūc minꝰ ꝑfecteeſſentia vel ſapiētia eſſet ſi non eſſet ꝑ ſeaut nō ſaperet ꝑ ſe. ¶ Nequaqͣꝫ em̄ repugnant vt filius ꝑ ſe ſubſiſtat ⁊ de pr̄e habeat eſſe ſicut em̄ pr̄ habet eſſētiā ⁊ ſapiētiam et vita in ſemetip̄o vt nō ꝑ alienā ſꝫꝑ ſuā eſſentiā ꝑ ſua ſapiētia et vitā in ſemetip̄o aūt nō ꝑ extraneā ſed ꝑ ſua eſſētiam ſapiētia ⁊ vitā ſubſiſtat ſapiat ⁊ viuat: alioquin nō erit idem eſſe pr̄is ⁊ filijnec erit par pr̄i filius. Ꝙ qͣꝫ falſum ſitliquidiſſime ſuperius peruiſuꝫ eſt quarenō repugnat filiū ⁊ ſubſiſtere ꝑ ſe et eſſede pr̄e quia hocip̄m: id eſt ꝑ ſeip̄m poſſeſubſiſtere neceſſe eſt illū de patre habere¶ Nam ſi quis ſapiēs ſuā me ſapiētiaꝫcuius prius expers eſſem doceret vtiqꝫ h̓a ſapiētia eius facere nō incōgrue di-ceret: ſed qͣꝫuis mea ſapiētia ab illius ſapiētia haberet eſſe ⁊ ſapere tamē cū iameſſet non niſi ſua eſſētia eſſet nec ſaperetniſi ſeip̄a. Multo igit̉ magis eterni patris coeternꝰ filius qui ſic habet a patreeſſe: vt nō ſint due eſſētie ꝑ ſe ſubſiſtit ſapit ⁊ viuit. Non igit̉ ſic intelligi poteſt.ꝙ pr̄ filij aut filius pr̄is ſit eſſentia quaſialter nō poſſit ſubſiſtere ꝑ ſe ſed ꝑ alteꝝſed ad deſignādam qua habēt cōmunionem ſūme ſimplicis ſūmeqꝫ vnius eſſētie ſic cōgrue dici ⁊ intelligi poteſt: quiaſic eſt alter idip̄m ꝙ alter vt alter habeateſſentiaꝫ alterius. Hac itaqꝫ ratione qm̄vterqꝫ nō aliud eſt habere eſſētiā qͣꝫ eſſēeſſe ſicut habet alter alterius eſſentiā: itaeſt alter alterius eſſentia idem eſſe eſt al-

teri quod alteri.Ꝙ aptius dici poſſit filius eſſētia patris qua pater eſſentia filij ⁊ quod ſimil̓rſit filius patris virtus et ſapientia et ſi¶ Capitulū. xliiij.milia.Uod licet ſcd̓m ꝑſpectā ratōemverū ſit valde tamē magis con.qͥgruit filiuꝫ dici eſſētiā pr̄is quāpatre eſſentiā filij. Qm̄ nāqꝫ pr̄ a nullohabet eſſētiam niſi a ſeip̄o naͣ ſatis aptedicit̉ hr̄e eſſentiā niſi ſuā quia vero filiꝰeſſentiā ſuā habet a pr̄e ⁊ eadē quam hꝫpater aptiſſime dici poteſt habere eſſentiā pr̄is. Quare qm̄ neuter aliter hꝫ eſſētia qua exiſtēdo ſicut ſatis aptius intelligit̉ hr̄e filius pr̄is eſſentiaꝫ quā pr̄ filijita cōueniētius dici poteſt filius patriseſſentia qua pr̄ filij. Nam hec vna ſi fiatplatio ſatis acuta breuitate cōmēdat filium nō ſolum eandē eſſentiam hr̄e cumpr̄e ſed hac ip̄aꝫ hr̄e de patre vt hic ſic filius eſt eſſentiā pr̄is quod eſt filius ē nōdifferēs eſſentiā de patris eſſētia īmo depr̄e eſſentia. Similiter ergo eſt filius patris eſſentia virtus ⁊ ſapiētia ſiue veritas ⁊ iuſticia ⁊ quicqͥd ſummi ſpūs conuenit eſſentie.¶ Quō quedā ex hijs q̄ ſic ꝓferūtur aliter quoqꝫ poſſint intelligi. ¶ Cap̄. xlv.Ident̉ tamē quedā ex hijs qͥ ſicCꝓferri ⁊ intelligi poſſūt: alia qͦꝫnon incōgruā ſub hac ip̄a ꝓnunciatōe intelligētia ſuſcipere. Liquet em̄filiū eſſe veꝝ verbū: id eſt ꝑfectā intelligētiā ſiue ꝑfectā totiꝰ paterne ſb̓e cognitōeꝫ ⁊ ſcīam et ſapiētiā: id ē: q̄ ip̄m pr̄isintelligit eſſentiā ⁊ coguoſcit et ſcit ⁊ ſapit Si igit̉ hoc ſenſu dicat̉ filius patrisintelligētia ⁊ ſapiētia ⁊ ſciētia ⁊ cognitioſiue noticia qm̄ intelligit ſapit ſcit et nouit pr̄em nequaqͣꝫ a veritate diſceditur.¶ Ueritas quoqꝫ pr̄is aptiſſime dici p̄tfilius nō ſolū eo ſenſu quia eſt eadē filijveritas que eſt pr̄is ſicut iam ꝑſpectū ēſed etiam hoc ſenſu vt in eo intelligatur