Monologion

ſolus filius genitus ſolus amor nec ge¶ Ca. liiij.nitus nec ingenitus.¶ Ꝙ amor idem ſit increatus et creatꝰſicut pater ⁊ filius ⁊ tamen ip̄e cum illisnon tres ſed vnus increatus ⁊ vnus creator ⁊ qd̓ ideꝫ poſſit dici ſpiritus pr̄is et¶ Capitulū. lv.filij.¶ Ꝙ ſicut filius eſt eſſentia vel ſapientia patris eo ſenſu quia habet eandē eſſentiam vel ſapiētiam qͣꝫ pater ſic idemſpiritus ſit patris et filij eſſentia ⁊ ſapiētia et ſimilia.¶ Capitulū. lvj.¶ Ꝙ pater et filius et eoꝝ ſpūs pariterſunt in ſeinuicem. ¶ Capitulū. lvij.¶ Ꝙ nullus eoꝝ alio indigeat ad memorādum vel intellligēdum vel amanduꝫ quia ſingulus quiſqꝫ cū memoria ⁊inteiligētia ⁊ amor et quicquid neceſſe ēineſſe ſumme eſſentie. apitulū. lviij¶ Ꝙ tamen non ſint tres ſed vnus ſeuepr̄ ſeu filius ſeu vtriuſqꝫ ſpūs. ¶ Ca. lix.¶ Quō ex hijs multi filij naſci videantur.¶ Capitulū. lx.¶ Quō non ſit ibi niſi vnus vnius. lxj.¶ Ꝙͣ hic licet inexplicabile ſit tamē credendum fit.¶ Capitulū. lxij.¶ Quō de ineffabili re verū diſputatūſit.¶ Capitulū. lxiij.¶ Ꝙ ꝑ rationalem mentē maxime accedat̉ ad cognoſcēdū ſūmā eēntiā. lxiiij¶ Ꝙ mēs ip̄a ſpeculū eius ⁊ imago eius ſit.¶Capitulū. lxv.¶ Ꝙ rationalis creatura ad amādum¶ Capitulū. lxvj.illū facta ſit.¶ Ꝙ aīa ſemꝑ illū amās aliquādo vere beate viuat.¶ Capitulū. lxvij.¶ Ꝙ illa ſe amāti ſeip̄aꝫ retribuat. lxviij¶ Ꝙ oīs hūana aīa ſit immortal̓. lxix.¶ Ꝙ aūt ſꝑ miſera aut aliqn̄ beata vere¶ Ꝙ nulla aīa iniuſte priuet̉ (ſit. lxx.ſumo bono: et qd̓ oīno ad ip̄m nitēdumꝘ ſūma eēntia ſit ſeꝑāda. lxxij (ſit lxxj¶ Ꝙ credēdum ſit in illā ¶ Capi. lxxiij.¶ Qd̓ in patrē ⁊ filiū et eorū ſpm̄ parit̓et inſingulos et ſimul in tres credēdum

¶ Capitulū. lxxiiij.ſit.Que ſit viua que mortua fides. lxxv¶ Quid tres ſumma eēntia quodā modo dici poſſit. ¶ Capitulū. lxxvj.¶ Ꝙ ipſa dominet̉ oībus et regat oīaet ſi ſolus deus. ¶ Capitulū. lxxvij.¶ Incipit Anſelmus in monologion.¶ Ꝙ ſit quoddā optimuꝫ ⁊ maximū ⁊ſummū oīm que ſunt.Iquis vnaꝫ2naturā ſummā oīm q̄ ſuntſolū in eterna beatitudineſua ſufficiētē: oībuſqꝫ rebꝰalijs hocipſum ꝙ aliquid ſunt aūt ꝙ aliquo mō bene ſunt: ꝑ oīpotētem bonitatē ſuā dātē. aliaqꝫ ꝑ plura q̄ de deo ſiuede eiꝰ creatura neceſſario credimus autnō audiēdo aut nō credēdo ignorat: puto qꝛ ea ip̄a ex magͣ ꝑte ſimul mediocrisingenij ē poteſt ip̄e ſibi ſaltē ſola ratōe ꝑſuadere. Qd̓ cū multꝭ modis facere poſſit ponā qd̓ illi eſtimo eſſe promtiſſimū.¶ Etem̄ cū oēs frui ſol̓ hijs appetant q̄bona putāt inprōptū eſt vt aliqn̄ mētisoculū ꝯuertat ad inueſtigādū illud vnde ſūt bōa ea ip̄a q̄ nō appetit niſi qꝛ iudicat eē bona: vt deinde rōe ducēte ⁊ illa ꝑſequēte ad ea q̄ irrōnabilit̓ ignoratrōnabiliter ꝓficiat. ¶ In quo tn̄ ſiquiddixero: ꝙ maior non mōſtrat auctoritasſic volo accipi: vt qͣꝫuis ex rōibꝰ qͣ mihividebunt̉ qͣſi neceſſariū ꝯcludat̉: nō obhͦ tn̄ oīno neceſſariuꝫ ſꝫ tm̄ ſic interim videri poſſe dicat̉? Facile ē igit̉ vt aliqͥsſit qͥ ſecū tacitꝰ dicat cū tā īnumerabiliabona ſic̄ quoꝝ tā multā diuerſitatē et ſēſibꝰ corporeis exꝑimur ⁊ rōe mētꝭ diſcernimꝰ. ¶ Eſt ne credēdū eē vnū aliqͥd ꝑquod vnū ſunt bona q̄cunqꝫ bona ſuntaut ſunt bona alia per aliud Certiſſimūquidem et omnibus eſt volentibus aduertere perſpicuū quia quecūqꝫ dicūtur