LiberSecundus
patris erāt ſua erāt: nec vnqͣꝫ debuit qd̓illi dimitti poſſit. Quid ergo retribuet̉nullius rei egēti aut cui nō ē quod dariaut dimitti poſſit. B Ex vna ꝑte video retribuēdi neceſſitatē ⁊ ex altera impoſſibilitatē qꝛ ⁊ neceſſe eſt deū redderequod debet: ⁊ nō eſt qd̓ reddat. A Sitanta ⁊ tā debita merces nec illi nec alijredditur. Inuanū filius tātā rem feciſſe videbit̉. B Hoc nephas ē eſtima/re. A Neceſſe ē ergo vt alicui alij reddat̉ quia illi nō poteſt. B Ineuitabiliter ſeqͥtur. A Si voluerit filiꝰ quodſibi debet̉ alteri dare poterit: nec pateriure illū ꝓhibere aut illi cui dabit negare. B Imo ⁊ iuſtū ⁊ neceſſariū intelligo vt cui voluerit dare filiꝰ a pr̄e reddatur qꝛ et filio quod ſuū ē dare licet etpater quod debet nō niſi alij reddere p̄tA Quibꝰ cōueniētius fructū ⁊ retributōem ſue mortis attribuet qͣꝫ illis ꝓpt̓qͦs ſaluādos (ſic̄ ratio veritatis nos docuit) ⁊ hoīeꝫ ſe fecit: ⁊ qͥbꝰ vt diximꝰ moriēdo exēplū moriēdi ꝓpter iuſtitiā dedit: fruſtra quidē imitatores eiꝰ erūt: ſimeriti eiꝰ participes nō erūt Aut qͦs iuſtiꝰ faciet heredes debiti qͦ ip̄e non egetex habūdātia ſue plenitudīs qͣꝫ parētesſuos ⁊ fr̄es quos aſpicit tot ⁊ tātis: debitis obligatos: egeſtate tabeſcere in ꝓfūdo miſeriaꝝ: vt eis dimittat̉ qd̓ ꝓ peccatis debēt ⁊ det̉ quo ꝓpter pcta carēt.B Nil rationabilius nil dulciꝰ nil deſiderabilius md̓s audire p̄t Ego em̄ tātāfiduciā ex hoc cōcipio vt iaꝫ dicere nonpoſſim qͣꝫto gaudio exultet cor meū. Uidetun em̄ mihi ꝙ nullū hoīem reiciat deus a ſe ſub hoc noīe accedētē. A Ita ēſi accedit ſicut oportet. Quēadmoduꝫaūt ſit ad tāte gratie participatōem accedēdū et quō ſub illa viuēdū nos vbiqꝫ ſacra ſcriptura docet q̄ ſuꝑ ſolidā veritatē: qͣꝫ adiuuāte d̓o aliqͣtenus ꝑſpeximꝰ velut ſuꝑ firmū fundamētū fūdataeſt. B. Uere qͥcqͥd ſuꝑ fūdamētū hoc
edificat̉ ſuꝑ firmā petrā fūdat̉. A Puto me aliquātulū iā tue ſatiſfeciſſe q̄ſtioni qͣꝫuis hoc melior me facere pleniꝰ poſſit ⁊ maiores atqꝫ plures qͣꝫ meū mortale īgeniū cōp̄hēdere valeac huiꝰ rei ſintrōes. Palā etiā ē qꝛ deꝰ vt hoc faceretqd̓ diximꝰ nullatenꝰ indigebat: ſed itaveritas īmutabil̓ exigebat: licet em̄ hocqd̓ hō ille fecit deꝰ dicatur feciſſe ꝓptervnitatē ꝑſone: deꝰ tn̄ nō egebat vt d̓ celo deſcēderet ad vincēdū dyabolū: neqꝫ vt ꝑ iuſtitiā ageret cōtra illū ad liberādū hoīeꝫ: ſed ab hoīe d̓s exigebat vtdyabolū vīce̓t: ⁊ qͥ ꝑ pctm̄ d̓o offēderatiuſticiā ſatiſfacēt. Si qͥdē dyabolo necdeꝰ aliqͥd debebat: niſi penā nec hō niſivicē vt ab illo victꝰ illū reuīceret: ſed qͥcqͥd ab lllo exigebat̉ hͦ d̓o debebat n̄ dy¶ Ꝙ magͣ ⁊ qͣꝫ iuſta ſit mīa dei (abolo.Iſericordiā ꝟo dei q̄ tibi (XxX.lijꝑire videbat̉ cū iuſticia dei ⁊ pecIcatū hoīſ ꝯſiderabāꝰ ita magnātaqͣꝫ cōcordē īuenimꝰ iuſtitie: vt nec maior nec iuſtior cogitari poſſit. Nēpe qͥdmiſericordiꝰ intelligi valet: qͣꝫtū pctōritormētis eternis deputato: ⁊ vnde ſe redimat nō habēti deꝰ pr̄ dicit accipe vnigenitū meū: ⁊ da ꝓ te Ip̄e filiꝰ: tolle me⁊ redīe te Qꝛ ſi em̄ hoc dicūt qͣndo nosad xp̄ianā fidē vocant ⁊ trahūt. Quidetiā iuſtiꝰ qͣꝫ vt ille cui dat̉ p̄ciū maiꝰ oīdebito: ſi debito dat̉ affectu dimittat oē¶ Ꝙ impoſſibile ſit d̓yabolū ¶debitūreconciliari.¶ Capitulū: XXI.Faboli vero recōciliatōem d̓ qͣdlq̄ſiuiſti impoſſibile intelliges ſiO diligēter hūanā cōſideres. Sit̄em̄ hō nō potuit recōciliari niſi ꝑ hoīeꝫdeū: qͥ mori poſſet ꝑ cuiꝰ iuſtitiā d̓o reſtitueret̉: qd̓ ꝑ pctm̄ hoīs ꝑdiderat: ita angeli dāpnati nō poſſūt ſaluari niſi ꝑ angelū dn̄i: qͥ mori poſſit: ⁊ qͥ ꝑ iuſtitiā ſuādeo reꝑaret qd̓ aliorū pctā abſtulerūt: ⁊ſicut hō ꝑ aliū hoīem qͥ nō eiuſdē generis qͣꝫuis eiuſdē eēt nature nō debuit re