Cur deus homo
cum reſtaurabitur cum ſno in quo viuitī hac vita corpore reſtauret̉. B Quidreſpondebimus ſi quis dicat quia hocfieri oportet de illis in qͥbꝰ hūanū genꝰreſtaurabit̉ d̓ reprobis vero nō ē neceſſe. A Nil iuſtiꝰ aūt ꝯueniētiꝰ ītelligit̉quā vt ſicut hō ſi ꝑſeueraſſet īiuſticia totus id ē aīa ⁊ corpore eterne btūs eſſet:ita ſi ꝑſeuerat ī īiuſticia totꝰ ſimilit̓ eterne miſer ſit. B Breuiter mihi de hisſatiſfeciſti.¶ Ꝙ de hūana natura ꝑficiat deus ꝙſincepit. ¶ Capitulū. IIII.X hijs eſt facile cognoſcere qm̄ad hoc de hūana ꝑficiet deꝰ natura qd̓ ince̓pit: aut inuanu fecitꝭ: tā ſublimē naturā ad tm̄ bonū At ſi nihil p̄cioſiꝰ agnoſcit̉ deꝰ feciſſe quā rōnalē naturā ad gaudendū de ſe: valde alienū ēab eo vt illā rōnalē naturā penitꝰ perire ſinat. B Nō poteſt alit̓ putare corrōnale. A. Neceſſe ē ergo vt de humana natura ꝑficiat qd̓ incepit hoc aūt fieri ſicut diximꝰ nequit niſi ꝑ integrā pctīſatiſfactōem quā nullꝰ pctōr facere poteſt. B Intelligo iā nccē eſſe vt deusꝑficiat qd̓ incepit: ne aliter quā deceat aſuo incepto videat̉ deficere.¶ Ꝙ quāuis hoc nccē ſit fieri tamen hͦnō faciet cogēte nccītate ⁊ qd̓ ſit neceſſitas q̄ aufert gratiā aūt minuit ⁊ ſit nccītas que augeat. Boſo. ¶ Cap̄. V.Ed ſi ita ē videt̉ quaſi cogi deꝰnccītate vitādi indecētia vt ſalutē ꝓcuret hūanā. Quō gͦ negari poterit plus hͦ ꝓpter ſe facere qͣꝫ ꝓpt̓nos. At ſi ita ē quā gratiā illi debemꝰ ꝓeo qd̓ fac̄ ꝓpt̓ ſe. Quō etiā nr̄am īputabimꝰ ſalutē eiꝰ gr̄e: ſi nos ſaluat nccītate. A Eſt nccītas q̄ bn̄faciēti gratiā aufert aūt minuit ⁊ ē nccītas qua maior exbn̄ficio: gratia debet̉. Cū em̄ aliquis eanccītate cui ſubiacetꝭ inuitꝰ bn̄facit: autnulla aut minor illi gratia debet̉. Cū vero ip̄e ſe ſpōte nccītate bn̄faciēdi ſubdit
nec inuitꝰ eā ſuſtīet tūc vtiqꝫ bn̄ficij gratiā meret̉ maiorē. Nō em̄ hec ē dicendanccītas ſed gratia qꝛ nullo cogēte illamſuſcepit aut ſeruat ſed gratis. Nā ſi qͥdhodie ſpōte ꝓmittis te cras daturū eadē cras volūtate das: quāuis nccē ſit tecras reddere ꝓmiſſū: ſi non poteris autnō vis mētiri. nō tamen minꝰ tibi debetille ꝓ impēſo bn̄ficio cui das quaꝫ ſi nōꝓmiſiſſes: qm̄ te debitorē ante tempusdacionis illi facere nō es cūctatꝰ nec coactꝰ. Tale ē cū qͥs ſācte cōuerſatōis nouet ꝓpoſitū. Quāuis nāqꝫ ſeruare illd̓ex nccītate poſt notū debeat ne apoſtate dāpnatōem incurrat ⁊ licet cogi poſſet ſeruare ſi nolit: ſi tamē nō inuitꝰ ſeruat qd̓ vouit non minꝰ ſed magis gratꝰē deo quā ſi nō vouiſſet: qm̄ nō ſolū comunē vitā ſed etiā eiꝰ licēciam ſibi propter deū abnegauit. Nec ſācte viuere dicēdꝰ ē nccītate: ſed eadē qua vouit libertate. Quare multomagis ſi d̓s facit bonū homī qd̓ incepit: licet nō deceat eū abono incepto deficere: totū gratie debemꝰ imputare qꝛ hoc ꝓpter nos non ꝓpter ſe (nullꝰ egēs) īcepit. Nō em̄ illū latuit qͥd hō facturꝰ erat cū illū fecit: ⁊ tn̄bōitate ſua illū creādo ſpōte ſe vt ꝑficeret inceptū bonū qͣſi obligauit. Deniqꝫdeꝰ nihil facit nccītate: qꝛ nulo mō cogit̉ aut ꝓhibet̉ aliqͥd facere. Et cū dicimꝰ deū aliqͥd facere qͣſi nccītate vitādiinhoneſtate quā vtiqꝫ nō timet pociꝰ intelligēdū ē qd̓ facit nccītate ſeruāde honeſtatis q̄ ſcilicet nccītas nō ē alid̓ quāimmutabilitas honeſtatis eiꝰ: quā a ſeip̄o ⁊ nō ab alio habet: ⁊ idcirco improprie dicit̉ nccītas. Dicimꝰ tn̄ qꝛ nccē eſtvt boītas d̓ei ꝓpt̓ īmutabilitatē ſuā ꝑficiat de hoīe qd̓ incepit quāuis totū ſitgr̄a qd̓ fecit bonū. B CōcedoꝘ ſatiſfactionē ꝑ quā ſaluat̉ homo nōpoſſit facere niſi deus homo. .VI.Oc autē fieri nequit niſi ſit quiſoluat deo pro peccato homīsII