Cur deus homo

cepi vt oſtendas mihi qua ratione ſaluetur homo per criſtum.Ꝙ ex neceſſitate per criſtum ſaluetur homo..XXIIII.Onne ſufficiēt̓: ꝓbatur ꝑ criſtūhoīem poſſe ſaluari cū etiā infideles nō negent hoīem vllomōpoſſe fieri beatū: ⁊ ſatis oſtenſum ſit qͥaſi ponimꝰ xp̄m non eſſe: nullomō pōt inueniri ſalus homīs. Aut em̄ ꝑ xp̄m aūtalio aliquomō aūt nll̓omō poterit ſaluꝰeſſe. Qua ꝓpter ſi falſuꝫ ē qͥa nullo autaliquo aliomō pōt hoc eē: neceſſe ē fieriꝑ xp̄m. B Si quis videns rōnem qͥaalio mō nō pōt eſſe ⁊ nō intelligēs quaratione ꝑ xp̄m eſſe valeat aſſerere velitqꝛ nec ꝑ xp̄m nec vllomō queat hoc eſſequid huic reſpōdebimꝰ. A Quid reſpōdēdū eſt illi qͥ idcirco aſtruit eſſe impoſſibile qd̓ neceſſe ē eſſe qͥa neſcit quomodo ſit. B Quia inſipiens eſt. ACōtemendū ē ergo qd̓ dicit. B Uerum ē ſed hoc ip̄m illi oſtēdendū ē quaratione ſit quod putat impoſſibile. AAn nō intelligis ex his q̄ ſupra diximꝰquia neceſſe ē aliquos hoīes ad beatitudinē ꝑuenire. Nam ſi deo ē incōueniēshoīem cū aliqua macula ꝑducere ad hͦad quod illū ſine omni macula fecit: neaut boni incepti penitere: aut ꝓpoſitūimplere non poſſe videatur: multomagis ꝓpter eādem incōueniētiā īpoſſibile eſt nullū hoīem ad hoc ꝓuehi ad qd̓factus ē. Quapropter aūt extra fidē criſtianā inueniēda ē pctī ſatiſfactio: qualem ſupra eſſe debere oſtēdimꝰ: qd̓ nulla ratō pōt oſtēdere aūt indubitant̓ inilla eſſe crdenda ē. Quod em̄ in neceſſaria rōne veracit̓ eſſe colligitur: id in nullam debet duci dubietatem etiā ſi ratioquomō ſit nō ꝑcipitur. B Uerū ē qd̓dicis A Quid ergo q̄ris ampliꝰ. BNō ad hoc veni vt auferas mihi dubitatiōem: ſed vt oſtēdas mihi certitudīsmee rōnem Quapropter ſicut me rōna

biliter deduxiſti ad hoc vt videā hoīempeccatorē hoc debere deo ꝓ pctō quodet reddere nequit: ⁊ niſi reddiderit ſaluari nō valet: ita volo me ꝑducas illucvt rōnabili neceſſitate ītelligā eſſe oportere oīa illa que nobis fides chatholicad̓ xp̄o crede̓ p̄cipit: ſi volumꝰ ſaluari: ⁊quomō valeāt ad ſalutē homīs ⁊ qualiter deus miſcd̓ia ſaluet hoīem cum nondimittat illi pctm̄ niſi rediderit quod ꝓpter illud debet: ⁊ vt cerciores ſint argumētatiōes tue ſic a lōge incipe vt eas ſupra firmū fundamentū conſtituas. AAdiuuet me nūc deꝰ quia tu nullatenꝰmihi parcis nec cōſideras inbecillitatēſciētie mee cui tam magnū opus iniungis. Temptabo tamē qn̄quidem incepinō in me ſed in deo cōfidens ⁊ faciā qd̓ip̄o adiuuāte potero. Sed ne faſtidiumhec volenti legere nimis lōga ꝯtinuation generem a dictis dicenda alio exordio diſtinguamus.¶ Explicit liber primus.Incipiunt capitula libri ſecundi.Ominē eē factū iuſtū. ¶ Ca. .I.hQuod non moreretur ſi nō pec¶apitulū. II.caſſet.¶ Quod cū corpore in quo viuit in hac¶ Capitulū. III.vita reſurgat.¶ Quod de humana natura perficiatdeus quod incepit. ¶ Capitulū. IIII.Qd̓ qͣꝫuis hoc neceſſe ſit fieri tn̄ nonhoc faciet cogēte neceſſitate ⁊ ꝙ ſit neceſſitas que aufert gratiā aūt minuit et ſitneceſſitas que auget. ¶ Capitulū. V.¶Qd̓ ſatiſfactiōem ꝑ qͣꝫ ſaluat̉ hō nōpoſſit facere niſi deꝰ hō. Capitulū. VI.¶ Qd̓ neceſſe ſit eundē ip̄m eē ꝑfectumdeū ⁊ perfectū hoīem. Capitulū. VII.¶ Qd̓ ex genere ade ⁊ de virgīe femīa:deū oporteat aſſūere hoīeꝫ. Ca. VIII.¶ Quod neceſſe ſit veebū ſolū ⁊ hoīeꝫin vnā cōuenire ꝑſonā. ¶ Capitulū. IX.¶ Quod idē hō non ex debito moriat̉et quomō nō poſſit vel poſſit peccare et

b 4