T¶ Deante
29 0
tio appellat̉ mare. dr̄ aūt mare galilee ꝓpter regionemadiacētē que ſic dicebat̉. dr̄ v̓o mare tiberiadis ꝓpter ciuitatē illā que ſita erat in riꝑa huiꝰ ſtagni. ⁊ dicit̉ hoc mare ſiue ſtagnum magis eſſe tiberiadis qͣꝫ galilee. qꝛ ciuitas magis ſpecificat qͣꝫ regio.Tiberinus ni. maſ. ge. fluuiꝰ romanꝰ a Tiberino rege albanoꝝ in eo ſubmerſo dictus: nā ante a colore aq̄ albula dicebat̉. qꝛ niuibꝰ albus fieret. idē dr̄ tiberis: vel tibris bridis. ſil̓r a Tiberino. ſed tiberis in quotidiano ſermone: tibris in verſu dicit̉. vnde tiberinꝰ na. nū. ⁊ ꝓdu. ri.Tiberis penul. cor. in tiberinus exponitur.Tibia a tibin qd̓ eſt iuncus dr̄ hec tibia bie. crus ꝓpter longitudinē. vn̄ h̓ ⁊ hec tibialis ⁊ hoc le. ⁊ hoc tibiale lis. qd̓a bracis depēdet ad tibias tegēdas. Idē ⁊ alio noīe dicit̉tubricꝰ qͣſi tibicꝰ. qꝛ tibias tegat. vl̓ dr̄ a tibia ⁊ bracis. qꝛa bracis vſqꝫ ad tibias ꝑueniat. Item a tibia dr̄ tibia bie.quoddā inſtrumētū muſicum. qꝛ pͥmū de ceruinis ⁊ gruuinis tibijs ⁊ cruribus hinnulorū fieret: ſꝫ poſtea abuſine vndecunqꝫ fieret. vnde tibianus na. nuꝫ. ad tibiā pertinens. vel ad tibiam faciens.Tibialis in tibia eſt.Tibicen a tibia ⁊ cano ꝯponit̉ h̓ tibicen cinis. ꝗ canit cū tihia. Tibicines etiā dicunt̉ fulcra bifurca ꝗbꝰ domus ſuſtētat̉. que aliter deſtines dn̄r. vn̄ in. 9. ca. Matth̓. dr̄. Etcū Ieſus in domū pͥncipis veniſſet ⁊ vidiſſet ibi tibicines.i. lugubre carmen canētes. Antiquitꝰ .n. tales ad exeꝗasvocabant̉: vt ſuo carmine viuos ꝓuocarēt ad luctuꝫ: vn̄legit̉ in. 9. Hiere. Uocate lamētatrices: ⁊ cor. penl̓. tibici.nes: ſꝫ in ntō tibicen̄ ꝓdu. penl̓. vn̄ ꝗdā. Tibicen lōgo: tubicen: liricen breuiando. Et rō eſt. qꝛ ſic̄ dic̄ Priſ. in. 4. li.Acano ꝯpoſita maſculina ſūt: q̄ in cen deſinētia i. correhn̄t penl̓. vt tubicen: fidicen. excipit̉ vnū tibicen: qd̓ iō ſolū ꝓductā habuit penl̓. qꝛ ſynereſis facta eſt duoꝝ .i. breuiū mutatiōe in vnā lōgā. debuit enī i. geminari qꝛ ſoletplerūqꝫ in ꝯpoſitiōe a. ī i. ꝯuerti: vt cado: īcido: tuba tubicen. ſic gͦ tibia tibijcen faciebat. ex quo factū eſt tibicen.Tibicina cine. mulier que canit cū tibia. ⁊ a tibicen dicit̉: ⁊cor. penul. ſiue ci.Tibicines in tibicen eſt.Tibin .i. ſcirpus vel genus vaſculi in modū ſcrinij. ⁊ ex virgulis agreſtibus contextum.Tibur in tiburtus eſt.Tiburtus ti. fuit ꝗdā vir de cuiꝰ noīe ciuitas ſic dicta ē: hectibur huiꝰ tiburis. vn̄ h̓ ⁊ hec tiburis ⁊ tibure. ⁊ hoc tibure huiꝰ tiburis. ⁊ tiburtioonis. ⁊ tiburinus na. num.Titio a torreo res. dr̄ hic titio onis. qͣſi torritio. ⁊ eſt idē qd̓torris. vn̄ titionarius ria. riū. ⁊ hoc titionariū narij. locusignis vbi titiones morant̉ vel inſtrumētū mittēdi titiones in ignē. ⁊ titionor naris .i. titionibꝰ p̄parare: vel eos inignē mittere. ⁊ ꝯponit̉ vt atticionor naris. ẜꝫ Hug. Pap̄.etiā dicit. Titio vulgo dicit̉ peruſtū lignum. Iſa. 7. Cortuū nō formidet a duabus caudis titionum.Titionariū rij. ī titio vide Tigillū li. dimi. paruū tignūTitionor naris in titio. ē. Tignatꝰ ta. tū. in tignū ē.Ticon .i. mediū.Tignoſus ſa. ſū. ī tignū expōit̉Tignū. a tego gis. vl̓ a tegula dr̄ hoc tignū gni. ⁊ dicūtur tigna vel ipſa laquearia vel ligna que ipſis laquearibus illaqueant̉. vn̄ tignoſus ſa. ſum. .i. tignis plenꝰ. ⁊ tignatꝰ tatū. tignis paratus vel ornatꝰ. ⁊ tignariꝰ ria. riuꝫ. ad tignaꝑtinens. vel ꝗ tigna in tecto diſponit. Idem ⁊ ſarcitectorẜm Hug. Tignū a tegēdo dictu. tecto .n. īponit̉. vt in eocetera ſuꝑponant̉. vn̄ ligna illa que aſcendūt ad acumenedificij directe ⁊ totū tectū ſupportant tigna appellant̉:Uide etiam in contignatio.Tigris. medi ⁊ ꝑſe vocat tigrim ſagittā. vn̄ hec tigertigris:vel tigridis ſerpēs dicta eſt ꝓpter velocitatē. ⁊ ſil̓r ꝗdaꝫ
fluuius eſt tigris vel tigridis. qꝛ velox eſt ẜm Pug. Ambro. aūt in. 6. hexame. ſic dic̄. Natura tigris īterpellat ferocitatē. ⁊ īminētē eā partē pede reflectit. nā vbi vacuūſobolis cubile repꝑit ilico veſtigijs raptoris īſiſtit: atqꝫille qͣꝫuis equo vectus fugaci vidēs tn̄ velocitate fere ſepoſſe p̄ueniri: nec euadēdi vllū ſuppetere ſibi poſſe ſubſidiū. tetham ho fraude molit̉: vbi ſe cōtiguū viderit: ſperā de vitro ꝓijcit. at illa imagine ſui ludit. ⁊ ſobolē putat:reuocat īpetū: colligere fetū deſiderās: rurſus inaniſpere tenta totis ſe ad ꝯprehēdēdū eꝗtē viribꝰ fundit. ⁊ iracūdie ſtimulo velocior fugiēti īminet. Iteꝝ ille obiectoſequēteꝫ retardat: nec tn̄ ſedulitatē mr̄is memoria fraudis excludit. caſſam v̓ſat īmaginē. ⁊ qͣſi lactatura fetū reſidet ſic pietatis ſue ſtudio decepta ⁊ vindictā amittit. ⁊ꝓlē. De naͣ ēt tigridis dic̄ Iſi. 12. ethymo. Tigris inꝗt vocata ꝑꝑ velocē fugā. ita .n. noīant ꝑſi ⁊ greci ⁊ medi ſagittā. Eſt .n. beſtia varijs diſtincta maculis v̓tute ⁊ velocitate mirabilis: ex cuiꝰ noīe flumē tigris appellat̉. ꝙ is rapdiſſimꝰ ſit oīuꝫ fluuioꝝ. Has magis hircania gignit. Detigride etiā narrat Aug. in li. de ci. dei. Legimꝰ inquit inPlinio īmaniſſiſſimā aſpidē a pr̄e familias in egypto domitā quotidie de cauerna ſua egreſſaꝫ. ⁊ a mēſa eiꝰ annone ꝑcipere ſolitā. Legimꝰ in marcellino tigridē māſuetā factā ab India aſtaſio pͥncipi miſſam.Tilia. a telū dicit̉ hec tilia lie. quedā leuis arbor. qꝛ ſit vtilis ad vſum teloꝝ. vnde tiliatus ta. tum. ⁊ tilioſus ſa. ſuꝫ..i. raſibilis vel flexibilis vel ad tiliam pertinens.Tiliatus ta. tum. in tilia eſt.Tilioſus ſa. ſum. in tilia vide.Timalus a tima qd̓ eſt flos dicit̉ hic timalus timali ꝗdampiſcis. qꝛ fragrat ſicut flos. vnde timalinus na. num.Time grece latine anima ẜm Papiam.Timeo mes. mui. mere .i. metuere. vn̄ timor oris. Timeoꝯponit̉ vt extimeo mes. ꝑtimeo mes. Et ē timeo actiuūcū ſuis ꝯpoſitis. ⁊ caret ſup̄. ⁊ cor. hāc ſyllabā ti. vn̄ ꝗdaꝫQui detimet morte plurima mēte videt. A timeo dr̄ timeſco ſcis. īchoatiuū. vide in metuo metuis. ⁊ in timor.Timeꝰ a timeo dr̄ h̓ timeꝰ mei. liber platōnis: qͣſi floridusvel qͣſi floſculus. qꝛ ibi floſculi ph̓ie ꝯprehēdunt̉: vel dictus ſic a diſcipulo quodaꝫ platōnis Timeo noīe. Ul̓ timos grece. latine dr̄ mēs. inde timeꝰ mei. penul. ꝓdu. liber platōnis. qꝛ ibi multa de diuina mēte ꝯtinenturTimiama. a timꝰ hoc timiama matis. q̄dā herba vel ſpēsvalde redolēs. qͣ in ꝗbuſdā locis vtunt̉ loco īcēſi ẜꝫ Hu.Itē timiama erat q̄dā ꝯfectio diuerſaꝝ ſpēꝝ: quā ſacerdos in altari timiamatis adolebat. de qͣ dr̄ Exo. 30. Sume tibi aromata ſtacten. ⁊ onica: galbanū. ⁊ thꝰ lucidiſſimū eqͣlis pōderis erūt oīa: facieſqꝫ timiama. ⁊ ꝓdu. pen.ntī timiama. vn̄ ī Aurora dr̄. Ex quo ſpirat odor. ⁊ timia.Timiamateriū. a timiama dr̄ he timiama (ma frequēs.teriū rij .i. thuribulū: qd̓ ⁊ epithimū dr̄ ab ep̄i ⁊ thimꝰ. vl̓timiama ẜm Hug. Ul̓ vt ꝗdā dicūt. Timiamateria dicebant̉ vaſa in ꝗbꝰ timiama ẜuabat̉. ⁊ dr̄ timiamateriuꝫ atimiama ⁊ terion qd̓ ē ſtatꝰ: qͣſi vas in quo ſtabat timia.ma: vel dicunt̉ timiamateria vaſa in ꝗbꝰ terunt̉ ſpēs exꝗbꝰ ꝯficit̉ timiama. ⁊ tūc ꝯponit̉ timiamateria a timiama ⁊ tero ris. Hiere. 52. Tulerūt hydrias ⁊ timiamate.Timiamaticus ca. cum. a timiama dicit̉.(ria.Timidꝰ a timeo mes. dr̄ timidꝰ da. dū. qui ſemꝑ timet. Timēs v̓o dr̄ ꝗ ad tp̄s formidat ex cā. ſil̓r diſtinguit̉ pauidus ⁊ paues: ꝓuidꝰ ⁊ ꝓuidēs: ſuꝑbꝰ ⁊ ſuꝑbiēs languidꝰ ⁊lāguēs: furibundꝰ ⁊ furēs. ⁊ ſil̓ia. vn̄ hec timiditas tatis.Et ꝯparat̉ timidꝰdior. ſimꝰ. Et ē timiditas animi vitiuꝫſempiternuꝫ: qd̓ eſt ēt ſi timor nō ſit tīor v̓o accn̄s ē. atqꝫſic̄ Homerꝰ ait. In achille fuit aliqn̄ tīor. timiditas nūqͣꝫ.vide ītīor. Ul̓ ſic ẜm Priſ. ꝙ hȯ denoīatiua deſinētia in
L 2