TGanteꝘ
reſtillo las .i. iterū vel retro ſtillare. ⁊ ē neu. cū ſuis ꝯpoſtris. Que ſit dr̄ia inter ſtillā ⁊ guttā prius dixi in gutta.F rillicidiū. ſtiria ⁊ ſtilla ꝯponunt̉ cū cado: ⁊ dr̄ hͦ ſtiricidiūdu. ⁊ hͦ ſtillicidiū dij. ī eodē ſenſu .ſ. ſtilla cadēs: vl̓ locusvbi ſtille cadūt: vel locꝰ a quo vel ꝑ quē cadūt. vn̄ ſtillicidioſus ſa. ſuꝫ. Proph̓a. Sic̄ ſtillicidia ſtillātia ſuꝑ terrā.Ctillo las. in ſtilla vide. vn̄ ⁊ ſtilo las ꝑ vnū l. aliud ē. Uidetillula le. dimi. parua ſtilla. ⁊ cor. penul. ¶ (in ſtilus.tilon interpretatur longum.tilujs. a ſto ſtas dr̄ h̓ ſtilus li. i. graphiū: qꝛ ſtat ī cera. ⁊ ꝗcad lōgū ē ⁊ erectū dr̄ ſtilus a ſtādo: vl̓ a ſtilon qd̓ ē lōgūvn̄ ſtilatꝰ ta. tū i. ſtilo ornatꝰ. ⁊ ſtilo las .i. ſtilo aptare velpͥſignar̄. ⁊ cor. ſti. vn̄ Thob̓. Pierijs tēdet īſeruiſſe ſtilū.F timicon ꝗdā paſtor qͣſi ſtilomicon. ſtilon enī īterp̄tat̉ lōgū. micon celſum. Inde ſtimicon qͣſi lōgus ⁊ altus.timulus. a ſtiga dr̄ h̓ ſtimulus li. qͣſi ſtigulus .i. aculeꝰ: cōnūctio īcitatio: moleſtatio. vn̄ ſtimuloſus ſa. ſuꝫ. ⁊ ꝯꝑat̉.vn̄ hͦ ſtimula q̄dā dea ſtimuloꝝ. ⁊ ſtimulo las .i. pūgereritillare: īcitare: cogere: vrgere: īflāmare. ⁊ ꝯponit̉: vt īſtimulo las. ⁊ ē actiuū cū ſuis cōpoſitis. ⁊ cor. mu.tinguo guis. xi. ctū. gere .i. ſignare vel extinguere: mortificare: vel īſtigare: ſꝫ nō ē in vſu. Et cōponit̉: vt diſtinguoguis. xi. ctū. qd̓ ꝯponit̉: vt ſubdiſtinguo guis. Itē ſtinguoꝯponit̉: vt extīguo guis: inſtinguo guis. xi. ctu. reſtinguoguis .i. extīguere: iterū mortificare. Stinguo ⁊ eiꝰ ꝯpoſita actiua ſūt: ⁊ faciūt p̄teritū ī xi. ⁊ ſupi. ī ctū. ⁊ habēt u. īF tiopꝰ ē īflatio oris. vn̄ Nec ſtio (ter g. ⁊ ſequētē vocalē.potumidas intēdis rūpere baccas vel bracas.§ tipa. a ſtipo pas. dr̄ hͨ ſtip̄a pe. q̄dā parua arbor: vt dicūtſcopa: qꝛ ex ea ſtipent̉ tecta. ⁊ hec ſepe ad fornaces ⁊ furnos calefaciēdos colligit̉. vn̄ hec ſtipula le. dimi. ⁊ hīc ſtipule dicunt̉ folia vel fagine ꝗbꝰ culmꝰ ambit̉ ⁊ fulciturne pōdere frugis curuet̉ ⁊ ſtipule ipſi calami ſegetis. Dicunt̉ gͦ ſtipule vel a ſtipula ꝓpter ꝑuitatē. vl̓ a ſtipo pas.qꝛ fulciūt ⁊ circūdāt culmo. vl̓ ab vſto qͣſi vſtule: qꝛ collecta meſſe vrunt̉ ꝓpter culturā agri. vel a palea: qꝛ interdū ꝓ palea p̄cidunt̉ ſtipule. ⁊ cor. pu. ⁊ ꝓdu. ſti.I tipadiū. a ſtipo pas. dr̄ hͦ ſtipadiū dij .i. ſcacariū: qꝛ hoībꝰludū ſpectātibꝰ ſtipet̉. ⁊ ſtipadiū ē genꝰ mēſe qͣſi ſtipēdiuꝫ. vl̓ dr̄ a ſtipitibꝰ qͣſi ſtipodiū. ſic .n. pͥus acceptū eſt.§ tipatū ti. q̄daꝫ herba q̄ tantā virtutē in radice hꝫ vt fruſta carnis in cacabo ſparſa coagulet. ⁊ dr̄ a ſtipo pas.S tipēdiarius. in ſtipēdium exponitur.S tipēdiū. ſtipis ꝯponit̉ cū pēdo dis. ⁊ dr̄ hͦ ſtipēdiū dij. lucrū p̄ciū: fructꝰ laboris. ꝓpͥe ꝗdē ſtipēdiū dr̄ qd̓ dat̉ militibꝰ ſoldarus ꝓ p̄cio: ſic dictū a ſtipe pēdēda. Antiꝗ eniꝫſoliti erāt pecuniā appēdere magis qͣꝫ numerare. Aſtipēdiū dr̄ ſtipēdiariꝰ ria. riū. ad ſtipēdiū ꝑtinēs. ⁊ h̓ ſtipēdiarius ri. ſtipēdiū dās vl̓ potiꝰ recipiēs. ⁊ cor. i. ante p.tipes. aſto ſtas. dr̄ h̓ ſtipes pitis .i. ticio vel trūcus ligni ꝗſuſtinet aliꝗd qͣſi ſtās pes. lignū īfructuoſū eo ꝙ ſolūmoſtet ⁊ nō fructificet. ⁊ ꝓdu. pͥmā ſtipes pitis. ſꝫ ſtips pitis.I tipiū vnguētū de veruecibus. ¶ (cor. illā ſyllabā ſtiI tipo. a ſtips pis. dr̄ ſtipo pas. paui. pare .i. ꝯdēſare: ꝯfederare: ꝯuallare: circūdare: ꝯgregare: replere: ꝓtegere: ꝯponere fulcire. vn̄ ſtipatim aduer. Stip̄o ꝯponit̉: vt conſtipopas: extipo pas .i. emittere: euacuare. inſtipo pas .i. valdevel ītus ſtipare: īmittere. obſtipo pas .i. vndiqꝫ vel ꝯͣ ſtipare: vel obturare: obſtruere. reſtipo pas .i. iterū ſtipare:vel euacuare: emittere. ſubſtipo pas .i. ſubtus vel poſt ſtipare: vel parū. ⁊ eſt actiuū ſtipo cū oībus ſuis ꝯpoſitis. ⁊ꝓdu. hāc ſyllabā ſti. ſicut ſtipes ⁊ ſtipa. Uirg. ī pͦ. Stipāt⁊ dulci diſtentant nectare cellas.§ tips pis. fe. ge. qd̓dā genus pōderis quo olim militibꝰ ſtipediarijs diſtribuebat̉ pecunia. ⁊ ponit̉ ꝓ obolo: qꝛ obolus ſepe ſolet dari mendicis in elemoſynā. iō ſtips qn̄qꝫ
dicitur mendicitas. qn̄qꝫ elemoſyna victus. vn̄ h̓ ſtipꝰ .i.mēdicus. ⁊ cor. ſtipis. gͣtūs: ⁊ ſtipes in plurali ſti. ſed h̓ ſtiſ tipula le. in ſtipa exponit̉. ¶ (ꝑes pitis. producit ſti.tipulatio. in ſtipulor exponitur.tipulor. a ſtipo pas. dr̄ ſtipulus la. lū. i. firmꝰ. Inde ſtipulor laris .i. īterrogare: q̄rere. Propͥe ꝗdē ſtipulari ē īterrogare: q̄rere: petitiue: cū rn̄ſione facta ꝓmiſſiue: vt ſi īterrogās dicit. Dabis mihi equū; ⁊ ille rn̄deat dabo: hͦ ē ſtipulari. vn̄ hec ſtipulatio ꝓpͥe dr̄ īterrogatio petitiua adiūcta rn̄ſione ꝓmiſſiua: dabis mihi hͦ; dabo. ⁊ dr̄ ſtipulari a ſtipū qd̓ ē firmū: qꝛ ſtipulatio dꝫ eē firma. vn̄ tenet̉ꝑſolui qd̓ ſtipulatiōe ꝓmiſſū ē. Uel vt dicūt a ſtipula dr̄ſtipulor: qꝛ ī ſtipl̓atiōe veteres ſtipulā frāgebāt: quā iteꝝiūgētes ſtipulā ſuā recognoſcebāt. Et qꝛ ī ſtipulatiōe ꝯtinet̉ īterrogatio ⁊ ꝓmiſſio: iō ſtipulari ſepe ponit̉ ſimpl̓iꝓ ꝓmittere: ⁊ ꝓ īterrogare: vel petere ſiue q̄rere. ¶ Etnō ꝙ ſtipulor antiꝗtꝰ erat cōe. ſꝫ mō ē depo. ⁊ ꝯſtruit cuꝫacto ⁊ abltō īterpoſita a. vel ab. prepōne: vt ſtipulor a tedecē ſolidos .i. q̄ro. Et ꝯponit̉: vt aſtipulor laris .i. ꝯfirmare: auxiliari. Cōſtipulor laris .i. ſil̓ ſtipl̓ari. vn̄ hͦ ꝯſtipula.men minis. Inſtipulor laris .i. valde ſtipulari. Reſtipulor laris .i. iteꝝ ſtipulari. ⁊ ē depo. cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis: ⁊F tipus. a ſtips pis. dr̄ hic ſtipus pi .i. mēdicꝰ ꝗ pe (cor. pu.tit ſtipem. Et inde cōponit̉ obſtipus.tirax cis. grece: vel ſtorax racis. latine in ſtiria eſt.tiria rie. fe. ge. gutta fluens ⁊ cadēs ⁊ ꝯgelata. ⁊ dr̄ guttadū ſtat ⁊ pendet: ſtiria dū cadit: ⁊ dr̄ ſic a greco. Grece .n.ſtiria gutta dr̄. vn̄ ſtiria dr̄ arbor cuiꝰ fructꝰ hꝫ grana guttis ſil̓ia: q̄ ⁊ ſtorax racis. dr̄: qͣſi ſtirax. Sꝫ ſtirax grece ſtorax latīe. Gen̄. 43. dr̄. Modicū reſine ⁊ mellis ⁊ ſtiracis.Ul̓ ẜꝫ aliā lr̄aꝫ ſtoracis penl̓. ꝓdu. vbi dicit glo. ꝙ ſtoraxF tiricidiū dij. in ſtillicidiū exponit̉. (eſt ſpēs reſine.F tiricus ca. cum .i. ſtirilis a ſtiria dicitur.F tirillū li. neu. ge. barba capre. ⁊ dr̄ a ſtiria: qꝛ pēdꝫ ad moS tirpeus pea. peū. ī ſtirps exponit̉. (dū ſtirie .i. gutte.ſ tirpitus .i. radicitus aduerbiū. Uide in ſtirps.F tirpopas .i. euellere: eradicare: a ſtirps trūco dr̄. Et ꝯponit̉: vt extirpopas .i. radice ſubuertere.F tirps. a ſto ſtas. dr̄ ſtirps pis. maſ. ge. radix: trūcꝰ. vn̄ hecſtirps pis. fe. ge. ꝓgenies: ꝓſapia: origo: ⁊ ſtirpeꝰ pea. peū.⁊ ſtirpitꝰ aduer .i. radicitꝰ: ⁊ ſtirpopas .i. euellere: eradicare. Et ꝙ dic̄ Priſ. ꝙ p. n̄ patit̉ r. an̄ ſe ī eadē ſyllaba ītellige in pͥncipio ſyllabe. ⁊ voco pͥncipiū ꝗcꝗd eſt an̄ pͥmā vocaleꝫ. vel hͦ. ītelligit̉ qn̄ p. ſumit̉ in vi ſua ⁊ ſimpl̓r. ſed inſtirps nō ſumit̉ p. in ſua vi ⁊ ſimpl̓r: īmo psͣ. ibi collaterales ſumit̉ ꝓ vna figura q̄ apud grecos vocat̉ pſi.I tiua. a ſto ſtas dr̄ hͨ ſtiua ue. manica aratri .ſ. cauda a poſteriori. vn̄ ſtiuariꝰ ria. riū. ad ſtiuā ꝑtinēs. Et ſtiuariꝰ rij.⁊ ſtiuaria rie. ēt dr̄ ꝗ vel q̄ tenet aratrū ꝑ ſtiuā: vl̓ ꝗ ſtiuāI tiuula le. dimi. parua ſtiua.¶ (facit.tix a ſto ſtas dr̄ hec ſtix gis. palus īfernalis: qꝛ ſemꝑ ſtatad penā: vel dr̄ a ſtatim: qꝛ potata ſtatim interficit: vel agreco ſtigeſtos qd̓ eſt triſtitia: qꝛ triſtes faciat: vel qꝛ triſtitiā gignit ⁊ ſepe ponitur pro inferno. vnde ſtigius gia.gium. ⁊ hic ⁊ hec ſtigialis ⁊ hoc leS to ſtas ſteti ſtatū a ſtaſis deriuat̉: ⁊ dr̄ ſtare manere ⁊ nōmoueri: morari. Propͥe ſtare ē erectū morari. vn̄ dr̄. Siꝗs ſtat nō cedet: ⁊ ecōuerſo. vn̄ h̓ ſtatꝰ hꝰ ſtatꝰ. Sto componit̉ vt abſto ſtas. abſtititū .i. iuxta vl̓ in ꝯſpectu vl̓ adẜuitiū ſtare. Cōſto ſtas. ꝯſtititū. Circūſto ſtas. circūſtititū. Deſto ſtas. deſtititū .i. deorſuꝫ a ꝓpoſito ſtare: ceſſareDiſto as. exto as. ti. Et vt dic̄ ꝗdaꝫ. Extat qd̓ foris eſt qd̓firmū permanet extat. Inſto ſtas. ſtiti. īterſto ſtas. ſtiti.Sap̄. 18. Interſtitit ⁊ amputauit impetum. Perſto ſtas.ꝑſtiti .i. forte ſtare: ī ꝓpoſito ꝑſeuerare. Proſto ſtas. ſtiti.Preſto ſtas. ſtiti. obſto ſtas. obſtiti. tū. ſtare .i. nocere: im-