Druckschrift 
Catholicon
Seite
269v
Einzelbild herunterladen
 

Egante De

tas .i. deſertū faiꝰ v̓bi deſerere. diſſero ris. diſſerui .i. tractare: dr̄e: ſapiēter loꝗ: ꝯfirmere. vn̄ diſertꝰ nomē: de quo vide in ſuo loco. exero exeruiexertū .i. foras emittere: vl̓ d̓nudare: māifeſtare. vn̄ exerto tas. frequē. inſero ris. inſeui inſitū .i. plātare. ⁊ eſt ꝓpͥeinſerere plātare ꝑ īmiſſionē ramoꝝ adinuicē. vn̄ Ouid.in de remedijs amoris. Uenerit inſitio fac ramū ramosadaptet. Inſero ris. rui. īſertū .i. īmiſcere: īmit̓tere: ⁊ ꝓpͥeviolēter. vn̄ īſerto tās. freq̄n. īſero ris. rui. īſertū .i. īterponere: ītermiſcere: īmittere. īterſero ris. īterſeui īterſituꝫ.i. īterplātare: vel īterſeminare. ꝓſero ris. ꝓſerui ꝓſertū.i. ꝓcul. emittere. p̄ſero ris. p̄ſerui p̄ſertū .i. ante emitterevel ſupra. obſero ris. obſeui. obſitu .i. ꝯͣ vel vndiqꝫ ſemīare: vel plātare: vel tegere. Luca. Obſita funera celāt̉ purpura lana. obſero ris. rui. obſertū .i. ꝯͣ ſerere: ꝯͣ mittere: cōmiſcere. Et nota ꝙ ſicut pꝫ ex p̄dictis oīa ꝯpoſita a ſerō faciūt p̄teritū in rui. ⁊ ſupinu in ſertū: ſꝫ nō oīa faciūtin ſeui: ſed illa tm̄ q̄ hn̄t ſignificationē affinē ſignificatōiſui ſimplicis: ſic̄ q̄ dn̄r ꝓ plātare. Nam ꝗ arbores plātatquodāmō ſeminariū ꝯfert. Et hinc ē ꝙ illa q̄ habēt ſignficationē oīno extraneā a ſignificatiōe ſui ſimplicis faciunt p̄teritū in rui tm̄ ⁊ ſupinū tm̄ in ſertuꝫ: vt deſero ris.deſerui deſertū. diſſero rui. diſſertū. exero rui. ertuꝫ: ꝓſero rui. ſertū. Oīa vero alia faciūt p̄teritū in ſeui ⁊ ſerui: ⁊ſupinū in fitū ⁊ ſertū. ⁊ quū dicunt̉ ꝓ plātare faciūt p̄teritum in ſeui: ⁊ ſupinū in ſitū. in alio v̓o ſenſu faciūt p̄teritūin rui. ⁊ ſupinū in ſertū. Obſero tn̄ ꝓ ſerere ⁊ ꝓ tegere facit p̄teritū in ſeui. ⁊ ſupinū in ſitū. Itē ſero ⁊ eius cōpoſita ab eo ẜm ꝙ faciūt p̄teritū in ſeui: ⁊ ſupinū in ſatū vl̓ īſitū neutra ſunt: p̄ter obſero ſeui. ꝓ tegere: qd̓ eſt actiuūItē ſero ⁊ eius cōpoſita ẜm ꝙ faciūt p̄terituꝫ in rui. ⁊ ſupinū ī ſertū: actiua ſūt. Itē oīa ꝯpoſita a ſero rui. ſertū retinēt lr̄aturā ſui ſimplicis vbiqꝫ. Sil̓r ꝯpoſita a ſero ſeuiſatū: niſi ꝙ in ſupino mutāt a. ſimplicis in i. Itē ſero ⁊ eicompoſita in preſenti cor. hāc ſyllabā ſe: ſꝫ in p̄terito eaꝫꝓdu. vn̄ Proſper. Quod ſerimꝰ metimꝰ: qd̓ damꝰ accipimus. Itē vt dicit Priſ. in. io. lib. ſeui ẜm analogiā ui. ī tū.ſetū debuit facere: ſꝫ differētie cā ſatū ꝓferri tradiderūtveteres. vide etiā in tertia parte vbi agit̉ de preteritis ⁊ſupinis verboꝝ tertie ꝯiugatiōis deſinētiū in ro. de hocF ero ras. in ſera re. vide. Chabes etiā in ſatū.F eron. ſepulchrū vel idolum dicitur.F eros grece oppiduꝫ: ⁊ dicit̉ latine ſerū. vnde hic ſeres ſeretis quidā populus.F erotinꝰ. a ſerꝰ ra. rū. dr̄ ſerotinꝰ na. nū .i. tardus vel tardeveniēs: vel veſꝑtinꝰ. ⁊ dr̄ ſero. Gene. 30. ca. g. Factaqꝫ ſūtq̄ erāt ſerotina laban: ⁊ q̄ pͥmi tꝑis Iacob. ⁊ hinc ſerotinonas .i. tarde: ſerotinū facere. Et ſcias ꝙ tꝑaneus īber dr̄in autūno vel in hyeme iactis ſeminibꝰ nutriēdis ſerotinus ad incremētū in vere vel in eſtate. ⁊ cor. penl̓. ſerotinus: quū ſit poſſeſſiuū deſinēs in tinus: ⁊ nō habꝫ t. a ſuoprimitiuo: nā ſi haberet t. a ſuo primitiuo produceret tivt veſpertinus a veſꝑta: matutinꝰ a matuta: vt dic̄ Priſ.S erpedo. a ſerpopis. dr̄ hec ſerpedo.dinis .i. rubor cutis: cū mēbroꝝ extantia dictus a ſerpendo: qꝛ ſerpat per mēbra: ⁊ ꝓdu. pe.S erpes. a ſerpopis. dr̄ ſerpes tis. qꝛ occultis ⁊ minutis ſqͣmarū niſibꝰ ſerꝑat ⁊ reꝑat. Illa aūt q̄ qͣttuor pedibꝰ nitutur ſicut lacerti ⁊ ſtelliōes: nō ſerpētes: ſꝫ reptilia dicunt̉Serpētes āt illa reptilia ſūt: q̄ vetre ⁊ corꝑe reptāt: quorū tot venena quot gn̄a: tot pernicies quot ſpēs: tot dolores quot colores hn̄t. vn̄ ſerpētinꝰ na. nū. ẜꝫ Hu. vide dehoc ī reptile alioꝝ ſcīam. Et ſcias ꝙ ſerpēs hꝫ qͣttuor naturas. pͥma ē: ꝙ quū ſenuerit caligāt oculi eius: ⁊ ſi voluerit fieri nouꝰ abſtinet ſe a cibo donec pellis relaxet̉: ⁊īde coartat ſe vt ſenectutē ſuā deponat. 2ª quū venerit

aquā bibere ī cubiculo ſuo venenū deponit: ⁊ ſic aquanīſatiēter bibit. 3ª v̓o ē: ſi viderit hoīeꝫ nudū timet. ſi viderit veſtitū īſilit in eū. 4ª qn̄ aliꝗs voluerit eū occidere totū corpus tradit ad penā: caput āt ſuū cuſtodit. vn̄dic̄ Pliniꝰ: ꝙ ſi ſerpētis caput cū duobꝰ euaſerit digitisnihilominꝰ viuit. vn̄ totū corpꝰ obijcit ꝓ capite d̓fēdēdo Itē noͣ ꝙ ſic̄ habet̉ ī li. Nume. ca. 21. Fec̄ moyſes ſerpetē eneū: ⁊ poſuit ꝓ ſigno: quē cū ꝑcuſſi a ẜpētibꝰ ignitisdeẜti aſpicerēt mox ſanabant̉. Sic ſpūal̓r ꝑcuſſi a ẜpētevenenoſo diabolo aliqͣ tētatiōe ſiue moleſtia: aſpiciāt inxp̄m ẜpētē calidū poſitū in palū vel lignū crucis: ⁊ ſanobunt̉ a qͣcūqꝫ ꝑcuſſura vel īfirmitate ſiue tribulatiōe: ⁊dulcia eis erūt. vn̄ dn̄s ī. 3. ca. Io. Sic̄ moyſes exaltauitẜpētē in deẜto: ſic exaltari oꝫ filiū hoīs .i. v̓ginis marie. ⁊ponit duplicē finē ſiue vtilitatē ex medicina paſſiōis xp̄i.ſ. liberationē a malo. vn̄ dic̄. Ut oīs ꝗ credit in eo nō pereat: ⁊ boni retributionē. vn̄ ſubdit: ſꝫ hēat vitā eternaꝫIſte enī fuit duplex finis paſſiōis xp̄i. Dic̄ āt exaltari potius qͣꝫ crucifigi: vt īnueret penalitatē ex amore d̓i ſūptāexaltationē mereri. qꝛ ẜꝫ Aug. pēa n̄ fac̄ martyrē ſꝫ cā. ⁊ē ẜpēs gnīs īcerti: vl̓ vt ꝗdā volūt cōis: ſicut ⁊ bidens.Ferpētigena ne. ge. cōis. penl̓. cor. a ẜpēte genitꝰ. ⁊ ꝯponit̉ aF erpētulus li. di. paruꝰ ſerpēs. (ſerpēs ⁊ genitusFerpillum: a ſerpopis. dicit̉ hoc ſerpillum li. q̄daꝫ herbaque trifolium ⁊ pliolium dicit̉. Uirg. in bucco. Allea ſerpillum contundit olenteſqꝫ herbas.erpopis. pſi. p̄tū. ſerpere .i. latēter ire: vel corꝑe ⁊ ventrereꝑe. Serpo cōponit̉: vt cōſerpopis .i. ſil̓ ſerꝑe: inſerppis .i. intro ſerꝑe: ꝑſerpo pis .i. ꝓcul ſerꝑe: vel ꝓpe ſerpere: ⁊ ēt in ante ſerpere. Serpo ⁊ eius compoſita ſunt neutra ⁊ faciūt p̄teritum in pſi. ⁊ ſupinum in ptum.I erra a ſeco cas. dr̄ hᵉ ſerra re. nomē a ſono fictū .ſ. a ſtridore. cū pretenuis ferri lamina dētiū mordacitate reſecātq̄ attingit: ſtridet. vn̄ ſerratꝰ ta. tuꝫ .i. ſerra ſectus. ⁊ ſerreras .i. ſerra ſecare. vn̄ ſerrans tis. ge. oīs. Iſa. 41. Ego poſui te qͣſi plauſtrū triturans nouū hn̄s roſtra ſerrātia.erro ras. in ſerra eſt. F errula le. dimi. dr̄ parua ſerra.ertatus ta. tum. in ſertum exponitur.F ertulum li. dimi. paruum ſertum.F ertū a ſero ris. ẜui dr̄ hͦ. ẜtū ti .i. corona de floribꝰ īſertis⁊ ꝯiūctis fcā. vn̄ ẜtatus ta. tū .i. ſerto ornatꝰ vl̓ coronatꝰ.eruitiolum li. dimi. paruum ſeruitium.F eruitioſus in ſeruus eſt. eruilis in ſeruus eſt.Feruio a ſeruꝰ dr̄ ẜuio uis. uiui. uire. uitū. ⁊ cōponit̉: vt cōſeruiouis .i. ſil̓ ſeruire: diſſeruio uis .i. diuerſis modis ſeruire: vel offendere: deſeruio uis .i. valde vel deuote ſeruire vel offendere. īſeruio uis .i. valde ſeruire vel obedire.Seruimus dominis tm̄: īſeruimꝰ cuiuſqꝫ p̄ceptis. reſeruio uis .i. iterū ſeruire vel a ẜuitio ceſſare. ſubſeruio uis.i. obedire vel ſatiſfacere: ꝯſonare: latēter vel poſt paruẜuire. Seruio uis. neutrū eſt cū oībꝰ ſuis cōpoſitis.Feruitꝰ a ẜuus dr̄ hͨ ẜuitus tutis. ⁊ eſt ẜuitꝰ ꝯditio ẜuiēdi.Seruitiū v̓o ius vel actꝰ ẜuiētiū: vel munꝰ. Et ẜꝫ Iſido..5. etymo. Seruitus eſt maloꝝ hoīum poſtrema pena: qliberis oī ſupplitio grauior ē. Nā vbi libertas perit vnaibi pereūt ⁊ oīa. vn̄ ꝗdā. Nō bn̄ ꝓ toto lib̓tas vedit̉ auroHoc celeſte bonuꝫ p̄terit orbis opes. Et accipit̉ duobusmodis ẜuitus .ſ. ꝓ latria: ⁊ ꝓ dulia grece: ⁊ hoc ē qd̓ deohoībus cōpetit. ⁊ cor. ui. Hic noͣ. ꝙ ẜuitꝰ ītroducta eſex pctō. Nam vt dicit Grego. in paſtorali. Liquet ꝙ oēshoīes naͣ equales genuit. ſed variāte meritorum ordinialios alijs culpa poſtponit. Ip̄a aūt diuerſitas q̄ acceſſitex vitio diuino iudicio diſpenſante: vt qꝛ oīs hō eq̄ ſtarenon valet: alter regatur ab altero. vn̄ cuncti qui preſuntnō in ſe ptātem debent ordinis: ſꝫ qualitatē penſare conditionis: nec preeſſe hoībus ſe gaudeant: ſed prodeſſe.