¶ DeanteN
168
nigo gis. inegi. inactū cōponit̉ ab in. ⁊ ago agis. ⁊ eſt inigere pecus a paſtu in tectū agere. Abigere v̓o eſt pecusa tecto in paſcua agere. ⁊ cor. penul. inigo gis.Inimicalis. ab inimicus dr̄ h̓ ⁊ hec inimicalis ⁊ hoc cale..l̓ a hͦ inimicabilis ⁊ hoc le. vl̓ ab inimicor caris pōt venire vn̄ inimicabil̓r aduer. ⁊ hec inimicabilitas tatis.nimicus. ab in. ⁊ amicꝰ ꝯpōit̉ inimicus ca. cū. ⁊ cōparatinimicꝰ cior. ſimꝰ. vn̄ hͨ inimicitia cie. ⁊ inimico cas. v̓būactiuū: ⁊ inimicor caris. v̓bū depo. in diuerſis ſignificarōibꝰ: vt inimico illū tibi .i. facio illū inimicū tibi: ⁊ inimicor tibi .i. ſū inimicus tibi. ¶ Hic noͣ ꝙ dilectio inimicorij nōt tripl̓r ꝯſiderari. Uno ꝗdē mō vt inimici diligant̉inqͣtū ſūt inimici. ⁊ hͦ ē ꝑuerſuꝫ ⁊ charitati repugnans:qr hꝰ ē diligere malū alteriꝰ. Alioº pōt accipi dilectio inimicoꝝ qͣꝫtū ad naͣm .ſ. in vl̓i. ⁊ ſic dilectio inimicoꝝ ē deneceſſitate charitatis: vt ſi aliꝗs diligēs deū ⁊ ꝓximū abilla gnālitate dilectiōis ꝓximi inimicos ſuos nō excludat. C ertioº pōt ꝯſiderari dilectio inimicoꝝ in ſpāli: vtſaliqs in ſpāli moueat̉ motu dilectiōis ad inimicum: ⁊iſtud nō ē de neceſſitate charitatis abſolute: qꝛ nec etiaꝫmoueri motū dilectiōis ī ſpāli ad quoſlibet hoīes ſingulariter ē de neceſſitate charitatis: qꝛ eēt impol̓e. Eſt tn̄ d̓neceſſitate charitatis ẜm p̄parationē aī: vt .ſ. hō habeataiuꝫ p̄paratū ad hͦ ꝙ ī ſingulari inimicū diligeret ſi neteſſitas occurreret. Sꝫ ꝙ abſqꝫ articulo neceſſitatis hōhūc actū īpleat vt diligat inimicū ꝓpter deū hͦ ꝑtīet adꝑfectionē charitatis. quū enī ex charitate diligatur ꝓxmus ꝑꝑ deū quāto aliꝗs magis diligit deū: tāto ēt magis ad ꝓximi dilectionē aſcēdit nulla inimicitia īpediēte: ſic̄ ſi aliꝗs multū diligeret aliquē hoīeꝫ amore ipſiusfilios ipſius amaret etiā ſibi inimicos ⁊ totā eius familiam. vide in dilectio ⁊ in charitas ⁊ in amor.Ininterp̄tabilis: ab in. ⁊ īterp̄tabilis ꝯponit̉ h̓ ⁊ hͨ inīterītabilis ⁊ hoc le. qd̓ īterp̄tari nō pōt. vl̓ nō habile ad ītertandū. Hebre. 5. In īterp̄tabilis ad dicendum.Iniquus. equus adiectiuū cōponit̉ cū in. ⁊ dr̄ iniquꝰ qua.quū .i. nō equꝰ. ⁊ cōparat̉. vn̄ hᵉ iniꝗtas tatis. ⁊ cor. pͥmā.vn̄ Pāphilus. Semꝑ iniquoꝝ ſcelus īpedit acta bonorū. ⁊ ſcribit̉ iniquus ꝑ geminūū. in vltima ſyllaba.nitus ta. tū. penul. cor. i. īceptus: ab ineo inis initū.niūgo gis. xi. ctū. ex in. ⁊ iūgo gis. cōponit̉: ⁊ eſt iniūgerep̄ciꝑe. ſic̄ vult Pug. Multū tn̄ ꝓbabilius videt̉ ꝙ iniūctio minus īportet qͣꝫ p̄ceptū: qꝛ qn̄ p̄latus vult aliꝗd inꝗrere vl̓ īuenire pͥus iniūgit: ⁊ poſtmodū facit p̄ceptūniuriarie. in iniurius eſt.niuriꝰ. ab in. ⁊ ius ꝯpōit̉ iniuriꝰ rīa. riū .i. tortuoſus n̄ ſeruās ius qͣſi ſine iure. ⁊ īde hͦ iniuria rie .i. iniuſtitia qͣſi ſine ius vel ꝯͣ ius. qn̄ .ſ. fit aliꝗd ꝯͣ ordinē iuris. vn̄ iniurio.ſus ſa. ſū. i. iniurius: vel potiꝰ ille ꝗ patit̉ iniuriā ab aliqͣ⁊ cōparat̉. vn̄ iniurioſe ſius. ſime. aduer. ⁊ hec iniurioſitas tatis. Itē ab iniuria iniurior aris. atus ſum. iniuriari.i. iniuriā facere. cōſtruit̉ cū dtō: vt iniurior tibi.niunx. iugū cōponit̉ cū in. ⁊ dicit̉ hic ⁊ hec iniūx gis. iteꝫcōponit̉ cuꝫ ſe. ⁊ dr̄ hic ⁊ hec ſeiunx gis. in eodeꝫ ſenſuIniuges dicunt̉ boues nōdū iugo cōiūcti. Idē dicunturſeiuges: qͣſi ſeorſuꝫ a iugo ẜm Pug. Et in Greciſmo dicitur. Bos nōdū domitus a multis dicit̉ iniunxnnocens .i. nulli nocens. vide in noceo ces.nnocuus. ex in ⁊ nocuus cōponit̉ innocuus cua. cuū. .i. innocens: ⁊ cui nō nocet̉ ẜm Pug.nnoxius. ab in ⁊ noxius xia. xiū: qͣſi ſine noxa. Innoxiusꝓprie dr̄ cui quiſqͣꝫ nocere nō nouit: nec ipſe alij.nnuba. ex in ⁊ nūbo ꝯponit̉ hͨ īnuba be. i. īnupta q̄ nullinūpſit: ⁊ que adhuc vultuꝫ ſuū non velat: ⁊ cor. nū. ſicutꝓnuba: lꝫ nubo bis. eā ꝓducat.nnuitionis. fe. ge. ⁊ interponitur i. cauſa euphonie. debe
ret enim dici innutio: ab in ⁊ nutus ti. addita o.nnulus. ab innuo is. deriuat̉ h̓ īnulus li. ⁊ ſunt īnuli filijceruoꝝ ab īnuēdo dcī: qꝛ ad nutū mr̄is abſcondunt̉. vn̄īnulinꝰ na. nū. ⁊ īnuleꝰ lea. leū. ī eodē ſenſu. ⁊ h̓ īnuleꝰ lei.idē qd̓ īnulus. Cāti. 2. Sil̓is ē capree innuloqꝫ ceruoꝝ.nnuo is. nui. tū. ex in. ⁊ nuo is. cōponit̉. ⁊ eſt innuere nutum facere: vel ſignū dare intelligendi: ⁊ eſt neutrū.nno grece vinum dicitur latinenolitus. ab in. ⁊ oleo les. deriuat̉ inolitus ta. tum .i. inſuetus īnatus: nalis. vn̄ inolita bonitate .i. cōſueta ⁊ innata:nomellū. ab ino qd̓ eſt vinū ⁊ mel cōponit̉ ¶⁊ cor. li.hoc inomellū li. i. vini vel mulſi: ⁊ mellis cōfectio.nopinabilis. vide in opinor.nops. ops opis ꝯponit̉ cū in. ⁊ dr̄ hic ⁊ hec īops pis. Ueldic ẜm ꝙ dicebat̉ antiꝗtus hic ⁊ hec ⁊ hoc ops .i. diues:fecūdus: opulētus. ⁊ īde ꝯponit̉ īops pis. .i. pauꝑ. ſed differūt. īops ꝓpͥe dr̄ ꝗ nihil hꝫ: ꝗ nec ſibi ſufficere pōt. necab alijs largiri. ſed pauꝑ dr̄ ꝗ lꝫ alijs largiri nō poſſit ſibijpſi tn̄ ſufficit. vn̄ ⁊ cōpulationē recipiūt: vt ibi. Ego ſūpauꝑ ⁊ inops ⁊ alibi. Pauꝑi ⁊ inopi tu eris adiutor. Uelīops cōpo. ab in ⁊ ops oꝑis ꝓ terra: idē dr̄ inops qͣſi ſineterra .i. ſepultura: ꝗ .ſ. caret ſepultura. vn̄ hec īopia pie. ẜꝫPug. In greciſ. dr̄. Nullius poſſeſſor inops hō dr̄ eſſe.nquilinꝰ. ab incolo lis. dr̄ inꝗlinꝰ ni .i. aduena: qͣſi īcolēsaliena. nō .n. ꝓpriā ſedē: ſꝫ in terra aliena īhabitat. Seddr̄ia eſt inter inꝗlinū ⁊ aduenā vel īcolā. nā inꝗlini ſuntꝗ emigrāt. nā incola nō indigenā: ſed aduenā deſignat.hec eſt gͦ īter illa dr̄ia. Inquilini ſunt ꝗ emigrāt: ⁊ nō perpetuo ꝑmanēt. Aduene vel incole aduēticij ſūt: ſed ꝑmanētes ijdē ⁊ accole. Peregrini v̓o dn̄r: qꝛ parētes eorumignorant̉: ſunt .n. de lōginqͣ regiōe. Indigene v̓o ſūt īdegeniti ⁊ in eodē loco nati vbi habitāt. vel inꝗlinꝰ ꝯponit̉ab in ⁊ culina .ſ. vilis ciuis: ⁊ aduēticiꝰ ẜm quoſdam.nꝗno nas. naui .i. maculo: deturpo: ⁊ ꝯponit̉ ab ī ⁊ cunionis. vel ab in ⁊ coꝗna: ⁊ cor. ꝗ. vn̄ in Aurora dr̄. Petraꝫ qͣgraditur virtus nō inquinat anguis.nquio ꝗs ẜm Pu. defectiuū ē: ⁊ ē tertie ꝯiugatōis. vndev̓ſus. Tertia vult inꝗt: qͣrtaqꝫ ſumit ait. Ex hͦ colligit̉ ꝙinꝗmꝰ cor. pe. ſic̄ legimꝰ: ſꝫ aimꝰ ꝓdu i. ſic̄ audimꝰ ⁊ ſcribit̉ inꝗt ꝑ t. ⁊ nō ꝑ d. qꝛ nullū v̓bū in d. deſinit ī tertia ꝑſona pn̄tis īdicatiui modi. ẜm aūt analogiā fere tota eiꝰdeclinatio īuenit̉: vt ſupra on̄di in tertia ꝑte in tractatude p̄teritis tertie ꝯiugatōis in pͥncipio. ¶ (quero ris.nquiro ris. ab in ⁊ quero ꝯponit̉ e. conuerſa in i. vide innſanus. ſanꝰ cōponit̉ cū in ⁊ dr̄ inſanꝰ na. nū. i. nō ſanꝰ. ⁊ꝯparat̉. vn̄ inſane nius. ſime. aduer. ⁊ hec īſania nie. ⁊ īſanio nis. niui. ire. i. furere: ⁊ eſt neu. ⁊ ponit̉ qn̄qꝫ ꝓ ſcribere verſus ⁊ facere vel cantare: qꝛ olim poete credebant̉inſanire cū verſus faciebant: ⁊ ſtudio vacabant. vn̄ Uirgi. Inſanire libet quoniam tibi.nſcitia ab inſcitus ta. tū. dr̄ hec īſcitia tie .i. ignorātia. vn̄Hora. in ep̄i. Sꝫ turpē putat inſcitie metuitqꝫ liturā ẜꝫPu. Itē Sapi. 19. Aliā aſſūpſerūt ſibi cogitationē inſcitie. Itē Sapi. 14. Sed in magno viuētes inſcitie bello.Et ſcias ꝙ inſcitia format̉ ab inſciti gtō de inſcitꝰ ta. tū.addita a. qꝛ regula eſt. Ian̄ cia breuiat̉ in denoīatiuis q̄formant̉ addita cia: vt iuſtus iuſti iuſtitia: ſꝫ inſcitia noformat̉ addita cia. ſed addita a. vt īſcitus ti. addita a fitinſcitia. ⁊ iō ꝓducit i. an̄tia. ⁊ ita teneas. vn̄ inſcitia ſcribitur per t. in penul. ſicut inſcitus inſciti in vltima.nſcius ſcia. ſcium. quaſi ſine ſcientia ab in ⁊ ſcius qd̓ eſtſciens componitur.nſenſis ſenſus componitur cuꝫ in ⁊ dicitur hic ⁊ hec inſenſis ⁊ hoc ſe. i. ſine ſenſu.ſ (⁊ ſeta te.nſeto tās. taui. tare .i. filo ſetaꝫ adaptare. ⁊ cōponit̉ ex inInſidie ab īſideodes. dicunt̉ he inſidie īſidiaꝝ: ⁊ hīc in-