Druckschrift 
Catholicon
Seite
161r
Einzelbild herunterladen
 

DeAante

cōponit̉: vt adijcio cis. abijcio cis. conijcio cis. Itē ꝑ detractionē n. cōijcio cis. ꝓ conijcio. deijcio cis. diſijcio cis.eijcio cis. inijcio cis. ꝓijcio cis. p̄ijcio cis. obijcio cis. reucio cis. ſubijciocis. traijcio cis. Iacio ⁊ oīa eiꝰ ꝯpoſita ſūtactiua. Itē oīa eius ꝯpoſita retinēt p̄teritū ſui ſimplicisīmutatū: vt ꝓijcio ꝓieci: ſed a. pn̄tis mutat̉ in i. ⁊ a. ſupini in e. mutatur. Itē nota ꝙ adijcio abijcio ⁊ cetera compoſita a iacio per duo i. ſcribi debēt: ⁊ ꝓnunciari regulariter. ⁊ eſt pͥmū i. cōſonās ⁊ alterū vocale. ẜm hͦ gͦ ſi cōponat̉ iacio cū dictione deſinēte in cōſonātē: debet pͥmaſyllaba ꝓduci poſitione. Inuenit̉ tn̄ qn̄qꝫ corripi. ⁊ hͦ iōfit qꝛ in oībus hȯ verbis ſolēt ꝗdam tacere qn̄qꝫ i. cōſonantē in metro: īmo ꝙ magis ē cā euphonie ſemꝑ ſolēttacere .i. cōſonantē in qͣlibet ꝓlatione in p̄dictis verbiscōpoſitis. ⁊ tn̄ eſt de integritate dictionis: ⁊ debet ſcribi:lꝫ taceatur apud quoſdā cā euphonie: ſicut in hac dictione circūeo m. nō ꝓfertur: ⁊ tn̄ eſt pars dictionis huius: ⁊ibi ſcribit̉. cū ergo ꝯtingit ꝙ i. ꝯſonans in p̄dictis verbistaceat̉ ⁊ liqueſcat aptāte conſonantis: tunc pͥma nō cogit̉ ꝓduci poſitione. ⁊ inde eſt ꝙ poteſt corripi ſi naͣlitecorrepta eſt. ſi vero i. conſonās nec taceat̉ nec liqueſcat:tunc pͥma ꝓducit̉ ſi deſinat in ꝯſonātē. ⁊ hinc ē ꝙ ſubijcio qn̄qꝫ ꝓducit pͥmā qn̄qꝫ corripit. ⁊ in ꝯſimilibꝰ idē eſtiudiciū. Si querat aliquis vtrū aſſerā i. ꝯſonantē ſemꝑdebere taceri in p̄dictis verbis in qͣlibet ꝓlatione: ſic diſtinguo. Cū metrū cogit taceat̉: al̓s aperte ꝓferatur. nōenī video magnā eē cacōphoniā ſi dicat̉ abijcio deijciolicꝫ ꝗdā velint hͦ ſemꝑ ⁊ vbiqꝫ vitare. ita dicit Pugui.Hagiſter aūt Bene. dicit: Ob in ꝯpoſitione breuiat̉: vtobeo: niſi poſitio ſuꝑueniat: vt obieci: tn̄ in pn̄ti ⁊ in oībque tenēt cognationē pn̄tis obijcio pͥmā cor. ⁊ ꝓdu. corripit̉ enī ſubtracta i. conſonāte. Un̄ Statius: Frontibꝰintentas obijcit mōſtratqꝫ timorē. ⁊ ꝓdu. vnde idē Statius: pectora q̄ inuiſis obijcit fumātia muris. ⁊ corripitur retēta .i. ꝯſonāte. Un̄ Hora. Cū mihi liuor edax ignauos obijcis annos. in frequētiori tn̄ vſu ē ꝙ ꝓducat. itaēt ꝯtingit in hoc v̓bo abijcio: corripit̉ eniꝫ. vnde Statiꝰ.Frontibus intētas abijcit monſtratqꝫ timorē. ⁊ ꝓducitur. vn̄ idē Statiꝰ. Abijcit attōnite tectoꝝ culmine ſummo. Idē accidit in hoc verbo ſubijcio. nā a Statio corripitur dicente. Fata videre prior ſubijcit gauiſus vlixes.ꝓducit̉ aūt a Uirgilio. Quantum vere nouo viridis ſeſubijcit alnus. Sꝫ in reijcio aliter ē: qꝛ tam in pn̄ti qͣꝫ inp̄terito pͥmā corripere ⁊ ꝓducere īuenit̉: qꝛ ẜm quoſdaꝫibi i. ē ſimplex ꝯſonans. ⁊ ſic pͥmā cor. Un̄ Uirg. Tytirepaſcētes a flumine reijce capellas. quintus .n. pes ē ꝓceleumaticus cōſtans ex qͣttuor breuibꝰ. ẜm quoſdā autēeſt ibi i. duplex cōſonans: ⁊ ſic ꝓducit̉ poſitionē. UndeUirgi. Reijce nō maculis obfuſcēt vellera pullis. Aliev̓o p̄poſitōes ꝯpoſite cū hͦ v̓bo iacio penitꝰ ꝓducunt̉: vtinijcio. eijcio. ī ꝗbꝰ oībꝰ .i. duplex ꝯſonās ē ante vocalē.acito tas. penul. cor. in iacto tas. exponitur.acob interpretat̉ ſupplantator: qꝛ in ortu ſuo plantā naſcētis frīs apprehēdit. vel qꝛ poſtea fratrē arte decepit.Itē iacob angelū ⁊ etiā eſau vicit nō manibꝰ ſꝫ or̄onibꝰvnde ſuꝑ illud Iſa. 49. Redēptor tuꝰ fortis iacob ⁊c̄. dicit glo. Fortis redēptor iacob ꝗ dedit valitudineꝫ iacobluctādi cū angelo: or̄one vt aiunt nō māibꝰ. volebat .n.angelus ꝗ eū cuſtodiebat ī ꝑegrinatōe ad deū recedereeuicit aūt or̄one vt eū bn̄diceret ⁊ audiuit. Si cum deofortis in or̄one es qͣꝫto magis ꝯͣ hoīes: qͣſi diceret: ⁊ or̄one ꝯeſau quē metuis p̄ualebis. Hic noͣ ꝙ Greg. tractāsillud Gen̄. 32. Cū iacob ad ꝓpria rediret vir luctabaturcū eo vſqꝫ mane: ꝗ cū videret ꝙ eū ſuꝑare nō poſſet tētigit neruū femoris eiꝰ ⁊ ſtatim emarcuit: ita dicit in ſcd̓ahomel̓. ſcd̓e partis Ezech̓. Is ꝗ certat in luctamīe aliqn̄

ſuꝑiorē ſe: aliqn̄ v̓o eū cū quo ꝯtēdit īferioreꝫ īuenit. deſignat gͦ angelus deū: ⁊ iacob ꝗ cū angelo ꝯtendit vniuſcuiuſqꝫ ꝑfecti viui: ⁊ in ꝯtēplatōe poſiti aīaꝫ: qꝛ videlicꝫaīa q̄ ꝯtēplari deū nitit̉: velut ī quodā certamine poſitamō exuꝑat: qꝛ ītelligēdo ⁊ ſentiēdo de incircūſcripto lumine aliꝗd deguſtat. mō v̓o ſuccūbit: qꝛ etiā deguſtādoiteꝝ deficit. qͣſi gͦ vincit̉ angelus qn̄ ītellectu ītimo apprehēdit̉ deꝰ. Sꝫ notādū qꝛ idē victꝰ angelus neruū femoris iacob tetigit: eūqꝫ marceſcere ſtatiꝫ fecit: atqꝫ abeo iacob tꝑe claudicauit vno pede: qꝛ .ſ. oīpotēs deꝰ cuꝫiā ꝑ deſideriū ⁊ ītellectū cognoſcit̉: oēm in nobis voluptātē carnis arefacit: ⁊ ꝗ pͥus qͣſi duobꝰ pedibꝰ īnitētesdeū videbamur querere: ⁊ ſeculū tenere: poſt agnitionēſuauitatis ītime vnꝰ ī nobis pes ſanꝰ remanet: atqꝫ aliclaudicat. qꝛ nec̄e ē vt debilitato amore ſeculi ſolus innobis amor conualeſcat dei. ſi ergo tenemus angelumvno claudicamus pede: qꝛ dū creſcit in nobis fortitudoamoris dei infirmatur ꝓculdubio fortitudo carnis.acobipeta. te. cōis ge. penul. cor qui vel que petit eccl̓iaꝫſancti iacobi. ⁊ cōponitur a iacobus ⁊ peto tis.acobus zebedei a patre cognominatꝰ ē: quē cum ioannerelinquēs veꝝ patrē ſecuti ſunt. hi ſunt filij tonitrui quietiā boanergēs ex īfirmitate ⁊ magnitudīe fidei nominati ſunt. Hic ē iacobꝰ filius zebedei frater ioannis: quipoſt aſcēſionē dn̄i ab herode occiſus eſt. ⁊ interpretaturſupplātator: qꝛ curam carnis ſupplātauit dn̄o vocāte: ⁊ip̄aꝫ carnē Herode cruciāte ꝯtepſit. vn̄ iacobitanus na.nū. ⁊ h̓ ⁊ hec iacobēſis ⁊ hͦ ſe. Hic dictꝰ ē iacobꝰ maior:ſic̄ alter minor. Primo rōne vocatiōis: qm̄ pͥmꝰ vocatꝰ ēa xp̄o. Scd̓o rōne familiaritatis: qm̄ maiorē familiaritatē videt̉ xp̄s habuiſſe cū iſto qͣꝫ cū alio: qꝛ videlicꝫ ip̄ꝫad ſecreta ſua admittebat: ſicut fuit ad puelle reſuſcitationē: ⁊ ad gl̓ioſaꝫ trāſfigurationē. Tertio rōne paſſiōisꝗ pͥmꝰ īter ceteros apl̓os paſſus eſt. ſic̄ ergo dr̄ maior altero ex eo ꝙ pͥmꝰ vocatꝰ ad apoſtolatus gr̄aꝫ: ita poſſetdici maior ex eo ꝙ pͥmꝰ vocatꝰ eſt ad eternitatis gl̓iamiacobꝰ zebedei ob diſtinctionē pͥoris iacobi cognominatus eſt: ꝗ dr̄ filiꝰ zebedei ſic̄ iſte filius alphei. cognomenigit̉ ambo a patre ſumpſerūt. Iſte eſt iacobꝰ minor ꝗ ineuāgelio frater dn̄i dr̄. ambo p̄dicti iacobi apl̓i fuerūt: ⁊ꝯſobrini xp̄i. Hic iacobꝰ vt tactū eſt dictus eſt minor addr̄iaꝫ iacobi zebedei. licet enī iacobꝰ zebedei prior natuſit: fuit tn̄ vocatōe poſterior. vn̄ ⁊ hec ꝯſuetudo ī pleriſqꝫreligiōibꝰ obſeruat̉: vt ille ꝗ pͥor īgredit̉ maior vocet̉: ⁊ille ꝗ poſterior minor: licet ſit pͥor .ſ. aut etate maior: autſcītate dignior. Dictꝰ ē ēt frater dn̄i ex eo ꝙ ſibi ſimillimus fuiſſe ꝑhibet̉: adeo vt pleriqꝫ in eoꝝ ſpecie fallerent̉. Appellatꝰ eſt ēt iacobus iuſtus ꝑꝑ meritū excellētiſſime ſanctitatis. Un̄ Egyſippꝰ apl̓oꝝ vicinꝰ. Hic inꝗtex vtero matris ſue ſanctꝰ fuit: vinū ⁊ ſycerā non bibit.carnes nūqͣꝫ māducauit: ferrum in caput eiꝰ nō aſcēdit:oleo nō ē vnctꝰ: balneis nō ē vſus: ſyndone .i. veſte lineaſemꝑ īdutus: totiēs in oratiōe genua flexerat: vt callosin genubꝰ ſic̄ ī calcaneis videret̉ hr̄e. Hic ſolꝰ īter apl̓osꝓpter nimiā .i. magnā ſanctitatē ſuaꝫ ꝑmittebat̉ in ſanctaſanctoꝝ intrare. Propter ēt eiꝰ ſanctitatē pre ceterisapl̓is hieroſolymis eſt ep̄s ordinatꝰ. Dicit̉ ēt ꝙ pͥmꝰ īterapl̓os miſſam celebrauit. Uide in ioānes.actātia tie .i. arrogātia: ſuꝑbia: vanitas: ⁊ ſcribit̉ ꝑ t. ī pe.ſed accipit ſonū de c. fit enī a datiuo iactanti addita a fitactarius rij. in iactura vide. (hec iactantia.acto. a iacio cis. ieci. actū. ctu. u. ī o. fit iacto ctas. v̓bū fre.a quo dr̄ iactito tās. aliud fre. Item iactare vel iactitareponit̉ ꝓ gloriari: laudare gl̓iando: vanitate arrogare: vl̓inaniter ꝓferre: īde iactās ſiue arrogās dr̄ ꝗ ſe vanitat:⁊ maiorū inſtitutis nō acꝗeſcit: ſed ꝓpͥe quādā viā iuſti-

x