Druckschrift 
Catholicon
Seite
140r
Einzelbild herunterladen
 

EDeante

1 46

ca. cuꝫ. Et puniceꝰ ceaiceum. oīa in eodē ſenſu. Et noͣpiligēter ꝙ peni puni ⁊ punici ⁊ punicei dn̄r tam illi depunicea qͣꝫ carthaginēſes ⁊ aphricani. Dido q̄dā fuit detyro ⁊ ſidōe ciuitatibꝰ fenicie: fugiēs fr̄eꝫ ſuū pigmaleo.nē venit in aphricā cū magna multitudine ſuoꝝ cū ꝗbcarthaginē edificauit. Et hinc carthaginēſes dicti ſuntpeni vel puni vel punici vel punicei: ⁊ terra carthaginiadiacēs dicta eſt punica: tn̄ poſtea ampliata eſt appellatio: ⁊ dcā ē gn̄al̓r aphrica terra punica: ⁊ aphricani dictiſunt punici peni vel puni. vn̄ ⁊ quoddā genus maloruꝫdr̄ malū punicū: qꝛ d̓ illa regiōe fuit allatū: vl̓ qꝛ ibi pl̓imū abūdat: vel qꝛ grana habeat rubea. Itē a feniceō h̓fenix cis. q̄dā auis arabie: de qua dicā in ſuo loco: vn̄ fenicęus cea. ceū. qd̓ ꝑtinet ad fenicē vel res fenicis.Reniceꝰ cea. ceū. in tribꝰ ſignificatiōibꝰ inuenit̉. Nā feniceus .i. rubeus: a feniceon ⁊ feniceus .i. de fenicia: ⁊ feniceus cea. ceū. qd̓ ꝑtinet ad fenicē auē: ſic̄ plenius dixi in feniceon̄. ⁊ pōt ſcribi per ph. vel per f. indifferenter.Feniciū cij. eſt herba fullonuꝫ qͥ nigrā facit tincturā. vn̄Iſa. i. Si fuerint pctā noſtra quaſi fenicium.Peniculū. a fenū dr̄ hͦ feniculū li. penl̓. cor. vl̓ hͦ feniculū:qꝛ tirſus hꝰ herbe ⁊ radices acuut viſū. vn̄ ⁊ feniculū dr̄qͣſi oculoꝝ fenū. Ul̓ dr̄ ſic qꝛ hec herba ē calida ⁊ ſicca.F enix cis. cōis ge i. hō rubeꝰ: a funiceꝰ dr̄. Itē fenix dr̄ a fenicia: ⁊ tūc ē gētile .i. hō de fenicia: ⁊ ī iſtis duabꝰ ſignificatiōibꝰ ē cōis ge. vt dixi in feniceon. Itē a feniceon qd̓eſt rubeū: dr̄ h̓ fenix cis. maſ. ge. penl̓. ꝓdu. q̄dā auis arabie: de qͣ dic̄ Ambro. ī hexamero. Fenix q̄dā auis ī locisarabie ꝑhibet̉ degere: atqꝫ ea vſqꝫ ad ānos ꝗngētos longeua etate ꝓcedere: ꝗ cū ſibi fine vite adeſſe aduerteritfacit ſibi thecā de thure ⁊ mirrha ⁊ ceteris odoribus: inquā īpleto vite ſue tꝑe ītrat ⁊ morit̉: d̓ cuiꝰ hūore carnisvermis exurgit: paulatīqꝫ adoleſcit: ac ꝓceſſu ſtatuti tēporis īduit alaꝝ tegmina: atqꝫ in ſuꝑioris auis ſpēm formāqꝫ reꝑat̉. Doceat nos igit̉ hͨ auis vl̓ exēplo ſui reſurrectionē credere: q̄ ēt ſine exēplo ⁊ ſine rōnis ꝑceptiōeip̄a ſibi īſignia reſurrectiōis īſtaurat: ⁊ vtiqꝫ aues ꝑꝑ hominē ſūt nō hō ꝑꝑ aues. Sic igit̉ exēplo docet nos ꝙ auctor ⁊ creator oīuꝫ ſcōs ſuos ꝑire in ꝑpetuū nō patiat̉: qꝛauē vnicā ꝑire nō ē paſſus: reſurgētē ſine ſeīe voluit eāꝓpagari. Iſi. ēt. 12. etymo. dic̄. Fenix arabie auis dcā: qꝛcolorē feniceū hꝫ: vl̓ qꝛ ſit ī toto orbe ſingularis ⁊ vnica.Nā arabes ſingularē fenicē vocāt: h̓ quingētos ⁊ vltraannos viuēs dum ſe videt ſenuiſſe collectis aromatumvirgultis rogū ſibi īſtruit: ⁊ ecōuerſo ad radiū ſolis alarū plauſū volūtariū ſibi incēdiū facit: ſicqꝫ iteꝝ de cineribꝰ ſuis reſurgit: ⁊ pōt ſcribi ꝑ ph. ſiue ꝑ f. fenix.enū ni. a fos qd̓ eſt ignis: qꝛ facile igne accēdat̉: vel eo ꝙflāma facile nutriat: ⁊ ſcribit̉ ꝑ oē diphtōgū: tn̄ ẜm vſūprima vocalis tacet̉: ⁊ non ex toto ſcribit̉.enus noris. ge. neu .i. vſura: ſꝫ vſura ē lucrū d̓ capitali acceptū: fenꝰ v̓o lucrū de vſura acceptū: vl̓ vſura ē ſine determīato tꝑe: ſic̄ ꝗ accōmodat duodeciꝫ d̓narios ꝓ vnodenario quotquot mēſibꝰ acceptor voluerit. Fenꝰ v̓o eſtcū tꝑe determīato: ſic̄ ꝗ accōmodat viginti pro trigintavſqꝫ ad mēſeꝫ: vn̄ fenꝰ vocat̉ auidū: qꝛ ꝗ ſic accōmodatſemꝑ auet vt illd̓ tp̄s veniat cito. vn̄ Lucanꝰ. Hinc vſura vorax quide: qd̓ ī tꝑe fenꝰ. Indifferēter tn̄ qn̄qꝫ vtūt̉autores p̄dictis vocabulis. ⁊ inde fenereus rea. reum.Perare. dr̄a fero fers: ⁊ dr̄ fera oīs beſtia: qꝛ toto corꝑe ferat̉: vl̓ qꝛ vtat̉ naͣli libertate ⁊ deſiderio ſuo: ⁊ volūtateꝓpͥa ferat̉. Fere ſunt ēt ſi nō ſeuiūt: beſtie v̓o a vaſtādodicte ſūt: qꝛ morſu vel vnguibꝰ ſeuiūt: qͣſi vaſtia. Ex hispꝫ ꝙ oīs beſtia eſt fera: ⁊ nō ecōuerſo: ſꝫ hoc diſtinctū ēſupra diligēter ſatis in beſtia.F eraculus la. lū. aliquātulū ferax: ⁊ dr̄ a ferax cis.

Peralis. a feron qd̓ eſt mors dicit̉ h̓ ⁊ hec feralis ⁊ hoc le..i. mortalis: lugubris: funebris: ⁊ ꝓdu. raeratrū tri. dr̄ a ferare. ⁊ ſunt feratra tecta ſiluaꝝ ſpiſſa.erax a fero fers dr̄ h̓ ⁊ hͦ ⁊ hͦ ferax cis .i. fecūdꝰ: abudās.et ꝯꝑat̉: vt ferax cior. ſimꝰ. vn̄ feraciter ciꝰ. ſime. aduer.Ferbeo bes. in ferueo ues. exponit̉. (⁊ hᵉ feracitas tis.Ferculū. a fero fers dr̄ hoc ferculū li. i. miſſoriū. Ferculuꝫēt dr̄ mēſa ſuꝑ quā ponunt̉ fercula. Itē ferculū etiaꝫ divaſculū in quo portabat̉ ferculū. vn̄ Salomon in Can.Ferculū fecit Salomon rex de lignis libani ẜm Hugu.Pap̄. v̓o dicit. Ferculum diſcus: mēſa edētiū: aut vaſculum miſſoriū in quo epule ferunt̉Fere aduer .i. ꝓpe vel iuxta: ⁊ dr̄ a fera. Cū enī toto corꝑefere ferant̉ ſunt magne celeritatis: qͣtuor ꝗppe pedibusvtunt̉: ſꝫ celeribꝰ oīa iuxta ſūt: ⁊ iō fere cōpetēter ponit̉ꝓ iuxta vel ꝓpe. Itē fere .i. pene ferme. Uide in ſanus.Ferētarius. a fero fers dr̄ h̓ ferētarius rij .i. vexillifer velfundibularius vel ſagittarius: qꝛ ferat arcū. vn̄ Ambro.ſuꝑ Egiſippum. Sed vt ſolet in ferentarioꝝ prelijs plura vulnera qͣꝫ neces inferebant̉.eretrū. a feron qd̓ ē mors dr̄ hͦ feretrū tri. qꝛ ferat mortuū. Ꝙ aūt dr̄ feretrū: qͣſi ferēs atrū etymo. eſt. Quidātn̄ volūt deriuari feretrū a fero fers: qꝛ ferat mortuos.Alij dicūt feretrū dici qꝛ ferat tetrū .i. mortuum: ſed potius eſt etymologia qͣꝫ compoſitio.Feria. a ferio ris. dr̄ hᵉ feriarie. ceſſatio ab oꝑe ẜuili. vn̄ etferia dr̄ feſtiuꝰ dies ī qͦ ceſſare d̓bemꝰ ab oꝑibꝰ ẜuilibꝰ īqͣ ſola res dīna dꝫ geri: ⁊ dr̄ feria a feriēdis victimis: ⁊ ẜꝫhͦ ſoli feſtiui dies dn̄r ferie ꝓpͥe in ꝗbꝰ ſacrificia p̄cipueſolēt fieri: ſꝫ qꝛ qͣlibꝫ die d̓bemꝰ ceſſare a vitijs: īde ē ꝙꝗlibꝫ dies pōt dici feria. vl̓ feria dr̄ qͣſi faria a fādo: qꝛ īcreatōe mūdi ꝑ ſingulos dies fabat̉ deꝰ. In pͥma .n. diedixit d̓s. Fiat lux. In ſcd̓a die dixit. Fiat firmamētuꝫ: ⁊ſic ī alijs. Ul̓ dr̄ a fādo feria: qꝛ ī ferijs ē nob̓ tp̄s fādi indīno vl̓ hūano offō: ⁊ ẜꝫ hͦ ꝗlibꝫ dies pōt dici feria. ẜꝫ gͦꝯſuetudinē xp̄ianoꝝ ſic appellādi ſūt dies. Dies ſolis pma feria vl̓ dies dn̄ica: ⁊ dies lune ſcd̓a feria: ⁊ dies maitis 3ª feria: ⁊ dies mercurij 4ª feria ⁊ dies iouis ꝗnta feria: ⁊ dies veneris ſexta feria: ⁊ dies ſaturni ſeptima feria: ⁊ ē ſēſus duplex: qꝛ v̓o dies ab initio habitꝰ ē ferialisiō dies dn̄ica nūcupat̉ pͥma feria: qꝛ pͥmꝰ dies ē a feria. i.a ſabbato qd̓ feriale ſolet eē. Dies lune dr̄ 2ª feria: qꝛ 2ē a feria .i. a ſabbato: ⁊ ſic de ceteris. Uel dies dn̄icus dr̄pͥma feria: qꝛ eſt pͥmꝰ dies ſeptimane q̄ eſt feria: ⁊ ſic deceteris. Qual̓r dies ẜꝫ hebreos ⁊ gētiles appellant̉ dicāF eriatꝰ. a feria dr̄ feriatꝰ ta. tū i. feſtiuꝰ. (in ſabbatum.Propͥe ꝗdē dies feriati vocant̉ ꝗbꝰ res diuīa fit: ⁊ abſtinere ēt oportet hoīem a litibꝰ ⁊ oꝑibus ſeruilibus.Ferinꝰ. a feria dr̄ ferinꝰ na. nū. poſſeſſiuū: ⁊ hͨ ferina ne. i.natio. vn̄ Uirg. Implent̉ veteris bachi pīguiſqꝫ ferine.erio ris. carꝫ p̄terito ⁊ ſup̄. ſꝫ mutuat ea a ꝑcutio tis. qd̓ ēeiuſdē ſignificatiōis ſecū: ⁊ facit ꝑcuſſi ꝑcuſſū. Et ꝯponitur ferio: vt referio ris .i. iteꝝ ferire vel retro ferire. Ferio cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis eſt actiuū: ⁊ cor. pͥmā. ⁊ ē qͣrte cōiugatiōis. Un̄ Qui. Ipſaqꝫ ceruleis charta ferit̉ aquis.Hora. Nō ſemꝑ feriet quodcūqꝫ minabit̉ arcus.Perio as. qd̓ potiꝰ ferior aris. dr̄ .i. ceſſare ab oꝑbꝰ: vel ſolēnizare. Et eſt ferio neu. ſed ferior depo. cū ſuis cōpoſitis ſiqua hꝫ. ⁊ dicit̉ ferio vel ferior a feria.ermentū ti .i. azima: a ferueo ues. dr̄: qꝛ excreſcat. vn̄ fermētatꝰ ta. tū. vn̄ ꝗdā panis dr̄ fermētatꝰ .i. fermēto corruptꝰ. ⁊ fermēto tas .i. fermēto corrūꝑe. ⁊ qꝛ paꝝ fermēti totā maſſaꝫ paſte corrūpit: iō qn̄qꝫ ponit̉ ꝓ pctō: qꝛ ētparuū mortale magnā maſſaꝫ virtutū mortificat: qꝛ quiin vno offendit factus eſt oīum reus teſte Apoſtolo.Fero fers tuli. latū. v̓bū anormalū cor. pͥmā tā in pn̄ti qͣꝫ ī