Druckschrift 
Catholicon
Seite
126r
Einzelbild herunterladen
 

anteDe E ante L

Dea⁊lel dicunt̉ p̄dicti dies egyptiaci: qꝛ dn̄s in illis diebusmiſit plagas in egyptios. ⁊ ſcribunt in kalēdario: nō ꝙaliqd̓ ſit īcipiēdū vel deſinēdū his diebꝰ potiꝰ qͣꝫ ī alijs:ſꝫ vt dei miracula in memoria teneant̉: ⁊ hoc magis placet. Quotus aūt dies ſit egyptiacus a pͥncipio vel amēſis fine quolibet mēſe iſtis v̓ſibꝰ explanat̉. Auguriorpecies audito lumīe clāgor. Linꝗt olus abies coluit colus: executē gallū. In his duobꝰ v̓ſibꝰ ſunt duodeciꝫ dictiōes duodeciꝫ mēſibus ſeruiētes. pͥma pͦ: ⁊ ſcd̓a ſcd̓o: ⁊ſic de alijs ꝑ ordinē ſūpto initio a Ianuario: ita ꝙ quota ē pͥma lr̄a pͥme ſyllabe alicuiꝰ iſtarū dictionū totꝰ dies eſt egyptiacus īfra mēſeꝫ cui deſeruit illa dictio: cōputādo a mēſis pͥncipio v̓ſus fineꝫ: ⁊ quota ē pͥma lr̄a ſcd̓eſyllabe dictiōis: totꝰ dies ē egyptiacus a fine mēſis v̓ſuspͥncipiū cōputādo. v̓bi gr̄a. Augurior q̄ ē pͥma dictio deſeruit ianuario: ꝗ ē pͥmꝰ mēſis: ⁊ a. q̄ ē pͥma lr̄a pͥme ſyllabe huius dictiōis augurior ē pͥma littera in alphabeto. gͦpͥmꝰ dies ianuarij ē egyptiacus. Itē g. ē pͥma lr̄a ſcd̓e ſyllabe eiuſdē dictiōis. 7. in alphabeto. ⁊ gͦ ſeptimꝰ dies ianuarij ē egyptiacus: cōputando a fine v̓ſus pͥncipiū: ⁊ ſicde alijs. Et deinde accipe ſcd̓aꝫ dictionē ꝓ ſcd̓o mēſe faciēdo ſil̓r: vt dictū eſt: ⁊ ſic deinceps: ⁊c̄.I gloga ge. dr̄ qͣſi egaloga. ega .n. grece: capra latine: logosẜmo: īde egloga .i. ẜmo de capris: vel qͣſi de ruſticis velvilioribꝰ rebꝰ. Uel dr̄ egloga .i. capͥnꝰ ẜmo: vel ꝑꝑ fecūditatē ⁊ turpitudinē materiei: vt apd̓ ſatyricos: vel qꝛ ibiſermo habeat̉ de capris p̄cipue: vt apud Uirg. in bucc. ⁊cor. pe. Uirg. egloga. 9. Uerbenaſqꝫ adole ꝑingues ⁊ maI go onis. ⁊ egona ne .i. ſeculū: vel vt dicit (ſcula thura.Pap̄. Egones penl̓. ꝓdu. ſunt ſacerdotes ruſtici.I goceron. Ega qd̓ ē capra cōponit̉ cū ceron: qd̓ ē cornu: ⁊or̄ egoceron on̄tis. qd̓dā aīal qd̓ alio noīe dr̄ cap̓cornus:⁊ pōt dici ꝓ eodē aīali egoceron vel egoceros ⁊ acuit̉ infine. vn̄ ꝗdā. Eſt tibi ſaturne domus egocerōtis ⁊ vrne.E gomet .i. ego ⁊ nō aliꝰ. vn̄ dic̄ Priſ. in. 13. li. de caſibꝰ ꝓno.minis. Dicēdo: ego dico vel poſſuꝫ ⁊ ſolus: ⁊ cū alio ītelligi: ſolet tn̄ met addita plerūqꝫ ſignificātiā vel diſcretioneꝫ oſtēdere: egomet .i. ego ⁊ nō aliꝰ. Necnō ego ipſe velegometipſe. Et ſcias ꝙ ſyllabica adiectio īmutat ſpeciēſed nō figurā. vn̄ egomet eſt ſpēi deriuatiue ab ego. ſꝫ figure ſimplicis. De ſyllabicis adiectiōibus aūt que adiūgunt̉ ꝓnoībꝰ dictū eſt ſupra in tertia parte: vbi agit̉ defigura noīs in ca. de ſyllabicis adiectiōibus in fine.I gona ne. in ego egonis exponitur.gre aduer .i. difficulter: acerbe ẜm Pap̄.A gredior eris. egreſſus ſuꝫ .i. exire: extra gradi. ⁊ cōponit̉ab e. ⁊ gradior deris. vel egredior dicit de vno loco adaliū locum exeo.A gregiꝰ. ab e. ⁊ grex cōponit̉ egregiꝰ a. uꝫ .i. nobilis: maximus: p̄cipuus: qͣſi extra gregē alioꝝ: ⁊ ꝑ ſuppletionē ꝯperat̉ egregiꝰ magis egregiꝰ egregijſſimꝰ: ⁊ hīc egregie magis egregie egregijſſime aduerb. ⁊ hec egregietas tatis.talis proprietas .ſ. nobilitas.I greo es. egrui ere .i. eē vel fieri egrū: ⁊ dr̄ ab ager: ⁊ ē v̓būI greſco ſcis. īchoa .i. īcipio egrere: ⁊ format̉ ab (neutrū.egreo es. addita co. fit egreſco.grimonia ab eger dr̄ hec egrimonia nie .i. triſtitia vel inT groto tas. taui. tare .i. infirmare vl̓ frequē­ firmitas.ter egrere. Lꝫ enī egreo es. egrui ẜꝫ vſuꝫ caret ſupīo. fittn̄ ab eo egroto tas. frequē. qͣſi ab egrotū ſupi. ⁊ ꝓdu. o.Hora. in epiſto. Qd̓ mihi dabis egrotare volēti.grotus ta. tum. penul. produ. in eger eſt.gui triſſyllabum preteritum de egeo es.i iteriectio dolentis vnius ſyllabe eſt: ⁊ ei datiuus cū deanteheret minui vna ſyllaba a gtō: ſic̄ oīa faciētia gt̓m̄ ī ius ꝑ

diereſim profertur cauſa differētie ei interiectionis: ſicigit̉ ei: eidē: eiſdē: ꝑ diereſim ꝓferunt̉ ẜm Pap̄R ia .i. age proprie aduer. hortandi.E iecto ctas. verbū frequē .i. frequēter eijcere: ⁊ formaturab eijcio cis. eieci. eiectū ctu. u. in o. cōuerſa.L ijcio cis. ieci. ctū. eijcere .i. extra iacere: euellere: euidēteriacere. ⁊ ꝯponit̉ ab e. ⁊ iacio cis. ⁊ mutat̉ a. in i. ⁊ fit eijciocis. ⁊ ſcribit̉ ꝑ duo ij. ⁊ ē pͥmū i. ꝯſonās: ſcd̓m vocalis. v.dicit Priſ. in. i3. li. ꝙ e. p̄poſitio in cōpoſitione īuenit̉ ante u. ⁊ i. loco cōſonantiū poſitas: vt eueho ⁊ eijcio isEiulath indie regio ſic dicta: eo ꝙ poſſeſſa ſit ab eiuloth filio iectā poſt diluuiū ẜm Pap̄.E iulor. Iulus multū fleuit in morte patris: ideo a iulo ⁊ e.ꝑ cōpoſitionē dr̄ eiulor laris. latus. ſum. i. flere: voce dolorē manifeſtare: voce ꝯfuſa pre dolore clamare. vn̄ ꝗdaꝫ dixerūt eē cōpoſitū ab e. ⁊ iubilus: qd̓ eſt vox cōfuſapre gaudio: qͣſi extra iubilū eē: ⁊ ē eiulari ꝓpͥe feminarūInuenit̉ etiā eiulo las. vn̄ dicit Pap̄. Eiulare plorare alta voce. vn̄ hic eiulatꝰ tus. tui .i. ploratus vel clamor predolore cōfuſus. ⁊ hec eiulatio onis. ideꝫ qd̓ eiulatus.anteE loy ⁊ elōe noīa dei ſūt apud hebreos: ⁊ īterp̄tat̉/ el deusvel chiros qd̓ eſt fortis ẜm Hug. Pap̄. v̓o dicit. El deusvel fortis or̄ ꝙ nulla īfirmitate opprimat̉. eſt aūt ẜꝫ hebreos el. pͥmum dei nomē: ſcd̓m eloy: tertium elōe.E labor beris. lapſus ſuꝫ. ab e. ⁊ labor beris ꝯpōit̉. ⁊ ē elabivalde vel extra labi: euadere: d̓currere: effugere: ⁊ ꝓduE lamite penl̓. ꝓdu. dn̄r ꝑ ſe ab elam filio ſem. Ecit la.F late ſūt palmaꝝ folia q̄ ſurſū eleuant̉: nec pēdēt dorſuꝫſic̄ aliaꝝ arboꝝ elate ⁊ palmaꝝ ſūt ꝓductiores rami etexcelletiores īterdū aurei coloris criſpātes vl̓ circūſtātes: ⁊ ſꝑ ad excelſa tēdētes: nūqͣꝫ virorē amittūt. Quidāelatas abiētes dn̄t: ita dic̄ Pap̄. ⁊ ẜm hͦ dr̄ elata: qͣſi eleuata ab effero fers: ⁊ ꝓdu. la. vn̄ ꝗdā canticoꝝ. 5. vbi dr̄.Come eiꝰ ſic̄ elate palmaꝝ. ꝓdu. ibi mediā de elate. Sꝫhͦ nō vr̄: qꝛ ibi dic̄ glo. Alia trāſlatio crines eiꝰ abietes:abies grece elates vocat̉. vn̄ ibi elate vel elates nō ē latinū: ſꝫ grecū videt̉: ⁊ iō ml̓ti corripiūt hanc ſyllabā la. addr̄iaꝫ de elate ꝓ ramē palme: ⁊ ꝓ ipſa palma adiectiueelatꝰ ta. tū. ⁊ vt dn̄t elate ē nomē arboris ſil̓is palme altitudine vl̓ folijs. (vn̄ hec elatio .i. iactātia ꝯfidētia.E latus ta. tū .i. extra latꝰ qͣſi eleuatꝰ ſuꝑbus: ab effero fers.E lbidus da. dum. penul. cor. in elbus exponitur.T lboe in elbus vide.E lbus ba. bum. ſiue elbidus da. dum. eſt color medius inter nigrum ⁊ album: ab albus dictus. vnde elboe: qͣſi alboe dicunt̉ vites vel vue: neqꝫ purpuree: neqꝫ nigre: neqꝫ albe: quas quidam varias appellant.E leadaberim hebraice: deutronomiū grece ꝗdā liber ēE leazar interp̄tat̉ dei adiutoriū: ⁊ ꝓdu. penul. poſitione.E lecto ctas .i. frequenter elicere: foras emittere. ⁊ eſt frequentatiuum huius verbi eliciocis. elicui electum electu. u. in o. fit electo ctas.I lectrū. ab elios qd̓ eſt ſol dictꝰ eſt electros. vn̄ dr̄ hoc electꝝ tri. qꝛ ad radiū ſolis clarius auro argētoqꝫ reluceat.Et ſunt tria genera electri. vnū genus eſt gūmi qd̓ fluitab arboribus ⁊ dureſcit in lapidē: qd̓ ⁊ ſucinū dr̄. Secūdū genus electri eſt qd̓ ex auro ⁊ argēto fit: auri .ſ. tribpartibus: ⁊ argēti vna. Tertiū eſt metallū qd̓ naͣliter inuenit̉: ⁊ precio habet̉. Et ſcias ꝙ Grego. in. 2. homel̓. ezechi. exponēs illud. De medio eius qͣſi ſpēs electri. dicit.In electrū dū auꝝ argētūqꝫ miſcent̉: argētū ad claritateꝫ creſcit: aurū v̓o a ſuo fulgore palleſcit. qꝛ gͦ in vnigenito dei filio nature deitatis vnita eſt naͣ hūanitatis inquā adunatiōe hūanitatis in maieſtatis gl̓iaꝫ excreuit.biuinitas v̓o a ſui fulgoris potentia humanis ſe oculis.