ante U¶ DeA
75
qqrebāt. Pelizeū cū eēt cū eis. vt habet̉ in. 4. Reg. ca..6. Itē diſcipuli dn̄i eūtes ī Emaus: vt habet̉ ī Luc̄. 24.Forte hoc modo qn̄qꝫ querimus qd̓ in manu tenemus.Auritꝰ ta. tū. ꝗ magnas hꝫ aures ab aure dr̄. ⁊ cor. penul.Auro auras auraui aurare auratū. dicit̉ ab aurū. ⁊ componit̉ cū in. ⁊ fit inauro ras. ⁊ cum de. ⁊ fit deauro ras .i. aurum alicui rei ſuꝑponere.Aurora re. in aura exponit̉. ⁊ in crepuſculū.Auroro ras. raui. rara .i. illuminare ab aurora dicit̉.Aurugo ginis. morbꝰ regius ab aurū dicit̉. ⁊ ſcribit̉ ꝑ au.in Papia. Uide ēt de hoc ſupra in arugo ſine u.Aurulentus ta. tum .i. plenus auro: componitur ab aurum⁊ lentos. id eſt plenum.Aurū. ab aura ꝓ ſplēdore dicit̉ hoc auꝝ ri. qꝛ p̄ ceteris metallis fulget: vl̓ ab arion qd̓ eſt ſeruare. qꝛ pre ceteris metallis ſeruat̉. Ab aurū dicit̉ aureus aurea. aureū .i. de auro exiſtens. Inde aureolus la. lū.Auruſpex cis. ge. cōis .i. dīnator vl̓ dīnatrix: ab aſpiciendisquibꝰ dictus vl̓ dicta: vn̄ ab aue ⁊ ſpecio videt̉ ꝯponi.Auſpicator. ab auſpicor caris. dr̄ h̓ auſpicator .i. diuinatorInde auſpicatrix .i. diuinatrix: or. in rix. Inuenit̉ etiā auſpicato poſitū aduerbial̓r .i. opportune: oīo. Un̄ Terentiꝰ in Andria. Haud auſpicato hūc me appulli.Auſpiciū ci i. diuinatio: auiū inſpectus vel bonus euētus.⁊ dicit̉ ab auſpicor caris.Auſpicor. ab auſpex dicit̉ auſpicor caris .i. diuinare. vndehec auſpicatio. ⁊ hic auſpicatus tus. tui.Auſter ſtri. vētꝰ ꝑflās a meridie: dictꝰ ſic ab hauriēdo aqͣsnā nubila nutrit. ⁊ aqͣs dat. ⁊ īde h̓ ⁊ hec auſtral̓. ⁊ hoc le⁊ auſtrinꝰ na. nū. ꝓ eodē. Auſtral̓ plaga ē q̄ ē ab auſtro ſiue meridie. vn̄ auſtralis .i. meridianꝰ. ⁊ h̓ auſtral̓ ꝓ quodā paralello. ꝗ ⁊ brumal̓ dr̄. ⁊ auſtro ſtras. v̓buꝫ actiuū .i.humidare. Itē ab auſter vl̓ auſtrinꝰ. auſtrino nas .i. corrūpere: vitiare: macrū facere. Et ē auſter vētꝰ adeo calidus: ꝙ ēt piſces dr̄ corrūpere in mari. vn̄ ⁊ auſtrinatꝰ ta.tū: vt auſtrinata aīalia .i. macra: qͣſi auſtro corrupta.Auſterꝰ. ab auſter dr̄ auſterꝰ ra. rū. penl̓. ꝓdu. ⁊ h̓ ⁊ hͨ auſteris. ⁊ hͦ re. ī eodē ſenſu .i. aſper. qꝛ ille vētꝰ aſper ⁊ īſuauisē. Et ꝯꝑat̉ vt auſterior auſteriſſimꝰ. vn̄ auſtere vl̓ auſteriter auſteriꝰ riſſime. aduer. ⁊ hͨ auſteritas tatis .i. aſꝑitasAuſtralis. in auſter vide.Auſtrino nas. penul. ꝓdu. in auſter exponit̉.Auſtro aphricus. ci. maſ. ge. quidaꝫ ventus collateralis auſtro ſic dictus. qꝛ ſit inter auſtrū ⁊ aphricū. Et componitur ab auſtro ⁊ aphricus.Auſus auſus ſui. audacia. ⁊ auſus ſa. ſum. mobiliter: ab audeo des. neutropaſſiuo.Aut coniūctio per t. ⁊ ſine aſpiratione. Haud aduerbiū negandi per d. ⁊ cū aſpiratione ſcribitur.Autēticꝰ. ab autor qd̓ ſignificat autētim dr̄ autēticꝰ ca. cū⁊ h̓ ⁊ hͦ autorizabil̓ ⁊ hͦ le. ī eodē ſenſu: factū autēticū vautorizabile dr̄: qd̓ .ſ. fit autoritate ſapiētis vl̓ ſapiētū: vtl̓hō autēticꝰ vl̓ autorizabil̓ .i. autoritatis cui credi dꝫ. Gr̄ēt autēticꝰ .i. nobil̓. ⁊ ab autēticus dn̄r hec autētica ꝗdaꝫliber legalis ſic dictꝰ. qꝛ in eo ꝯtinent̉ autētica dicta.Autor toris. communis ge. in auctor per c. vide.Autoritastatis. ſine c. ſcribit̉. ⁊ deriuat̉ ab autor qd̓ ſignificat autētim. ⁊ ē autoritas ſnīa imitatiōe digna: Ul̓ autoritas ꝓut ſumit̉ ī topicis ē iudiciuꝫ ſapiētis ī ſnīa ſua.vn̄ a rei iudicio ſolet tal̓ locꝰ denoīari: vt Plato dic̄ celūeē volubile. gͦ ita ē. qꝛ qd̓ vr̄ alicui ſapiēti ⁊ exꝑto in ſuaſcīa. credēdū ē ſic eē iuxta illd̓. Exꝑto crede magiſtro.Autorizabilis in autenticus vide.Autorizo. ab autor qd̓ ſignificat autētiꝫ deriuat̉ autorizozas. ⁊ autoro ras. in eodē ſenſu .i. affirmo: autēticū facio.Et ſunt actiua illa verba. ⁊ inde verbalia.
Autoro ras. ab autor qd̓ ſignificat autētiꝫ .i. autoritatē d̓riuat̉ autoro ras .i. affirmo: autēticū facio. ⁊ ꝯpōit̉ cū ex. ⁊fit exautoro ras .i. extra autoritatē facere vl̓ ponere. Un̄Quintilianꝰ d̓ cāis. Exautoratꝰ manꝰ aruis agreſti labore ſubegit. Exautoratꝰ h̓ pōit̉ ꝓ extra autoritateꝫ poſitꝰ.accipit̉ ēt ꝓ delere. Un̄ Hacrobiꝰ d̓ ſaturnalibꝰ. ExauAutūnꝰ ni. a tēpeſtate dr̄. qꝛ ſepe (torata tn̄ ſequēti etatetūc fit qn̄ folia cadūt. ⁊ oīa matureſcūt. vl̓ dr̄ autūnꝰ abaugēdo vl̓ ab autūnādo. nā autūnare ē colligere. ⁊ ſciasꝙ qͣtuor ſunt tꝑa āni .ſ. ver: eſtas: autumnꝰ: hyems. Uereſt calidū ⁊ humidū. Eſtas calida ⁊ ſicca. Autūnꝰ ē frigidus ⁊ ſiccꝰ. Hyems eſt frigida ⁊ hūida. Uide in eſtas.Autumo mas. maui mare. ꝯponit̉ ex timo qd̓ ē mēs: ⁊ abmutato b. in u. ⁊ ē autumare: affirmare: putare: ſuſpicarecredere qͣſi a mēte ſic habere ⁊ credere: vn̄ hec autumame .i. exiſtimatio. ⁊ eſt verbū actiuū. ⁊ cor. tu.Quunculus li. frater matris: ſic̄ patruꝰ frater pr̄is ꝓpͥe vn̄v̓ſus. Patruꝰ a patre pēdet: auūculus a genitrice.Quꝰ aui. dr̄ ab auarꝰ. qꝛ auorū ſit auere .i. deſiderare ⁊ eſſeauaros. vel auꝰ ab euo .i. ab antiꝗtate dr̄: vn̄ hͦ auia auiemr̄is vl̓ pr̄is mr̄. Auꝰ ꝯpōit̉ cū ꝓ. ⁊ dr̄ h̓ ꝓauꝰ .i. pr̄ aui. qͣſiꝓpe auū. vn̄ hͨ ꝓauia. uie. eiꝰ vxor. Itē abauꝰ .i. pr̄ ꝓaui:qͣſi lōge ab auo. vn̄ hͨ abauia eiꝰ vxor. Itē atauꝰ ataui abaui pr̄. vn̄ hͨ atauia eiꝰ vxor. iteꝫ tritauꝰ ui .i. ataui pr̄: qͣſitetrauꝰ .i. qͣrtꝰ ab auo. vn̄ hᵉ tritauia eiꝰ vxor. ⁊ cor. pͥmāUn̄ Ouidius ep̄i. 8. Tu quoqꝫ habes pelopē ꝓauū pelopiſqꝫ parētē. Ilota h̓ diligēter ordinē ī cognatōe. pr̄: auꝰ:ꝓauꝰ: abauꝰ: atauꝰ: tritauꝰ: qd̓ eſt vltimū: ⁊ ſuꝑiꝰ nomencognatiōis. Familia .n. orit̉ a pr̄e. ⁊ terminat in tritauo.poſtea dicimꝰ maiores. itē pr̄. filiꝰ: nepos: qͣſi natꝰ poſt filiū: ꝓnepos .i. ꝓpe nepotē vel porro natꝰ a filio. abneposqͣſi lōge a nepote. naꝫ ſeiungit a nepote medio ꝓnepote.atnepos: trinepos qͣſi tetranepos. qꝛ poſt nepoteꝫ eſt qͣrtus in ordine. poſtea dicimus minoresAuxeſis ſis .i. augmentū. ⁊ proprie dictionis: ab augeo auges dicitur.Auxiliarius rij. in auxiliū exponitur.Auxiliū ab augeo ges. dr̄ hͦ auxiliū lij. qꝛ ꝑ auxiliuꝫ aliqd̓auget̉. ⁊ eſt auxiliū qd̓ ab extraneis dat: ſubſidiū qd̓ poſtea ſuꝑuenit. p̄ſidiū āt loco vtili poſitū. vn̄ h̓ ⁊ hͦ auxiliaris. ⁊ hͦ re. ⁊ auxiliariꝰ ria. riū. ꝗ vl̓ q̄ vel qd̓ pōt p̄bereauxiliū. ⁊ auxiliatoriꝰ ria. riū. ꝓ eodē. itē ab auxiliū auxilior aris. atꝰ. ſū. v̓bū depo. ⁊ ꝯſtruit̉ cū actō ⁊ dtō: vt auxilior te. ⁊ tibi. vn̄ auxiliās tis. ꝑticipiū. ⁊ h̓ auxiliator: auxiliatrix: auxiliatio. ⁊ hͦ auxiliamē minis. ⁊ h̓ ⁊ hͨ auxiliabil̓. ⁊ hͦ le. idē qd̓ auxiliariꝰ. Et ꝯpōit̉ cū cō: ⁊ fit coauxilior aris. Et debēt ꝓnūciari p̄dcā: ſic̄ auxit ab augeo ges.⁊ ſic̄ dixit a dico cis. ⁊ luxit a lugeo es. vl̓ luce a luceo: nāoīa p̄dcā ſcribūt̉ ꝑ x. nō ꝑ s. ⁊ x. ē duplex ꝯſonās: ⁊ nō lic̄ſcit ī ꝓſa nec ī metro. qꝛ ſꝑ fac̄ pōnē. nec ī ſono qꝛ nunqͣꝫꝓferri debet ad modū s: in ſono liqueſcētis: vt ī aſilus:Auxilla. ab augeo ges. dicit̉ hec auxilla le .i. olla vel menſura paꝝ maior qͣꝫ iuſta. vn̄ hec auxillula le. diminutiuū .i.parua olla: vel parua talis mēſuraAuxillula le. penul. cor. in auxilla vide.Auxit .i. augmētauit: p̄teritū de augeo ges. ſꝫ hauſit per s..i. extraxit preteritū de haurio ris.ante XAxa filia caleph fuit.Axioma matis. neu. ge. i. dignitas īde axiomaticꝰ ca. cuꝫ. i.dignitatē habēs ẜꝫ Hug. Pap̄. ēt dic̄. Axioma matis .i.dignitas. ⁊ ꝓdu. o. inuenit̉ ēt anxioma matis. ꝑ n. ī pͥmaſyllaba. Un̄ dic̄ Hug. Ab āgo gis. vl̓ angens hoc anxioma matis. ꝯcatenatio loquēdi ſic̄ ſūt ſophiſmata. Pap̄.v̓o dic̄. Anxiomata proloꝗa ⁊ maxime ꝓpoſitiones in topicis. Anxioma obnoxiū veritati aut falſitati: vt Cicero