¶ De ſyllabicis adiectiōibusParsIII.

Parsquare īterrogatiua ſiue īfinita ſiue noīa ſiQuerii ne aduerbia ſub̓aꝫ vel locū ſignificātia recipiāt ſyllabicā adiectionē: alia v̓o nō: vt ꝗſnā: vbinā: ſꝫ nihil eſt qualiſnā ⁊ quādonā. ¶ Ad hoc dico ꝙ alteratōesnō adueniūt niſi rei ꝯtēte vel ꝯtēti ⁊ ſic tm̄ ſub̓e vel loco.Ex hac rōne īterrogatiuū ſub̓e vel loci recipit ſyllabicasadiectiōes ⁊ nō alia īterrogatiua. Tp̄us eniꝫ lꝫ videat̉ alterari: qꝛ modo eſt obſcurum modo ſerenum: tn̄ hoc nonꝯtingit rōne ipſius temporis: ſed aeris qui ꝓprie ſerenusor̄ vel obſcurus. Accidētibus aūt adueniūt alterationes:immo accidētia ſunt illa que alterāt.¶ De illis coniunctionibus ſi ⁊ ne.querit̉ quare nō cōponātur cū v̓bis:De ſi et nt̄ ſed potius cum noībus. ⁊ quare magis cum interrogatiuo ſub̓e vel loci vel tꝑis: vt ſiquis ſicubi ſiqn̄: qͣꝫ cuꝫ alijs īfinitis: qꝛ nihil eſt dictum ſiqualisvel ſiqualiter. ⁊ quare magis cuꝫ ꝗs qͣꝫ cū qui: ¶ Ad hocdicimus ꝙ ſic̄ v̓bum nō potuit eē interrogatiuū: ita nō potuit ꝑ cōpōnem reciꝑe ꝯiūctiōes: qꝛ ꝯiūctio ſignuꝫ eſt diuerſitatis que vniformitati cōpōnis repugnat. Si tn̄ ⁊ nehabēt vt poſſint componi cum quibuſdā noībus ⁊ aduerbijs īfinitis. ⁊ hoc ideo qꝛ īueniūt gn̄aleꝫ īfinitatē in eis.in v̓bis nō. At ſi obijciat̉ de ſiſto ⁊ nequeo: qꝛ vidētur cōponi a ꝯpoſitionibꝰ. Dicimus ꝙ ſiſto eſt figure ſimplicisſed nequeo cōponit̉ ex nō ⁊ queo: ⁊ ſic nulla cōiūctio pōtcum v̓bo cōponi: nec etiā cum noīe p̄ter ſi ⁊ ne: que ꝓpterſuā infinitatē ſunt applicabilia noībus vel aduerbijs īfinitis: qꝛ ſicut hoc nomē quis reꝗrit duo v̓ba qn̄ ponit̉ īfinite: ita ille due ꝯiūctiones ſi ⁊ ne. ⁊ ideo fuit apta cōpoſitio ex illis ꝓueniēs. Cum alijs v̓o īfinitis cōponi non pn̄tppter debilitatē ipſoꝝ. Si enim eſt acꝗſitiua: ſꝫ ne repulſiua. Oīs aūt acꝗſitio vel repulſio eſt ſub̓e loco vel tēpori ſubiacēs ⁊ nō eſt accidētium que ꝗdem acꝗrunt̉ vel repellunt̉. Et hac rōne ille due ꝯiuctiōes nō cōponunt̉ cuꝫalijs infinitis. vn̄ nihil eſt ſiquātus nequātus: cum ꝗs iōmagis cōponunt̉ qͣꝫ cuꝫ qui: qꝛ quis habet plus īfinitatisqͣꝫ qui. Et hoc patet ex eo ꝙ pͥncipiuꝫ ſibi datur: ⁊ qui traxit originem ſuam ab eo .ſ. ex quis.¶ De hoc nomine aliquis ⁊ quis.debes ꝙ aliꝗs ex alio ⁊ quis cōpoScire etiam nit̉: qͣſi ab alio ꝗs. vn̄ nō eſt dd̓m.Credo in aliquē deum: ne diuerſitatē ponere videamur.Hanc cōpoſitionem habēt cetera īfinita que interrogatiua ſunt: vt aliqualis alicubi aliqn̄ aliquātus: ⁊ ita de ſimilibus. Et hoc ideo qꝛ oīs diuerſitas a forma ſub̓ali vel accidētali ꝓuenit: ſiue illa deſignet̉ noīaliter ſiue aduerbialiter: ſed nō recipit eam qui ſingulare: ⁊ hoc facit eius relatio que duo v̓ba reꝗrit. Siquis dicat ꝙ qui eſt īfinituꝫſicut ⁊ ꝗs ⁊ ideo pōt cōponi cum alio: vt ſi dicat̉ aliꝗs velaliqui. Dicimus ꝙ alteꝝ ſuꝑflueret: qꝛ nulla eēt dr̄ia ītervnum ⁊ reliquum. magis ergo debuit poni cum ꝗs eo ꝙhabuit infinitatē ſine vlla relatione. Nū venit ad cōpoſitioneꝫ quis: vel localis aduerbij: vt nunꝗs nūcubi nūqͣꝫ.Sed alia nō inueni: ⁊ hoc ideo qꝛ nō reꝗrit de inherētia:vt nō feciſti hoc: Oīs aūt inherētia dr̄ ꝗdam locus reſpectu ſub̓e de qua fit ſermo ⁊ ideo cōponit̉ tm̄ cū interrogatiuo ſub̓e vl̓ loci. Cum qui aūt nō cōponit̉: qꝛ minus ſe hꝫad infinitatem qͣꝫ quis: nec ip̄o īterrogatiuo vtimur adeofrequēter vt quis. En cum quis: vt ecquis: mutata n. in c.Nec cum alijs infinitis cōponit̉ niſi forſitan ecubi qd̓ videt̉ ſimpl̓r poſſe dici. Dicimus ꝙ infinitas materie magis excipit qͣꝫ infinitas accidētis: qꝛ aīa plus laborat in apprehēſione materie qͣꝫ forme: ⁊ ideo īterrogatiuum ſub̓emagis recipit ad hoc aduerbium ne qͣꝫ īterrogatiuum accidetis vbi ſil̓r pōt reciꝑe: qꝛ aduerbium locale magis eſtinfinitū alijs: ⁊ ob hoc habuit plures dr̄ias qͣꝫ alia aduer-

abilis adiectiōibusbia. Cum itaqꝫ aīa plus in apprehēſione tāte īfinitatis laboret: merito aduerbiū locale recipit en: vt ecquo ⁊ ecqͣ⁊ ecubi: qꝛ hoc aduerbiū en aīaꝫ excitat vehemēter: ⁊ mogis applicat̉ huic īterrogatiuo ꝗs eo ꝙ vehementiorē hꝫinfinitatē. Nam qui eſt nomē articulare: ꝗs aūt nō. Unulquiſqꝫ aūt cōponit̉ ex vnus ⁊ quiſqꝫ. ſed hec p̄poſitio nulli alij ꝯuenit īfinito. Unitas enim eſt ſolius ſubſtātie perſe: accidētis aūt per alid̓. Quiſqꝫ ergo colligit ⁊ diſtribuitſicut oīs: ſed vnus quaſi partit̉. vt ſit ſenſus. Unuſquiſqꝫideſt quiſqꝫ ꝑ ſe. Quiſquis geminatū ꝯponit̉. ⁊ hoc faciūtreliqua īfinita que ſunt īterrogatiua p̄ter cur ⁊ quare: vtqualiſqualis: vbiubi: quādoquādo. Hoc aūt ideo ꝯtingitqꝛ infinitas addita īfinitati auget ꝯfuſionem: ⁊ ſic introducit cum diſtributiōe collectionem ſiue multitudineꝫſed nō debꝫ geminare relatiuū in eo caſu huius noīs vbiinfinitū a relatiuo ſecernit̉. Nihil ergo dictuꝫ eſt quiqui:queque: quodquod: ne īcludi relatio gemina videat̉: at ſirelatiuo nō ſecernit̉ infinitum pōt per oēs caſus geminari: ſicut videmus in alijs īfinitis. ⁊ ita pōt dici cuiuſcuius:cuicui: ſicut dicimꝰ qualiſqualis: qualiquali. Pōt ergo ꝗſquis in quolibet caſu geminari tam in ſingulari qͣꝫ in plurali: ſicut qualiſqualis quantūſquantus ſi vſus haberet.vſus tn̄ nō habet niſi ꝗſꝗs ꝗdꝗd ⁊ quoquo: ⁊ hoc tenemcōuenienter: nec ibi eſt ẜm rōnem vis aliqua faciēda: niſivbi infinitum a relatiuo ſecernit̉.p̄dicte cōpōnes adiungunt̉ reliꝗs termiSePleNnationibꝰ hꝰ nominis quis tā in ſingulari qͣꝫ in plurali p̄ter vnuſquiſqꝫ qd̓ nō hꝫ plurale cauſa huius nominis vnus. Credo tamē ꝙ poſſet dici. Unaqueqꝫmoenia: ⁊ vnequeqꝫ ſchale: ⁊ p̄ter quiſquis ẜm vſuꝫ. Neille ipſius compoſitiōes vel ſyllabice adiectiones habētqui in ablatiuo ſingulari: nec ꝗs in datiuo ⁊ ablatiuo pluralibus: qd̓ contingit ex debilitate ſimplicis: quoniā iſteablatiuus qui eſt in rariſſimo vſu. Eodem modo quis datiuus ⁊ ablatiuus pluralis. Debilitas enim ſimpliciumſepe naturam impedit compoſitorum.poſtponunt̉ huic nomini quis vel ꝗ maQuē Aut gis vident̉ eſſe ſyllabice adiectiones vtſupra dictum eſt: vt quiſnam quiſpiam ⁊c̄.¶ De ſyllabicis met te ꝑte ce.Nota etiam hic j2. libro vbi agit de figuraꝙ ſicut dicit Priſcianus inpronominis: quatuor ſunt ſyllabice adiectiones que adiunguntur pronominibus .ſ. met te ꝑte ce. Met additurhuic ꝓnomini ego ꝑ omnes caſus excepto genitiuo plurali. Additur etiam huic pronomini tu per omnes caſusexcepto genitiuo plurali ⁊ nominatiuo ⁊ vocatiuo ſingilaribus quibus non apponitur met ſimpliciter ad differentiam huius verbi tumeo tumes tumet: ſed interponitur hec ſyllabica adiectio te: ⁊ dicitur tutemēt. Uel addtur aliquādo hec ſyllabica adiectio te ſine met ⁊ diciturtute. Lucre. primo. Accipe preterea que corpora tute neceſſe eſt. Idem in eodem. Tutemet a nobis iam quouistempore natum. Additur etiam huic pronomini ſui peromnes caſus: vt ſuimet: ſibimet: ſemet. Pte quinqꝫ additur ablatiuis femininis poſſeſſiuorum pronominum: vmeapte tuapte ſuapte noſtrapte veſtrapte. ¶ Sciendutamen ꝙ met ⁊ te adduntur ſupradictis pronominibusvel diſcretionis cauſa plurium: vel ſignificantie: vt Terentius in Adelphis. Egomet rapui. Intelligit̉ enim ege⁊ non alius. Cicero pro murena: Quid eſt ꝙ tu moueriscum quaſi tute noris; Ita ⁊ Saluſtiꝰ tute dixit qͣſi tuipſeper te ⁊ non per alium. Ce addebat̉ huic pronomini hic⁊ hec ⁊ hoc per omnes caſus apud antiquos. ⁊ dicebaturhiccine heccine hoccine per duoc. Nūc v̓o addit eidemꝑnoī in his caſibꝰ tm̄ qui in s deſinūt euphonie cauſa: vt