¶Ne ⁊ccen. oīn.. Ive.¶ ParsII.
¶bene ſcit̉ a latinis naͣ vocabuli greci. ſed ſcimus ꝙ deriuata a monade breuiant̉: vt monachus. Itē regula generalis eſt ꝙ oīs ſyllaba dipthongata ꝓdu. vt audio muſaeniſi ſequēs ſyllaba īcipiat a vocali: vt p̄uro p̄uſtus. vndeUirg. Stipitibꝰ duris agit̉: ſudibuſqꝫ p̄uſtis. Dipthōgusaūt eſt ꝯiūctio duarū vocaliū vim ſuā ſeruātiū in eademſyllaba. Nā u. poſt g. vel q. vel s. ſequēte: vocali in eademſyllaba poſita amittit vim lr̄e: vt ꝗs lingua ſuadet. Itemvocal̓ an̄ duas ꝯſonātes: vl̓ an̄ vnā duplicē poſitiōe ꝓdu.vt arma: dux: maior: gaza: niſi vna earū liqueſcat: vt tenebre. Liꝗde ſūt l. r. q̄ poſite poſt mutā in eadē ſyllaba naͣlꝰter ꝑmittūt p̄cedēte vocalē naͣl̓r breuē cor. vt aſſecla: tenebre. Duplices v̓o ꝯſonātes ſunt tres .ſ. i. cōſonās poſitaīter duas vocales naͣl̓r. ⁊ x. ⁊ 3. ſemꝑ: vt maior: dux: gaza.¶ Et ſcias ꝙ y. greca ſemꝑ ē vocalis poſita īter duas vocales: vt ꝓſopopeya: ⁊ ẜꝫ quoſdā alleluya: ſꝫ i. latinū ē duplex ꝯſonās qn̄ i. ponit̉ īter duas vocales naͣl̓r maxime īſimplici dictiōe: ⁊ ſyllabicat̉ cuꝫ ſequēti vocali: vt maiortroia. vn̄ ī ꝓſa ſemꝑ hō i. dꝫ ꝯſonātē ſonare: lꝫ poete talei. qn̄qꝫ accipiāt ꝓ vocali: qd̓ neceſſitati metri potiꝰ qͣꝫ artiīputat̉. vn̄ Oui. in. 8. ep̄i. Parcius andromachen vexauit achaia victrix. Itē in. 12. ep̄i. Impia ꝗd dubitas deianira mori. Itē Uirg. in. §. Enei. Troia criniſo ꝯceptū flumine mater. Hic aūt troia eſt triſſyllabū: ⁊ cor. a. ſic̄ vultPriſ. in. 7. lib. vbi ait de accuſatiuo pͥme declinatiōis: vbidicit ꝙ oīs ntūs latinus a. terminalē cor. ⁊ ītroducit p̄dictuꝫ verſuꝫ Uirg. vbi a. cor. vt troia: qꝛ triſſyllabū eſt: tn̄ſemꝑ in ꝓſa biſſyllabū troia ⁊ ita de ſimilibus dicas.¶ De accētu prime ⁊ penul. ſyllabe.generalibus ad cognoſcenPoſitis regul. dum accētū cuiuſlibet ſyllabe. Nūc ponamꝰ regulas ad cognoſcēdū accētū ſpāl̓rpͥme vel penul. ſyllabe. ¶ Scias gͦ ꝙ de pͥma ſyllaba dātur quedā regule ſpāl̓r: quarū vna ē hec. Oē p̄teritū biſſyllabū ꝓdu. pͥmā: vt emi: p̄ter: bibi: fidi a findo. dis. ſcidia ſcindo. dis. dedi: ſteti. tuli. ⁊ habētia vocalē ante vocalēvt fui. Sꝫ in oībꝰ alijs quanta fuerit pͥma in p̄ſenti tantaremanet in p̄terito: vt amo amaui: p̄ter geminātia q̄ corripiunt pͥmā ſyllabā: vt momordi. Et p̄ter genui: poſui: cōegi que pͥmā in p̄ſenti ꝓducūt: ſed in p̄terito corripiūt. Etp̄ter reppuli: repperi: ⁊ rettuli: q̄ his ꝯͣriū faciūt. hoꝝ autēſupina primā corripiūt ſemper .ſ. repulſum: repertu: relatum. ¶ Hic aīaduerte ꝙ priſ. dixit in. 9. li. ꝙ duxi p̄teritum on̄dit̉ eē correptū naͣliter ex noīe: qd̓ ab eo deriuat̉.⁊ corripit dux ducis ſicut rexi produci approbat̉ ex noīe:qd̓ ab eo naſcit̉ .ſ. rex regis. ¶ De hoc reꝗre īfra vbi agitde accētu v̓boꝝ. ¶ Itē regula gn̄alis eſt ſicut īfra eodeꝫlibro dicaꝫ. cū tractabo de accentu nominū in x. terminātiū: ꝙ obliqui veniētes a noīatiuis hn̄tibus i. vocalē naͣliter breuē an̄ x. cor. penul. gtī: vt fornix nicis: varix cis. Siaūt veniāt antō habente .i. naͣliter lōgā ꝓducūt penul. vtcornix cis. ¶ Et hoc eſt verū ⁊ in alijs vocalibꝰ: vt pheaxcis. pollux cis. ¶ De hoc dicā etiā in dico cis. Itē oē ſupinū biſſyllabū ꝓdu. pͥmā vt natū: p̄ter itū: quitu a queo is.citū a cieo es. ſcd̓e ꝯiugatiōis. Sitū a ſinonis: lituꝫ a linonis: datū ſtatū ratū a reor reris rutū. ſed itū ꝓdu. in ambituꝫ ꝑticipio vel ſupino. ¶ Itē nota in cōpone qn̄ o. mutat̉ in i. breuiat̉ vt cognitū agnitū. Item quāta fuerit prima naͣliter in pͥmitiuo: tāta remanet in ſuo directo deriuatiuo: vt amator amor: ſedes ſedi: rex rexi. Et quāta fuerit in ſimplici tāta remanet in ſuo directo compoſito: vtamo peramo. Quedā tn̄ degenerant in ſpē ⁊ figura.De accentu medie ſyllabe.ſiue penl̓. maxime in triſſylMedia ſyllaba labis: ⁊ deinceps accētus cognoſcit̉. vnde ſi penul. grauat̉ eſt breuis vt tabula. ſi v̓o
īum ſ4Cacuat̉ lōga eſt: vt fortuna: ⁊ nō fiat dr̄ia īter circūflexūacutū. hoc tn̄ in multis fallit: qꝛ ſex ſunt impedimēta accētus: vt dicet̉ īfra qͣre nō eſt accētui credēdū. Ad accētūaūt reducunt̉ oīa q̄ augmēto vel diminutiōe cognoſcūt̉.Augmēto: vt lego ꝑlego. Dimīutiōe: vt amauerimꝰ amauero. Et ſcias ꝙ Priſ. ī li. d̓ accētu ponit qͣſdā regulas adcognoſcēdū accētū penl̓. ſyllabe: ex ꝗbꝰ aliqͣs ponā hic.De deſinētibus in a.terminet̉ in a. aūt eſt ꝓpriuꝫ aut apSi nomen pellatiuū aut cōe. Si ꝓpriū ꝓdu. penul. nō tm̄ natura ſꝫ vſu vel dr̄ie cā: vt catalina maria ſtephania. Si ſit cōe aūt grecū eſt: aut latinū. Si grecum:ꝓdu. penul. vt iconia ſophia. ⁊ hec adhuc noīa naͣ nō producunt̉: ſed vſu cū ſint aliena vocabula. Si ſit latinū: vl̓ergo ſimplex vel cōpoſitū: ſi cōpoſituꝫ: vel gͦ ab hoc v̓bocano: vel gigno: vel colo: ⁊ hec cor. penulti. vt tibicina: qd̓format̉ a tibicen cinis. is in a: aurigena. ruricola: ſꝫ tibicēqd̓ nō deſinit in a. ꝓdu. penul. vel ꝯponit̉ ab alio v̓bo abhis v̓bis: ⁊ de his nihil dicit auctor: niſi ſupponēdo ꝑ hocꝙ determinat cōiter de terminātibꝰ in a dicens: ꝙ ꝯpoſita talē hn̄t regulā ꝓnūciādi qualem hn̄t in ſimplici. Siaūt nomen deſinēs in a ſit ſimplex: ⁊ ſi ſic vel ergo hꝫ vocalem an̄ a. ⁊ tūc cor. penul. vt iuſticia. vel ꝯſonātem: ⁊ ſiſic: vel ergo hꝫ. r. an̄ a. vt deſinat in ra. ⁊ ſic ē ſimile participio: ⁊ ꝓdu. penul. vt ſcriptura naͣ: vel hꝫ n. an̄ a. ⁊ ꝓdu.ſil̓r vt romana lupina excepto tympana: vel hꝫ c. ante a.ita ꝙ an̄cedat .i. vt cretica ⁊ breuiat: exceptis tn̄ his veſica formica ⁊ ſimilibus: vel habet d. ante a. ⁊ cor. vt frigida. Nec tn̄ dicit aliꝗd de his que hn̄t d. an̄a. vel aliā conſonantem ab. r. ⁊. n. ⁊. c. ante a. qꝛ ſufficiēter per regulā dehis ītelligit̉. De his que in obliquitate ſunt dicit ꝙ in oībus his obſeruādus eſt accētus in illo vſu qui ſeruat̉ ī rectis. Oſtēdit etiā ꝙ ſicut eſt in rectis ſic ⁊ in obliꝗs. Hācaūt regulā ꝯfuſo modo tradit Priſ. in. 5. li. de denoīatiuisin naͣ deſinētibus. Denoīatiua ſeu v̓balia: de ꝗbus iaꝫ diximus: cū de poſſeſſiuis in nus vel naͣ. vel nū. deſinētibustractabamus: oī modo lōgā hn̄t penul. vel poſitiōe vl̓ naͣvt officiū officina. medicus medicina. leo leena. conſtrixtōſtrina. coquus coquina ⁊ culina. lux cis lucina. lateo laterna vel latrina. Nā mutina ſagana pagana nō vident̉eſſe deriuatiua. Sagana ⁊ ſaga idē ſignificāt. In ra āt terminātia oīa participijs feminini futuri tꝑis ſil̓em habētformā. vn̄ penul. quoqꝫ u. ꝓducit̉: vt ſcriptura tritura cēſura. litura. magiſter āt bn̄. dicit. Feminina fixa ꝓdu .i. an̄na: vt piſcina: p̄ter pagina: feīa: machina: trutina: ꝓſerpna: patina: lamina: ſarcina: fuſcina: fiſcina: buccina: elemoſyna: ⁊ p̄ter illa que ſequunt̉ naͣꝫ ſuoꝝ maſculinoꝝ: vt aſina: ⁊ ſic̄ dicimus de maſculinis ꝓprijs ꝙ q̄dā ꝓdu. i anten. vt albinus: ⁊ q̄dā corripiūt: vt alchinus. Ita dicimꝰ defemininis: qꝛ q̄dā corripiunt̉: vt mutina: q̄daꝫ ꝓducūtur:vt meſina ⁊ lauina. ⁊ bn̄ dicit ꝙ illa que ſequūtur naturāſuoꝝ maſculinoꝝ: vt aſina corripiūt i. an̄na. Nā ſic̄ dicitꝗdā. A mare cum naͣ venit ipſi petit aſſimilari: qͣſi dicat:cum naͣ. i. cū dictio terminata in naͣ venit a mare .i. a maſculino: vt dn̄a a dn̄s: aſina ab aſinꝰ petit aſſimilari ſibi .ſ.maſculino in accētu vꝫ. vn̄ ſic̄ aſinus cor. penl̓. ita ⁊ aſina.Sil̓r dic̄ de vicinus ⁊ vicina tibicine tibicina: ⁊ ita de ſil̓bus. ¶ Hic etiam nota ꝙ noīa tertie declinatiōis grecadeſinētia in a faciunt gtm̄ addita tis: vna ſyllaba creſcendo ⁊ penul. breuiādo: vt dogma matis. perizoma matis.⁊ ſic de alijs ſimilibus.De deſinentibus in e.nomē deſinēs terminatū in ile ꝓducit penulIN E. vt monile: ſedile. Si aūt nomē ſit adiectiuunhabēs ꝯſonātē inter a. ⁊ ē. ꝓducit̉ ſil̓r: vt verbale: ſingulare. De reliꝗs aūt vt ſunt vtile: riſibile nihil dicit. vnde ſi