De litteris terminātibꝰ ſyllabasParsI.
ParsI.alterutrū: tranſeo: Nec tn̄ ſi ſequēs ſyllaba a ꝯſonāte īcipiat: lꝫ antecedētē in quācūqꝫ cōſonantē deſinere. gͦ per ſingulas ꝯſonātes: vt potero id tractare conabor.¶ De littera. b.precedētē ſyllabā: ſi ſequēs quoqꝫB. terminat ab eadē incipiat: vt ſabburna: ſal̓batū: gibbus: gibberoſus: gibber: obba. Cōpoſita quoqꝫ a p̄poſitiōibꝰ ī b. deſinētibꝰ: ⁊ ab alijs dictionibꝰ a b. īcipientibus: vt ſubbibo. q̄ tn̄ cōſonās c. ſequēte ſolet plerūqꝫ mutari in eā: vt occido: accūbo: ſuccūbo: ſuccino: ſuccido. In quibuſdā tn̄ ꝓ ab. abs. p̄poſitio cū dictionibꝰ ac. īcipiētibꝰ cōponit̉: vt abſcōdo: abſcēdo: abſcido. Ob quoqꝫ eſt qn̄ aſſumit s. tūc cū cōponit̉ cū dictiōe a c. īcipiēte: vt obſcurꝰ obſcenus. ita dicit Priſ. in. 2. li. maio. Sꝫ in. 9. dicit ꝙ inuenit̉obs. a quo cōponit̉ obſcenus. vn̄ dicit obſoleo quoqꝫ obſoleui facit. nō eſt enī a ſoleo ſolitꝰ ſuꝫ: qd̓ vel ſolui facit p̄terituꝫ. ſꝫ ab obs ⁊ oleo: ſic̄ obſcenꝰ ab obs ⁊ cenādo. §. etiā ſequēte in eādē ꝯuertit̉ b. vt officio: effundo: ſufficio: ſufferovel cōuertit̉ in u. vocalē: vt aufero: aufugio. ⁊ cōponit̉ aufero ex ab ⁊ fero: aufugio ex ab ⁊ fugio. ¶ Rō autē qͣre b. nōꝯuertit̉ hic in f. ſꝫ in u. vocalē ē hec: qꝛ ſi ſcriberent̉ ibi duoff. dubiū eēt vtꝝ eēt cōpoſita ex ab vel ad: cū vtraqꝫ illaꝝp̄pōnū cōuertat ſuā cōſonātē in f. ſequēte ea. Nec ē incōueniens ꝙ b. mutet̉ in u. cū etiā u. aliqn̄ conuertat̉ in b. vt celebs. cōponit̉ enī a celeſtē ⁊ vitā ⁊ ducēs. G. quoqꝫ ſequētein eā trāſit b. vt ſuggero: oggānio. necnō ēt ī ſubſequēte: vtſūmitto. p̄terea omitto ꝓ ommitto dicimꝰ. Hora. in. 2. ſer.Aut ſpeꝫ deponas: aut artē illuſus omittas. ſubtrahit̉ vnūm. vt pͥmā corripiat. Idē patit̉ b. ſubſequēte p. vt oppono:ſuppono. Qn̄qꝫ tn̄ vt dicit magiſter bn̄ abijcit̉ b. ſequēte p̄.vt oꝑio: ⁊ oꝑior: ſicut d. in aperio. R. quoqꝫ ſequente p. plerūqꝫ in eā cōuertit̉ b. vt arripio: ſurripio. In ꝗbuſdā tn̄ manet īmutabilis: vt abrogo: abrado. ⁊ hoc fit cā dr̄ie: qꝛ ſi arrado: arrogo diceremꝰ ꝑ duo r. dubiū eēt: vtrū eēt ꝯpoſita ex ab vel ad: cū vtraqꝫ p̄poſitio mutet extremā ꝯſonātēin r. ſequēte r. Itē ob retinet b. ſequēte r. vt obruo. Alijs auteꝫ ꝗbuſcūqꝫ lr̄is ſequētibꝰ ītegra manet b. vt abdo: obdo:ſubdo: ſubdolus: abhinc: abluo: ſublatus: obliquor: abnego:obnitor: ſubnixus. Ergo nll̓a niſi p̄poſitio cogat antecedēsſyllaba ī b. pōt deſinere: niſi ꝯn̄s quoqꝫ ab a. īcipiat: vt oſtēſum eſt in p̄dictis noībꝰ. ita dicit Priſ. in. 2. li. ¶ In tractatu aūt p̄pōnū ſic dicit Priſ. A. ab. abs. e. ex. fere eādē ſignicatiōis vim habēt. Nā ⁊ locales ⁊ tꝑales ⁊ ordinales ſil̓r īueniunt̉: ſꝫ qn̄ ꝯſonās ſequit̉ a. ⁊ e. magis p̄ponunt̉ in appoſitiōe: vt a domo ē iure. Ab v̓o ⁊ ex. ſepiſſime in cōpōne: nōſolū vocalibꝰ: ſꝫ etiā ꝯſonātibꝰ p̄ponunt̉: vt abigo: abduco:exuro: excurro. In appōne vocali ꝗdē ſequēte ſemꝑ: vt abillo ex illo: ꝯſonāti raro. Nā a. ꝗdē ⁊ ē. vocali ꝗdē ſequēte n̄p̄ponunt̉. Ab aūt ⁊ ex. cōſonātibꝰ ſequētibꝰ ſolent p̄poni: ſinulla aſperitas vocis ꝓhibeat. Abs tm̄ in cōpōne cōſonātibus ſolet p̄poni. Ab. oībus in cōpōne preponit̉ lr̄is abſqꝫ c.vel q. vel t. vt abbreuio: abduco: affat̉. nā b. in f. cōuerſa eſtAufero in quo b. ꝯuertit̉ in u. tā euphonie qͣꝫ dr̄ie cauſa: neſi affero dicas ab ad p̄pōne ⁊ fero cōponi videat̉: vt abluorabnego: ommitto: in quo b. in m. cōuertit̉: arripio in quo b.in r. cōuertit̉: aſporto in quo b. in s. mutat̉: ſicut ⁊ in aſpellodr̄ie cā: ne ſi apporto ⁊ appello dicamus ab ad cōpoſita eſtiment̉. Hec Priſ. vn̄ v̓ſus. Ab ſi cōponis elemēta q̄cunqꝫ ſequunt̉. C. q. t. tm̄ ſil̓ he tres excipiunt̉. ¶ Ex p̄dictis collige ꝙ hec p̄poſitio ob: his lr̄is ſequētibꝰ mutat b. in illas .ſ. c.vt occido .ſ. vt offero. g. vt oggānio. p. vt oppono. qn̄qꝫ ſubtrahit̉: vt oꝑio. ſi aūt ſequat̉ m. ſubtrahit̉ b. vt omitto. velmutat̉ in m. vt ommitto. qn̄qꝫ tn̄ ītercipit s. cū dictione incipiēte ac. vt obſcurus: obſcenus. vn̄ ꝗdā dixit de p̄dictis.Cur fert grex pomū nūc ob mutat̉ in illas. ¶ Ex p̄dictispꝫ ꝙ opprobriū ſcribitur per geminū p. Cōponit̉ enim ex
litteris terminātibꝰ ſllabasob ⁊ probriū mutato b. in p. De ab ſatis pꝫ per p̄dicta. Sulvt vult Priſ. in tractatu p̄pōnū his litteris ſequētibus mutat b. in illas .ſ. c. vel f. vel g. vel m. vel p. vt ſuccūbo: ſuccurro: ſufficio: ſuffero: ſuggero: ſūmitto: ſūmoueo: ſupparo: ſuppono: ⁊ ſic de alijs ſil̓ibus. In cōpoſitione vero mō localeꝫvim retinet ſub. vt ſubeo: ſuppono: ſubijcio: ſubmitto: ſubduco: ſubtraho. mō diminutiuā viꝫ: vt ſubrideo: ſubtriſtis:ſuffundo. An v̓o ſub mutet̉ in r. ſequēte r. nō facit mētionePriſ. in 14. li. in tractatu de p̄pōnibus. Sed in. 2. li. vt dcm̄eſt ſupra. dicit Priſ. ꝙ b. ſequēte r. plerūqꝫ in eā conuertit̉.vt ſurripio: ⁊c̄. vide ſupra. Dicit etiā Priſ. ꝙ b. mutat̉ in svt iubeo a quo venit iuſſi. Cōuertit̉ etiā in s. cauſa differētie in aſporto ⁊ aſpello: vt ſupra dixi. De predictis dici pōtCor: fu. ga: mel: por. ruꝫ: precedēs ſub trahit ad ſe. quādoqꝫautē remanet b. ſequēte c. vt ſubcinericius: ne ex ſuccō ⁊c̄nere cōponi videatur. ¶ Dicendū eſt ergo ſuccōtrarie: lꝫquidaꝫ dicant ſubcōtrarie per b. Quidaꝫ etiā dicunt obceco per b. lꝫ hoc nō habeat̉ a Priſ. ¶ Item nota hic ꝙ ẜmPriſ. ſuſcipio ⁊ ſuſtuli ſunt cōpoſita a ſuſum vel ſurſuꝫ aduerbio: ⁊ nō a ſub p̄poſitionē. Suſcipio enim componitura ſuſum ⁊ capio. Suſtuli a ſuſuꝫ ⁊ tuli. ꝙ aūt nō ſint cōpoſita a ſub pꝫ. Nā ſi in ſuſcipio fuiſſet b. nō fuiſſet mutata īsſeq̄nte c. īmo in c. ſicut ī ſuccuro a ſub ⁊ curro. Sil̓r ſi in ſuſtuli fuiſſet b. nō fuiſſet mutatū in s. ſequēte t. īmo remāſiſſet integrum: vt in ſubtinnio. ergo nō ſūt ꝯpoſita a ſub: ſꝫ aſuſum vel ſurſum. Suſpicor aūt ⁊ ſuſpicio ſil̓r ſunt cōpoſtta a ſuſum ⁊ nō a ſub. Si enī cōpoſita eſſent a ſub remāſiſſet b. ibi. ⁊ nō fuiſſet mutatū ī s. ſicut pꝫ in ſimilibꝰ: vt ſubſto ⁊ ſubſiſto. Cōpoſita ergo ſunt a ſuſū vel ſurſum. ¶ Hictn̄ ſciēdū eſt ꝙ s. qd̓ erat in illo aduerbio ſuſum ſubtractūeſt ꝓpter aliud s. qd̓ erat ex parte illius cōponentis .ſ. ſpicavel ſpecio. naꝫ ſi remāſiſſet ibi ſicut in ſuſtuli ⁊ ſuſcipio geminaret̉ ibi par ꝯſonās āte alterā ꝯſonātē. vn̄ dicit. PriſSuſpicor quoqꝫ ⁊ ſuſpicio a ſuſum vel ſurſum cōponunt̉:ſed abijciunt vnum s. qꝛ non poteſt duplicari cōſonās aliaſubſequente conſonante: qm̄ nec antecedēte niſi ſit mutaante liquidam: vt ſupplex ſuffragor.ſuperiorē ſyllabā terminat niſi ſeq̄nsC. nullam incipiat a. c. vel a. q. vt bacca: bucca. ſiccus: ſuccus. q. ecquis: ꝗcqͣꝫ atqꝫ. Ex hoc quoqꝫ on̄dit̉ eādeꝫvim habere c. ⁊. q. Si obijciat̉ de necdum: necne: necnonvbi p̄cedēs ſyllaba deſinit in c. ⁊ tn̄ ſequens nō incipit a. c.vel a. q. Dici pōt ꝙ Priſ. ītellexit de cōpoſitis ex pͥncipalibus partibus .i. nomine ⁊ verbo: vel dicas ꝙ nō ſunt cōpoſita: ſed ſunt irregulares dictionū aggregatōes ſub vno accentū ꝓferende. quicꝗd aūt per d. ſcribit̉. Et ſcias ꝙ c. cuꝫe. ⁊ .i. repreſentāt plene ſonū ſuū: vt ſecus cibus. Cum a v̓ovel o. vel u. ſonū habet littere k. vt caput culex coma: vt ꝙdam dicūt. ¶ Itē aīaduerte ꝙ c. tranſit in gͦ .n. p̄cedēte vtꝗngenti. Compoſitū eſt ergo a ꝗnqꝫ ⁊ centum cōuerſac. ing. ꝓpter affinitatē quā habet g. cum n. tātaꝫ enim affinitatem habet n. cū g. ꝙ ſepe facit c. conuerti in g. p̄cedente tn̄n. vt quingenti quadringenti: cuius ſignum eſt ꝙ ſi nō precedat n. c. non cōuertit̉ in g. īmo remanet integrū vt ducēti trecenti. ¶ De hoc etiā in g. dicam inferius.terminat p̄cedenteꝫ ſyllabam: niſi ſequensO. .nO. quoqꝫ ab eadem incipiat a ſimplicibꝰ dictionibus ⁊ in pleriſqꝫ cōpoſitis vt ab addir vel ab addier addo reddo redduco: qd̓ etiā reduco dicit̉. Uir. in. 4. EneiEiectam claſſem ſocios a mortē reduxit. Hic tamen ipſaconſonans d. in ad prepoſitiōe mutat̉ ſequentibus his nouem litteris c. f. g. l. n. p. r. s. t. vt accido accūbo affectus aggero allido annuo applico arrideo aſſiduus aſſideo attingo. vn̄ verſus. Cor. fla. grans. le. nis. pi. ra. ſal. ta. ad ſibi mutat. Ex quo patet ẜm quoſdā ꝙ dicendum eſt aſſum affui:non adſum per d. aſſumus nō adſumus. Item ſcias ꝙ d.