cōfirmauit: qui nullā eſſe fatoꝝvim docuit atqꝫ docꝫ. qūo igituripſū fatum non eē ſe ipſū predicat. Qui autē p̄dicaconis euangelice gra vel certarūt iam multis ānis vel etiā nūc certāt. qūoad vnam volūtatē ⁊ fidē. ad eādē virtutē aī viuendiqꝫ raciōeꝫdiu̓ſis tēporibꝰ ⁊ tam multi nōſtra memoria cōpulſi ſūt? Quiſmētis compos credere vnꝙͣ poteit iuuenes ſiml̓ ac ſenes viros⁊ feminas ẜuos ⁊ liberos doctoatqꝫ indoctos non in vno climate orb̓ neqꝫ ī eadem hora natosſed vbiqꝫ terrarum et diuerſistemporibus fatis coactos vnam⁊ eandem nouam atqꝫ inauditādoctrina. ⁊ quidem cum ꝑiculomortis patrijs ritibus antepoſuiſſe. ⁊ vere philoſophie dogmata duriciemqꝫ viuendi ꝙͣ delicias maluiſſe. Cecus profecto dehijs ut trito prouerbio diciturrecte iudicaret non neceſſitateſꝫ libero hec fieri arbitrio.Lura dicere poſſem: ſedqm̄ ſuis teſtibus gētesnō argumentis noſtrisconfundere inſtituimus Enomaum rurſus audiamus: qui magno aīo in libro de maleficis artificibus hijs aduerſus Apollinēverb̓ vtit̉. Sedeas ig̓r ī delphi¬ſtu. neqꝫ poſſis tacere quū velisſic Iouis filius Apollo vult mō.nō qꝛ vult ſꝫ qꝛ neceſſitas velle

ipſū cōpellit. Videtur aūt mihiqm̄ in hūc ſermonem deductusſūde poteſtate nr̄a quā fundamētu humane vite multi appellātdiligentius querere. hāc ptātēnos lib̓tatē nuncupamꝰ Democritꝰ aut ſi bn̄ nemini atꝫ Chryſippus alter ẜua alt̓ ſemiẜua pulcherrimam omnium humanorum rem conatur oſtendere. dequibus tn̄ non multū curādumeſt Qd̓ ſi deus etiā aduerſus noseſt quid fatiemus? Sed nō eſtequū vl̓ Apolline repugnate veritatē ꝓdere Chariſto ei Chrronis ſic rn̄dit patria r̓licta Euboeam pete vbi fatatū tibi ē vrbemedificae̓. Quid aīs o Apollo? Annō eptatis mee patria relinquere? ꝙ ſimͥ fatatum ē ibi vrbē edificare: ſiue tu cōſulas ſiue non ⁊ſiue ipſe velī ſiue noli ōnino fatiam eritqꝫ i ncc̄e etiam ſi nolimSed forte melius ē tibi ꝙͣ racōibus credere Aliud igitur affea̓nūtia parijs o theſides ī aeria vrbem ſibi cōdenda fore. Nuntiare īꝙ etiam ſi tu non p reciperesqm̄ fatatum ē. Aeriain autē thaſum inſuſam archilochus theleſidis filiꝰ prius appellatā fuiſſedocuit. ⁊ parijs colonia illo mittere perſuaſit. qui videlicꝫ nūqͣid feciſſꝫ niſi tu iuſſiſſes Cur igitur fatatum erat? Sed quoniāotioſi ſumus age nunc mihi reſpōde Sumuſne ego ac tu aliqͥd