Audiant impacientes ꝙ dilectis ſuisveritas dicit. In paciētiā vr̄a poſſi-debitis aīas vr̄as. Sic em̄ cōditi mi-rabilit̓ ſumꝰ vt rō aīaꝫ ⁊ aīa poſſideat corpus. Ius vero aīe a corꝑis poſſeſſione repellit̉: ſi non priꝰ aīa a rōnepoſſidet̉. Cuſtode igit̉ ꝯdictōnis noſtre: paciētiā dn̄s eſſe mōſtrauit qͥ inipſa nos poſſidere. noſmetipſos docuit. Quāta ergo ſit īpaciētie culpa cōgnoſcimꝰ: ꝑ quā ⁊ hocipſū amittimꝰpoſſidere qd̓ ſumus. Audiāt inpacie-tes. qd̓ per ſalomonē rurſū dicit̉. Totū ſpūm ſanctū ꝓfert ſtultꝰ. ſapiensautē differt ⁊ reſeruat in poſterū. Impaciētia quippe īpellēte agitur. vt totꝰforas ſpūs proferatur: Quem idcir-co cituus perturbatio eicit: quia nullainterius diſciplina ſapientie circum-cludit. Sapiens autem differt ⁊ reſeruat in poſterum. Leſus enim in pre-ſens ſe vlciſci non deſiderat quia etiatolerans parci optat: ſed tamen iuſtevīdicari oīa extremo iuditō n̄ ignorat
ſū