lauant et dant illi remiſſionis candorem. Nam ſic̄auceps hamo aūt viſco aut rethe magͦ aliquo ca-ptum tenet paſſerem et manu ſua ſubtiliſſimo fu-inculo ligatum tenet et quaſi dimittens laxum demanu ſua dans ei liberam volandi poteſtatem. acille auidus ad volandū euaſumqꝫ ſe putās alaceraltiora appetit. ſed iſte ſummum funiculum tenenſreſtringit eum cum volaret et ad ſe retrahit a ſpevolandi et viuendi deceptum Ita et dyabolꝰ verſutus venator per ſpiritum preſumptōnis laqueodeceptum īplicat hominē. qui ſe ſemel leſerit vultquidem ab eo euelli ſed vinculuꝫ velox venator tenens reuocat captum ſemel in laqueo ſuo reuolu-tum. premit equidem vinculum ipſum fluxum eſtac facili poteſt dirumpi ſed deſidia noſtra et dilatio diurna facit vt robuſtum fiat et non cito rum-pat̉. Quicqͥd em̄ durū aūt rigidū obicit vigilātiavincit̉ et penitudine ꝓpulſatur orationibꝰ mollit̉fletibuſqꝫ reſoluit̉. Nam vbi p̄ſumptionis ſpiritꝰiꝑat Vbi excluſa penitudīe ſola peccati arbor fru-ctibus ſuis exſuꝑat ⁊ hec eſt arbor ī qua deceptꝰꝓthoplaſtus in mortē defluxit ſꝫ reſtat lignū vi-te in ꝑadiſo dei repoſitum qd̓ nunc ꝑ penitentiaꝫrepetit homo. Recurre o homo recurre ad arborevite quid tardas manducare fructus eius vt ma-neas in eternum. quid times penitentiā nil duruꝫeſt ꝙ delectat Nūc cū guſtaueris tūc ꝑſenties q̄ſuauis ſit odor eius inuariabilis et ſapor in fauci-bus. pnīe ſapor eſt ieiuniū ꝓ peccato qn̄ ꝑfectamarripueris abſtinentiā et ꝯpellētis caſtrimargiecupiditatem ſuꝑas ꝯtinēdo. penitudo ē Qn̄ ꝑſua-
7L