eccleſiaſtica ſepultuta. Si autem nec loquelam a-miſit. nec amentiam inturrit debet ab eo exigi pu-ra confeſſio peccatorum plus vel minus ẜm qd̓ patitur tempus. Nam ſi eſt in extremis de principa-libus tantum interrogandum eſt. et per maximeinducendo ad contritionem cum ſpe venie. Si au-tem non eſt ita in extremis. et vult facere confeſ-ſionem generalem de tota vita ſua. ſicut multi fa-ciunt ꝙͣuis non ſit neceſſarium de his que rite cōfeſſus eſt facere de nouo confeſſionem. tamen admittenda eſt. et tandem abſolutio impendenda abomni ſententia excommunicationis et ab omni peccato modo ſupradicto in capitulo precedenti. Itatamē ꝙ ſi ligatus eſſet excommunicatione aliquaa qua ꝯfeſſor exͣ periculum illud non potuiſſet. abſoluere debet ei iniūgi. ꝙ ſi euadat infirmitatemꝙͣcitius ꝯmode poterit. preſentet ſe ei ad quē or-dinarie ſpectet abſolutio excōicationis illius quiaalias ſi hoc non faceret reincideret in eandem ſententiam exͣ de ſen. ex. Eos qui li. vj. Si erat detentus aliquo peccato de caſibus reſeruatis ep̄o nonoportet ꝙ iniungat ei ꝙ poſt ſanitatem vadat adep̄m ꝓ abſolutione quia ad illud non tenetur ſedſufficit ſibi illa abſolutio. Nota ꝙ ſi tal̓ eſſet vſu-rarius publicꝰ nō poteſt talis admitti ad confeſ-ſionem nec ad aliqua ſacramenta niſi facta priuscautione de reſtitutione vſurarum vel promiſſioneab heredibus de huiuſmodi. In caſu quo amiſiſſꝫipſe loquelam vel vſum rationis poſt ſigna contri-tionis ẜm formam iuris que habetur d̓ vſu. c. quā-ꝙͣ. li. vj. His ꝑactis infirmo nō eſt iniūgenda peni

viſſi