ẜuare habebis: vt illi ſolū ꝓuideas de illo bn̄ficio qd̓ ad tenoſcit̉ ꝑtinere. Dem.Iclericꝰ ꝓ qͦ a ſede apo.recepiſti mādatum vt eide p̄benda ꝓximo vacat̉a ī certa eccl̓ia ꝓuideres: eūqꝫ poſteaī canonicū ipſiꝰ eccleſie recipifaceres ⁊ in frēm: p̄bendā ſibidebitā: qn̄ vacat: petere negligēter omittat: ⁊ aliā poſtmoduꝫ ī ipſa eccl̓ia vacaturā nequibit p̄textu dicti mādati petere: nec tu de ip̄a ſibi poterisꝓuidere: cū facta ei gr̄a ꝑ ipſius negligentiam ſit extincta.¶ Ueꝝ ſi p̄fatꝰ clericꝰ fuiſſetaucͣte apo. effectꝰ ab initio canonicꝰ in eccleſia p̄libataꝫ tūccū remāſerit ī ea canōicus: dicta negligētia nō obſtāte: ac ꝑꝯſeq̄ns rōne canonicatꝰ ſit inalia p̄bēda nulli alij de iure de

bita ceteris p̄ferēdꝰ: petere poterit p̄bendā aliā ꝓxime vacaturā: dūmodo non ſint aliqͥ eadeꝫ aucͣte p̄bendas ī ipſa eccleſia expectātes: ⁊ eidē de ip̄a nōꝑ te: cū mandatuꝫ nō ſuſceꝑisſuꝑ illa ſꝫ ꝑ euꝫ ad quē ſpectatin eadē eccleſia p̄bendaꝝ collatio ꝓuideri debebit: al̓s factade p̄benda hmōi alteri collatōin illiꝰ p̄iudiciū eo ipſo viribꝰnō ſubſiſtat. Dem.I qui aucͣte apo. in aliqͣeccl̓ia ī canōicos ſunt recepti: debent in p̄bendaꝝ aſſecutōe ceteris anteferri legatorum vel alioꝝ qͦrūcunqꝫ aucͣtereceptis antea ī eadē. ¶ Euꝫqͦꝫ qui ad mādatū legati vel alteriꝰ aucͣte ap. ſibi ſpāliter inhac ꝑte ꝯceſſa fungētis recipitur: aucͣte apo. receptū eſſe dubiuꝫ nō exiſtit. Dem.

ff. de vſufruc. l. quotis. j. ℟n̄. Ad hoc facit quod dixi. jͣ. de reg. iu. inalternatiuis: ⁊ fa. ff. de le. ij. cū pat̓. §. vlt. ⁊. ff. ad trebel. l. hēdes. §. fi.⁊ vide qd̓ no. sͣ. de reſcrip. cum dilecta.Ad te. al̓s eſſꝫ in pt̄ate illiꝰ cui ſcribit̉ ſe exonerare. dico tn̄ ꝙ idemeſſet iuris in ordine ꝯuerſo .ſ. qn̄ ſcribit̉ ad alteriꝰ vel tuaꝫ ⁊cͣ. qꝛ tūc etiam ſi ſimul vacēt ꝓuidebit de ſpectāte ad collationeꝫ alteriꝰ ordinē ſcripture ẜuādo: vt sͣ. dixi. ⁊ expone: ad te .i. ad tui collatōeꝫ. Et qd̓ dic̄ decre. hicꝑ oīa veꝝ ītelligo cū etiātercie ꝑſone ſcribit̉: putamihi vt tibi ꝓuideā de beneficio ſpectāte ad collationē talis aut talis. nā tibi de pͥmo vacāte ꝓuidebo: al̓s ſcripture ordinēẜuabo eadeꝫ rōne.Oacieno. iidlericus cui mādabatur prouideri dep̄benda pͥmo vacāte negligit petere p̄bendā ſilidebitaꝫ: extincta eſt gr̄a.Si aūt ſibi collatꝰ fueritcanōicatus: tūc habebup̄bendā dum nullꝰ eſt ibiexpectans aucͣte apo. Etdeclarant̉ hic ⁊ corriguntur q̄ no. ꝯpoſt. de reſcpͥ.mādatū: ī glo. ij. ī fi.Poſtea. ſcꝫ ꝓuiſo ſibi de p̄bēda. ⁊ hec eſt noua forma q̄ nō multū hvſuꝫ curie. ſi aūt mādatſet ſibi de canōicatu ſtatim ꝓuideri: et poſtea dep̄benda qn̄ vacaret et ꝓuiſuꝫ fuiſſet de canonicac Faceres. erat gͦ datus in hoc ad ꝯpellendū: de quo dic vt dicam. .jͣ.tu: tūc idē qd̓ ī. ij. caſu.de ꝯceſ. p̄ben. ſi capitulo. ⁊.c. ſi ſoli.d Debitā .ſ. ꝓxime vacaturā. ⁊ ītelligas nulli alij de iure debitā.e Negligenter. deſidioſus erat: vel execrabatur lites: vel ignorabatius. quia credebat illā prebendā deberi pͥmo recepto auctoritate capituli vel inferioris a papa. Si aūt infirmitate laborabat magna: vel alienatus erat a mente vel captiuatus vel iuſta cauſa abſens: ⁊ ꝓcuratoreꝫ dimiſerat: qui mortuꝰ tūc erat vel his ſimilia: tūc hoc caſu p̄bendānō perdit. ad hoc sͣ. eo. li. de elec. ꝯmiſſa. non em̄ poteſt dici negligensqui poteſtatē exꝑiendi nō habuit: ad hoc sͣ. de elec. c. vlt. ⁊ de ꝯceſ. p̄bē.qꝛ diuerſitateꝫ. Qn̄ aūt dicat̉ negligens: arbitrio boni viri .i. iudicisrelinq̄nduꝫ credo. ff. de v̓. obli. ꝯtinuꝰ. §. cū ita. Nec em̄ dico ꝙ ſtatimpoſt mortē neceſſe habet petere: īmo aliqd̓ tempus ſibi aſſignadum eſtin quo deliberet: an p̄benda ſibi debeat̉ de iure vel non: ad hoc sͣ. e. li.de ꝯſue. c. vlt. arbitrabitur ergo iudex hoc tempus ẜm qualitatem negocij perſonaꝝ ⁊ loci. ad hoc sͣ. de elec. cupientes.f Aliam. Nota qꝛ ſi neglexi petere debitā: ⁊ alij collata eſt: aliā nonpeto. ſꝫ ſi neglexi petere debitā: tn̄ adhuc nō eſt alij collata: dico ꝙ illaꝫadhuc poſſuꝫ petere. ad hoc. jͣ. e. ſi tibi abſenti: in fi.g Extincta. ⁊ ſic extincta debet eſſe poteſtas executoris: ſic̄ ecōuerſode offic. deleg. ſi ſuper gratia. ad hoc s. e. ſuper eo. jͣ. d̓ regu. iur̄. acceſſorium: cū ſuis ꝯcor. ⁊ merito eſt extincta poteſtas. cum eniꝫ forma ſibi tradita fuerit per reſcrip. ſuper vno beneficio tm̄: ſcilicꝫ primo vacaturo ſibi debito: illo omiſſo nil ſubeſt reſcrip. ad hoc sͣ. de offic. delega.ex parte. .j. exquo igitur ſciuit rem ſuam agi ⁊ ſe non oppoſuit: ſibi imputet: de re iudic. ꝙͣuis: al̓s ſequeretur ꝙ ius haberet in pluribꝰ prebendis: quod eſt abſurdum. quidaꝫ tamen dicebant olim contra propter intentionem mandantis qui voluit illum prebendaꝫ habere. vnde ſi non habet primam habeat ſecundam. ad hoc. sͣ. eo. dilectus. iij.sͣ. de conceſ. preben. cum ſuper. nec dicitur ius habere in duabus prebendis. quia deſinit ius habere in prima: ⁊ hoc putauit oſtien̄. in pre.dicta gloſa magna equū.h Effectus. quia papa contulit vel mandauit conferre canonicatuꝫin eccleſia: qd̓ factuꝫ fuit.i Negligentia. qua neglexit petere prebendam ſibi debitam: ⁊ ſic fuit alteri collata.

k Dūmodo. per iſtud verbum probo quod non prefertur expectātibus qui impetrauerūt poſt negligentiaꝫ. nam de his qui ante negligentiam impetrauerunt dictuꝫ erat ſupͣ: ibi nulli alij de iure debita. ſuperflueret ergo hec littera: niſi ⁊ de poſterioribus intelligeretur. hoc ſonat ergo littera: ꝙ ꝙͣdin erit ibi aliquis expectans auctoritate apoſtolica: ſiueprius id eſt ante negligentiam impetrans ſiue poſt: ille negligensnon habebit prebendam.l Eadem auctoritate. pręfertur igitur receptis auctoritate inſeriorum. jͣ. c. ꝓxi.mMandatum. cuius fines diligēter ſeruandi ſunt. jͣ. e. ti. cuide non. ſed iſtud eſſetmandati fines exceden Prouideri. ſcꝫ dere. Io. an.prebenda de qua ſcriptum non fuit.o Spectat. quocunqꝫ iure communi. velſpeciali. jͣ. ne ſe. vac.c. vno: de regula. c. vlti. cum ſi.p Debebit̉. idem dicebant olim quidamin caſu decre .sͣ. eo. li.de offic̄. delega. ſi ſuꝑ.vt ibi dixi. Io. an.q Subſiſtat. intelligas niſi etiā negligēseſſet in ipſa petenda.quia ⁊ tunc perderet ius in illa ſicut et in ſuperioribus caſibus dictum eſt. Nota igitur ꝙ plenior eſt gratia ſecundi reſcripti ꝙͣ primi. Secundus ergo negligens in prebenda non propterea amittitcanonicatuꝫ quem iam habuerat: ſed amittit potioritateꝫ in prebēda reſpectu apoſtolicoruꝫ qui duplici iure iuuant̉: non autem reſpeNI qui. Decre. iſta emanauit ad declaratōnem eoꝝ que nō.ctu alioꝝ: vt vidiſti.inno. ⁊ oſti. ⁊ moderni sͣ. e. relatuꝫ: ber. ꝯpoſt. sͣ. de reſcpͥ.apituluꝫ: in glo. magna. §. Item ſi vnus j. ⁊ probabaturhoc olim per decre. de accuſa. accedens in parte deciſa. ⁊ tūc pone bab Antea. Nota ꝙ regula illa: qui prior eſt tempore potior eſt iutur de conceſ. p̄ben.re: locum habet in his quorum par eſt cauſa: quod probatur. ff. deregu. iur̄. quotiens vtriuſqꝫ. ⁊ dixi. jͣ. de reg. iurͣ. qui prior. ad hocsͣ. eo. eum cui. ſi autem diſpar eſt cauſa: non habet locum regula:vt hic. hinc eſt ꝙ lex dicit prinilegia conſiderari: non tam ex tempore ꝙͣ ex cauſa. ff. de priuileg. credi. l. priuilegia. et creditrix dotalisprefertur quibuſdam creditoribus etiam anterioribus: non tamenfilijs ex priori matrimonio: qui agunt de dote materna. C. qui po.in pig. ha. l. vlt. vbi de hoc.c Specialiter. auctoritate ergo huius ſpecialis mandati fingiturpotius delegatus ꝙͣ legatus: et ſic delegantis auctoritate videtur eſſe receptus. Sed tempore alexandri quidam contrarium dicebāt:dicentes ꝙ ſpeciale mandatum legato directum non inducit nouaꝫauctoritatem pape: ſed veteris poteſtatis legati prorogatōnem: ar.ff. de preca. ſed ſi manente. vnde primo receptus tali auctoritate legati prorogata receptus videtur. vnde poſtponitur ſecundo recepto auctoritate pape. et hoc videbatur dicere conſtitutio alexandriexecrabilis. Sed contrariū eſt verum: vt hic vides. nec ob. lex. ſedſi manente que loquitur: cum prima et ſecunda conceſſio ſunt eiuſdem nature et forme: ſed hic poteſtas legatōis eſt per ſe: et poteſtasprouidendi vel conſerendi auctoritate apoſtolica poſtea conceſſa eodem modo per ſe et gratioſa data: vel fauore legati vel eius ꝓ quoſcribitur: conſtitutio execrabilis. vel loquebatur in ſuo caſu ſpeciali: cum ſcilicet prouidit vltra quaternarium numeruꝫ: vel in legatocardinali qui conferebat iure legationis: vel ſit correcta sͣ. in fi.i.