excipiat: iudex ex officio ſuoctorē repellere nō poſtponatOnifacius. viij.Um qͥdaꝫ ſecl̓ares iudi¶tes dū corā eis excipit̉ d̓re ꝑ eccl̓iaſticū iudicē iudicata: ī caſu qͦ ad eū ꝑtinet cognitio de ꝯſuetudīe vl̓ de iure: recuſent excipiētes audire ī derogationē iuriſditiōis eccl̓iaſtice⁊ ꝯtēptū: decernimꝰ vt ꝑ cēſurā eccl̓iaſticā ab iniqͥtate coerceant̉ hꝰ mōi ⁊ ad admittendāexceptiōꝫ eādē: vbi al̓s d̓ iuredꝫ admitti: a locoꝝ ordinarijsꝯpellāt̉. ¶ Sil̓r eccl̓iaſtici iudices ſi corā ip̄is excipiat̉ de reꝑ ſecl̓arē iudicē iudicata: exceptōꝫ ip̄aꝫ admittāt: ī his q̄ aīarū ꝑiculū n̄ īducūt: ꝑ ſuꝑiores
ſuos: niſi fecerint animaduerſiōe debita caſtigandi.IFOnifacius octauus.De preſcriptionibus.Piſcopū qͥ eccl̓aset decīas qͣs ab eorepetis ꝓponit: lꝫin tua ſint ꝯſtitutedioc̄. ſe legitīe p̄ſcripſiſſe: allegare oꝫ: cū ius cōe ꝯͣ ip̄m faciat: hꝰ mōi p̄ſcriptiōis titulū ⁊ꝓbare: nā lꝫ ei qͥ rem p̄ſcribiteccl̓iaſticā: ſi ſibi nō ē ꝯͣriū iuscōe: vel ꝯͣ eū p̄ſumptio nō hēt̉ſufficiat bona fides: vbi tn̄ eſtei ius cōe ꝯͣriū: vl̓ hēt̉ p̄ſūptioꝯͣ ip̄m: bona fides n̄ ſufficit: ſꝫē neceſſariꝰ titulꝰ qͥ poſſeſſori
u Excipiat. hͦ forte timore ꝯdēnatiōis expēſaꝝ de qͣ dictū eſt sͣ.x Repellē. ſi duret iudiciū: ſi aūt eſt finitū ab executiōe poteritabſfinere: sͣ ꝓxi. reſpon.c¶ Um quidā. exceptio rei iudicate ꝑ eccleſiaſticuꝫ iudicē admitti debet in foro ſeculari ⁊ ecōuerſo.b Cognitō. ⁊ ꝓnūciatio: qꝛ lꝫ regl̓arit̓ d̓ qͣre iudex cogͦſcit ꝓnūciet. ff. de iudi. de qͦ re.sͣ de cā poſ. cū ſuꝑ: vbide hoc ī glo. vl. tn̄ īterdū cogͦſcit qn̄ nō ꝓnūciat. pone exēplū sͣ dereſcrip. cū ꝯtingat. Inauditore sͣ d̓ teſta. raynūtiꝰ. Itē ī caſu. v. q.iiij. duodeciꝫ. iij. q. vj.accuſatus cū ſi.c Cōſuetudīe. No.ꝙ ꝯſuetudo dat iuriſditionē. ix. q. iij. cōq̄ſtꝰsͣde fo. ꝯpe. cū ꝯtīgat:sͣ. e. li. d̓ offi. or. rona.⁊ d̓ fo. ꝯpe. rona. cū ſid De iure. de iure cōgnoſcit eccl̓iaſticꝰ iudex int̓ laicos: vbi hꝫtꝑale dn̄iuꝫ: de iureiura. veniētes. jͣ. ne cle.vel moͣ. c. vl. Itē ī matrimonialibꝰ ⁊ ſpūalibus cauſis: de or. cog.tua: sͣ qͥ fi. ſint le. cām⁊ ī eccl̓iaſticis crimībꝰvt no. sͣ de fo. ꝯpe. cuꝫvl. Itē cū cā delegat̉ ꝑ iudicē ſecularē: sͣ de rap. ī archiep̄atu. Itēſit. sͣ. e. li. de fo. ꝯpe. c.ꝑ recōuētiōꝫ. iij. q. viij. cuiꝰ ī agēdo. Itē int̓ laicos qͥ ſunt de familia eccl̓ie ẜm qͦſdā. lxxxix. di. indicatū: vl̓ vbi laicꝰ iudex ē negligēssͣ de fo. ꝯpe. ex trāſmiſſa. ⁊. c. lꝫ ex ſuſcepto: vbi de hoc. Et ꝙ dic̄ d̓iure ſupple vel pͥuilegio ꝯceſſo ab eo qͥ illd̓ cōcedere poſſit. iſta em̄tria equiꝑant̉. c. di. cōtra more̓: de offi. or. duo ſimul.e Iuriſditiōis. qd̓ papa pati nō dꝫ: vt. jͣ. de īmu. ec. c. vl.f Admitti .ſ. vbi ē idē corpꝰ ſiue eadē quātitas: idē ius ſiue cā petēdi: ⁊ eadē ꝯditio ꝑſonaꝝ: ⁊ ille qͥ abſoluit̉ poſſideat tꝑe ſnīe: al̓sem̄ exceptio rei iudicate nō obſtat. ff. de excep. rei iudi. cū querit̉.et. l. ſe. et. l. ſi rē meā. ⁊ sͣ. e. ti. aduerſario. ⁊ pt̄ ꝓponi hec exceptōan̄ li. cōte. ⁊ poſt: sͣ. e. li. de li. cōte. c. j. vbi de hoc.g Cōpellant̉. ſic sͣ ti. ꝓxi. lꝫ. d̓ fo. ꝯpe. c. ij. jͣ. de ſen. ex. decernimꝰh Iudicata. eo caſu quo de ꝯſuetudine vel de iure ad iudicē ſecularē cognitio ꝑtinebat: vt sͣ in caſu ꝯuerſo vidiſti.l Inducūt. ī his em̄ canō tollit legē. sͣ. de p̄ſcij. c. vl. sͣ ti. ꝓxi. lꝫk Suꝑiores. nō em̄ ꝯpellunt̉ ꝑ ip̄os ſeculares: qͥ tulerūt ſnīamqꝛ minor ī maiorē ⁊cͣ. xxj. di. īferior. de ma. ⁊ obe. cū inferior. cū ſiMinor aūt ē iuriſditio ſecularis ꝙͣ eccl̓iaſtica: de ma. ⁊ obe. ſolite. xcvj. di. ſi imperator. Io. an.l Debita. arbitraria exquo certa nō ſtatuit̉: de offi dele. de cāisff. de iure delibe. l. j.Miſcopū. In p̄ſcriptōibꝰ ſufficit bona fides: vbi ius cōevel p̄ſumptio nō ē ꝯͣp̄ſcribētē: al̓s dꝫ allegari titulꝰ ⁊ ꝓvari: niſi ſit p̄ſcriptio cuiꝰ ꝯtrarij nō exiſtat memoria.hͦ dic̄. Tracta fuit hec decre. de quadā exͣuagāti greg. q̄ īcipiebatvenerabiliū: de qͣ facit mētiōꝫ ber. sͣ de p̄ſcrip. ſi diligēti. ī vl. glo.in ſi. ad cuiꝰ declarationē et̄ emanauit ⁊ eoꝝ q̄ ibi no. moderni.h Eccleſias. quo ad ꝓprietatē ⁊ iura ep̄alia.c Decimas .i. quartā decimaꝝ que debet̉ ep̄o. sͣ. e. de quarta. velꝓpriesͣ de deci. qm̄.d Repetis. alteri ep̄o loquit̉ vt pꝫ ꝑ ſequētia.e Proponit. ꝑ exceptionē p̄ſcriptiōīs nō ſit litis ꝯteſtatio: qd̓dic vt dixi sͣ. eo. li. de li. cōte. c. ij.f Cōſtitute. ⁊ ſic ius cōe facit ꝓ actore. xvj. q. vij. oēs baſilice: sͣeo. de quarta: ⁊ de dec. dudum.Legitime .ſ. ſpacio .xl. ānoꝝ. Minor em̄ nō currit ꝯͣ eccl̓iam.vj. q. iij. quas actiōes: sͣ. e. de quarta.h Oportet. neceſſitatē īportat: ad idē. iij. q. ix. nō oportꝫ: lꝫ alibihoneſtatē denotet. xxv. q. j. c. j. vbi de hoc.i Titulū. circa allegatiōꝫ ⁊ ꝓbationē tituli fuerūt opinionesantiquoꝝ: ⁊ tales pͥmo dixit Io. circa corꝑalia neceſſe eē allegari
⁊ ꝓbari titulū: ſed nō circa īcorꝑalia. Sed ꝯͣdicit. ſibi decre. ſidiligenti: vt ibi no. ad decre. dudu. de deci. rn̄debat et̄ vt ibi no.Alij diſtīxerūt int̓ corꝑalia: q̄ hn̄t ꝯtinuā cāꝫ ⁊ q̄ nō: vt ī pͥmis n̄reqͥrat̉ titulꝰ: ſꝫ ī ſecūdis ſic: sͣ. e. auditis. ff. ſi ſeruitꝰ ve. ſi qͥsdiuturno. Alij dixerūt: aut qͥs agit ex p̄ſcriptiōe: aut excipit.Si agit. vt. xvj. q.iij. §. pt̄. ⁊. C. d̓ p̄ſcixxx. an. ſi qͥs emptō.nis: neceſſe hꝫ titulūꝓbare. Si excipit:vt sͣ de ꝓba. ex lr̄is.tūc nō hꝫ neceſſe titulū ꝓbare: tū qꝛ nemo cogit̉ dice̓ titulū poſſeſſiōis ſue. ij.q. v. §. j. C. de pe. here. l. cogi. tū qꝛ nonꝓbāte actore abſoluit̉ reus. vj. q. vlt.actor vt ecc. bene. c.vno. C. de probati.actor. Alij dixerūtꝙ quocūqꝫ mō qͥs p̄ſcriptioneꝫ obijciatſiue agēdo ſiue defēdendo: tenet̉ titulūꝓbare: vt sͣ. e. ſi diligēti. Alij dixerūt:⁊ hec fuit opīo goffre. ī ſumma huiꝰ ti.ꝙ nō eſt neceſſe probari titulū: niſi qͥspoſſideat ꝓ herede:vel ꝓ poſſeſſore. C.de pe. here. cogi. velniſi ſit p̄ſumptio ꝯͣpoſſeſſorē. C. de ꝓba. ſiue poſſidetis: vel niſi ſe ad hͦ obligauerit: vt sͣ de ꝓba. ſꝫ: ⁊ ī hoc caſu ītelligebāt sͣ de deci. dudū. Alijdicebāt ꝙ olī ſufficiebat bona fides ꝑ dec̄. sͣ. e. ad aures: hodiereqͥrebat̉ titulꝰ. sͣ. e. ſi diligēti. his oībꝰ opiniōibꝰ r̄ſecatis teneqd̓ no. ber. ⁊ moderni. sͣ. e. ſi diligēti: qͦrū h̓ approbat̉ opīo. Sꝫobijcio ꝙ decre. iſta ⁊ eiꝰ diſtīctio potiꝰ ſit de v̓bo ꝙͣ de re: qd̓ eēnō dꝫ sͣ. e. li. de elec. ꝯmiſſa. §. porro. ẜm hͦ em̄ oī caſu ncc̄e erittitulū ꝓbari: cū p̄ſcriptio ſꝑ ſit ꝯͣ ius: ⁊ ſic ꝯͣ p̄ſcribentē ſꝑ p̄ſumēdū. Sed obiectio nō ē vera: nō em̄ eſt ꝯͣ ius ꝙ aliqͥs ī fundomeo ſeruitutē acqͥrat: īmo potiꝰ p̄ter ius. lꝫ em̄ ſit ꝯͣ ius meū:nō tn̄ ꝯͣ ius cōe: vt ꝓbat̉ d̓ ſerui. C. ⁊. ff. īputet̉ igit̉ mihi ſi fuinegligēs ⁊ remiſſus: sͣ. e. vigilāti. Itē voluerūt qͥdā dice̓ ꝙ nōeſt ꝯͣ ius ꝙ vnꝰ ep̄us ī dioc̄. alteriꝰ ſibi acqͥrat iura ep̄alia: ſꝫ ꝙarchidiaconꝰ vel īferior ep̄o ſibi acqͥrat ep̄alia. hͦ ē ꝯ ius: ⁊ iōſine titulo nō p̄ſcribit̉: ad hoc. c. di. ꝯͣ morē: de exceſ. pla. accedētibꝰ. Sꝫ pͥmū qd̓ de ep̄o dr̄ falſuꝫ ē: vt h̓ vides: ad hͦ iij. q. vj. ꝑtotū. ix. q. ij. ꝑ totū. dic iudicio me o ⁊ ſic breuit̓: īterdū ius cōevetat ne p̄ſcpͥtio ꝓcedat: ⁊ hoc fac̄ īterdū rōne rei: līterdū rōneꝑſone: ⁊ hos caſus hēs noͣtos. xvj. q. iij. clerici. ⁊ ꝑ ber. sͣ d̓ preſcpͥ. cū n̄ liceat: de his nihil ad nos. Inidū ius cōe tac̄ ꝓ petitore⁊ ꝯpoſſeſſorē: vt ī exēplis h̓ poſitis ⁊ ī decre. dudū. d̓ dec̄. ⁊ tūc ēncc̄e allegare ⁊ ꝓbare titulū: vt h̓ ad idē. xciij. di. illd̓. nemo em̄dꝫ vti illis ornamētis: niſi ꝓbet a pͥncipe hͦ ſibi fuiſſe cōceſſumC. de veſti. ⁊ aura. l. nemo. C. nll̓i licē ī fre. l. vna. li. xj. ad hͦmacha. xj. vbi antiochꝰ dedit ionache pt̄atē bibēdi ī auro ⁊ eē īpurpura ⁊ fibulā aureā ferre: ſic et̄ ītelligat̉. c. di. ꝯͣ morē: qd̓ verū ītelligo tā ī excipiēte vt h̓ ⁊ ī p̄dictis iuribꝰ ꝙͣ ī agēte. ad hͦsͣ de reſti. ſpo. ad deci. e. li. Idē ſi ē p̄ſūptio ꝯͣ ip̄m p̄ſcribētē vt h̓⁊. .x. q. iij. qꝛ cogͦuimꝰ. C. d̓ proba. ſiue poſſidetis: pone exēplū sͣe. ſi diligēi: ibi em̄ ex ꝯfeſſiōe ip̄iꝰ archiep̄i piſani īſultabat p̄ſūptio ꝯͣ ip̄m: vbi v̓o ius cōe vel p̄ſūptio nō ē ꝯͣ ip̄m p̄ſcribētē: bona fides ſufficit: vt h̓ vides. pōe ī termīs: p̄ſcribit eccl̓ia domūmrā vel aliā rē meā: ego repeto rē illā quā ſe iā eccl̓ia dic̄ p̄ſcripſiſſe: ē ne ītētio mea iure cōi fūdata? certe n̄: h̓ gͦ p̄ſcribēti ſufficiat bona fides: qꝛ lꝫ illa p̄ſcriptō ſit ꝯͣ ius meū: nō tn̄ ꝯͣ ius cōenoͣbiliter em̄ ſꝑ hēs hoc verbū ius cōe: ſecꝰ em̄ ī iure pͥuato. pone gͦ: p̄ſcripſi ꝯͣ pͥuilegiatū: pͥuilegiatꝰ agit ꝯtra me oppono preſcriptionē: hēo ne neceſſe probare titulū? certe nō: qꝛ ille noniure cōi ſed ſpāli fundat intētiōꝫ ſuā. Idē ſi ꝯtra eū qͥ ꝯtra mep̄ſcripſerat preſcribo: ⁊ idem in ſimilibꝰ. Conclude ergo ꝙ vbipetitor fundat intentionē ſuā de iure cōi: tunc p̄ſcribens habꝫꝓbare titulū: al̓s nō: niſi p̄ſūptio faciat ꝯͣ ip̄m. Et ẜm hͦ poſ-