Druckschrift 
Liber sextus Decretalium : Mit der Glosse des Johannes Andreae
Einzelbild herunterladen
 

ꝯuētꝰ ꝙ ad hͦ ex malicia n̄ ꝓcedāt. Nno. iiij. ī gn̄ali ꝯciliolugd̓.SOmana eccl̓ia ⁊ īfra. inappellatōis cā is qͥ appellātis ꝓcurator l̓ aduocatus inpͥori iudicio fuerat: n̄ r̄cipiat̉ī teſtē Neqꝫ indiſtīcte ip̄i appellāti p̄ſūptōe faciēte ꝓ eo deferat̉ et̄ iuram̄tū: ſꝫ tūc cū īſpectis ꝑ ſonaꝝ ⁊ ip̄iꝰ cāe circūſtātijs id fuerit faciendum.A Icolaus. iij.De Iureiurando. ℟.Ontīgit ī nōnulliseccījs de eaꝝ ꝯſuetudīe obſeruari: ꝙip̄aꝝ p̄lati cū pͥmoad eccīas ip̄as accedūt: l̓ cū derecipiēdis ibidē nouis canonicis agit̉: nec p̄lati admittunt̉:nec canōici alit̓ r̄cipiūt̉ ī ip̄isniſi iurēt ſtatuta ⁊ ꝯſuetudīesip̄aꝝ eccīaꝝ ſc̄pta ⁊ n̄ ſc̓pta inuiolabilit̓ obẜuare. Int̓ laicoſ et̄ ī ml̓tis ciuitatibꝰ caſtris⁊ terris ī ſuis ptātibꝰ rctōribꝰl̓ officialibꝰ aſſumēdis ꝯſuetudinis morbꝰ irrepſit: ꝙ ptātesrectores ⁊ officiales hmōi adptārias r̄ctorias ⁊ officia ead̓:niſi prius ẜuaturos ſe ſtatutaip̄oꝝ locoꝝ clauſa iurauerīt:nll̓atenꝰ admittāt̉. Quia v̓oin ſtatutis ⁊ ꝯſuetudībꝰ ſupͣdictis int̓duꝫ aliqͣ reꝑiūt̉ illicita

ſeu īpoſſibilia l̓ obuiātia eccleſiaſtice libertati: ne ſb̓ cali generalitate iurādi ſic iurantibꝰpeccādi occaſio p̄beat̉: cū iuramētū n̄ fuerit vt eſſꝫ iniqͥtatisvīculū īſtitutū: hac gn̄ali ꝯſtitutōe aīaꝝ ꝑiculis obſiſtere cupiētes p̄cipimꝰ a qͥbuſcūqꝫ ſciētibꝰ ꝯtineri ī p̄dictis ꝯſuetudībꝰ ⁊ ſtatutis illicita īpoſſibilial̓ libertati eccīaſtice obuiātiaiuram̄ta hmōi aliqͣtenꝰ n̄ p̄ſtari. Et talia iuram̄ta ea ītētōefaciēda l̓ fct̄a vt et̄ illicita l̓ īpoſſibilia: ſeu eccīaſtice libertati obuiātia obẜuēt̉: cū et̄ ſb̓tali intētōne p̄ſtari n̄ poſſint:abſqꝫ diuine maieſtatis offēſadecernimꝰ ī hmōi illicitis impoſſibilibꝰ ſeu libertati eccīaſtice obuiātibꝰ nō ẜuāda. quinpotiꝰ ꝓ aīaꝝ ſalute: ſi ſb̓ formap̄dicta l̓ ſimili aliqͦs ignorantes p̄dicta illicita ſeu īpoſſibilia l̓ libertati eccīaſtice obuiātia iurare ꝯtigerit: ad obẜuanda dūtaxat licita poſſibilia etn̄ obuiātia lib̓tati eccīaſtice iurātiū r̄ferri dꝫ ītētio. Declaramꝰ qͦꝫ iuram̄ta ſb̓ hmōi generalitate qͣlitercūqꝫ ⁊ ſub qͣlicūqꝫ verboꝝ forma p̄ſtita l̓ p̄ſtāda ad licita poſſibilia ⁊ libertati eccīaſtice nō obuiātia tm̄extēdi: ip̄oſqꝫ iurātes ad alia ꝑp̄ſtatōꝫ īuram̄ti hmōi n̄ teneri.Onifa. viij.Icet mulieres q̄ aliena-

ꝯtͣ pͥncipales teſtes abbatis? So. potiꝰ p̄ſumit̉: ꝙ hoc fac̄ abbasex malicia ꝙͣ pͥor qͥ pͥmo r̄probauit teſtes ſuꝑ pͥncipali ꝓductos:qͣi ꝓuocatꝰ velit vlciſci. ⁊ iō ꝓpt̓ illā p̄ſūptōꝫ hoc exigit̉ iuram̄tū:ſi. de reſti. ſpō: lr̄as. ẜm ber. ſꝫ dic ꝙ hoc ē ī ptāte iudicis ꝑ p̄dictādecre. ⁊ ꝑ. c. d̓ iura. calū. c. ij. ī fi. sͣ. e. li. vn̄ ⁊ ī pͥma poterit exigēſi ſibi videbitur. ⁊ īſcd̓a omittē ſi ſibi videbit̉. iſte aūt neceſſehꝫ mandatū pape ſeruare.k Procedāt. hēbātolī qͥdā h̓ plꝰ d̓ textu:qͥdā n̄ .ſ. ceteꝝ nobisſb̓ ſigillo tuo ⁊cͣ.M Omana. duoſūt hꝰ decre. dicta ⁊ breuia: ⁊ iccirca eā n̄ ſummo.b Appellatōis. fuit cā dubitatōnis. qꝛalia videbat̉ cā apa pͥncipali ꝓpt̓ aliuꝫiudicē ⁊ aliū ꝓcuratoreꝫ ⁊ aduocatū: qͥfreq̄nt̓ ī ip̄a int̓ueniunt qꝛ n̄ tenet̉ ꝓcu.l̓ aduocatꝰ pͥncipal̓cāe defēde cām appellatōis. vt no. sͣ d̓ ꝓcu. n̄ iniuſte. ⁊. ij. q..vj. §. pꝰ ſcd̓aꝫ: ⁊ fac̄qd̓ dixi sͣ d̓ iura. ca.c. ij. j. rn̄ſo: ſꝫ non ēalia: l̓ lꝫ ſit alia qͦ adqͥd tn̄ ꝓcurator veladuocatꝰ nī p̄cipali:ī cā appellatōis n̄ debēt teſtimoniū ferre:ne memores ſui officij forte ꝯͣriū aſſererent ver tatis: ſic̄ ⁊aduocatꝰ neqͥt eē iudex: ne affectōis ſuememor ⁊cͣ. C. de aſſeſ. l. nemo. ī fi. Etiudex in cā qͣ iudicauit nō dꝫ eē teſtis. ij.q. vj. ſtatuēdū: vbi d̓hoc: qd̓ intellige ẜmdet̓minatōꝫ decre. sͣ.eo. dilecto. ⁊.c. cū anobis. ī vno gͦ ⁊ eodnegotō quis dupliciofficio tam ſuſpectofūgi n̄ dꝫ: de cle. ꝯiu.diuerſis. ff. ad trebel.ille a qͦ. §. tēpeſtiuū..ij. q. j. ī pͥmis. de v̓.ſig. forus. cū ſi. in teſteꝫ gͦ multo fortiꝰ nōrecipiet̉ talis ī pͥncipali ꝑ iura p̄dicta.c Fuerat. ſi gͦ illū ꝓcuratorē ꝯſtituit: ſꝫ n̄ r̄cipit mādatū teſtificari poterit: sͣ. e. dilecto. Idē ī aduocato: ⁊ de hoc et̄ no. ff. e. l. vlt̓.d In teſtē. ītelligas ꝓ ip̄o appellāte. nā ꝓ appellato bn̄ recipiet̉ẜm ber. ⁊ modernos: tū qꝛ rō ꝓhibitōis ceſſat: tū qꝛ n̄ r̄periret̉ ꝓhibitū ⁊ edictū d̓ teſtibꝰ ꝓhibitoriū ē. ff. e. ti. l. j. ⁊ ī iſto caſu qn̄ ꝓcurator l̓ aduocatꝰ appellātis deponit ꝓ appellato: dico ꝙ deponetet̄ ꝓ appellāte: qꝛ iurat ꝓ vtͣqꝫ ꝑte dice̓ veritatē. ad hoc sͣ. e. d̓ teſtibꝰ. ī. c. j. ij. ⁊ .iij. ⁊. C. d̓ q̄ſtōibꝰ. l. p̓dē. ⁊ dixi. jͣ. de reg. iu. qd̓ obgr̄aꝫ. qͥd de ꝓcuratoribꝰ ad negocia? dic ẜm oſtiē. ꝙ ī negocio qd̓ꝓcurauit d̓ ꝯſēſu ꝑtiū pt̄ admitti: ſic̄ ⁊ iſte ⁊ ſic̄ mediator ī aut̓. d̓teſti. §. qm̄ v̓o. colla. vij. in alijs admittetur etiam parte inuita:cum nec ꝓhibeat̉. ff. e. l. j.e Preſumptōe. puta qꝛ hꝫ vnū teſtē: sͣ de ꝓcura. ex inſinuatōe..xxiiij. q. iij. ſi hēs. ff. de do. p̄leg. l. theopompus.Perſonaꝝ. ⁊ ip̄iꝰ cāe: qd̓ dic vt no. s de iure iurā. c. vlt̓.c V Ontīgit. p̄lati canonici rectores ⁊ officiales locoꝝ quiiurāt ſtatuta ⁊ ꝯſuetudīes loci vel eccleſie ẜuare: pretextu talis iuram̄ti nō obligāt̉ ad illicita īpoſſibilia l̓

obuiātia eccleſiaſtice libertati. nec ad ea dꝫ intentio ſua referri.b Conſuetudines. ad hoc sͣ. e. clericus.c Accedunt. in quo acceſſu antiquas eccleſie conſuetudines ſeruauare debent. vt sͣ de preben. dilecto. Iohannes andree.d Recipiēdis. ad hoc vocari dn̄t abſentes. .jͣ. d̓ p̄bē. cum ī eccījs.niſi ꝯſuetudo eſſet inꝯtrarium: vt ibi.e Scripta. potes ſingula ſingl̓is referre.f Ciuitatibꝰ. q̄ muroruꝫ ābitu termināt̉. jͣ.de ſen. ex. ſi ciuitas.g Ptātibꝰ. qͥ gladiovtunt̉ ad malefactorūvindictā ⁊ laudē bonorū. d̓ homicidio. poſtulaſti. de ma. ⁊ obe. ſolite. ⁊ tunc miniſter eſtdei. vt. xxiij. q. v. miles. ⁊.c. ſeq̄ntibꝰ.h Clauſa. ī hoc eratmorbo. ⁊ ſi iurāt ſoluꝫẜuare ſtatuta edita adedēda ſacram̄to n̄ tenētur: vt sͣ. e. ti. c. pe.i Libertati. Et id̓oſtatutarij excōicati ſūtſi. jͣ. duos mēſes ea deſtatutis deleri n̄ fecerītvt ⁊ qͥ tales cōſuetudines l̓ ſtatuta ẜuare faciūt: vt sͣ de ſen. ex. nōuerit. ad hoc. jͣ. d̓ īmu.eccle. c. iij. iiij. ⁊. v.k Uinculū. sͣ. e. quāto. xxij. q. iiij. int̓ cetera. ad hoc. jͣ. de regu.iu. ī maliſ. ⁊.c. nō ē obligatoriū. Sꝫ de appellatōibꝰ dr̄. sͣ. de appel.ad nr̄aꝫ. ⁊. c. cū ſpāli.l Obſiſtē. ad hoc. sͣe. li. d̓ ꝯſti. c. j. jͣ. de ſepul. c. j. cū. ſi.m Intētōe. dr̄ gͦ iuramētū illicitū ex aīo ſic⁊ ſnīa excōicatōis. sͣ d̓ſen. ex. ꝑ tuas. ⁊.c. ſacro: vbi de hoc. xj. q..iij. §. cū ergo.nImpoſſibilia. adhoc nullꝰ pt̄ ſe obligare: sͣ de pactis. c. vl. deꝯdi. apo. c. vl. ff. d̓ reg.iu. īpoſſibiliū. jͣ. d̓ re.iu. nemo pt̄. Et intelligo īpoſſibilia de iure l̓d̓ ſct̄o: vt dixi ī p̄dictaregula. nemo pōt.o Maieſtatis. quampeiꝰ ē offendē ꝙͣ tꝑalē:vt sͣ de here. v̓gētis. ⁊. jͣ. d̓ īmu. eccle. clericis. C. de here. maīcheos.Declarāꝰ. Declaratō igr̄ ātiqͥ iuris ē: ⁊ hoc ius no. ber. sͣ de hisq̄ fi. a ma. par. ca. c. j. ī glo. vl. ⁊ oſti. e. c. ī glo. pe. vnd̓ dabat ibi ꝯſiliū oſt. ꝙ iurās ſic dice̓t. iuro ẜuaē ſtatuta ⁊ ꝯſuetudī es iuſtas poſſibiles ⁊ hōeſtas. q̄ d̓ fc̄o ⁊ iur̄ ẜnari poter̄t. ⁊ multiplex ē īpotētia: vtno. sͣ d̓ r̄ſc̓p. ſciſcitatꝰ. poſito tn̄ ꝙ ī genē iuret: fit tn̄ ẜm ius cōe interp̄tatio iuram̄ti: ⁊ ꝓbat̉ hoc ſatis ꝑ decre. sͣ. e. ad nr̄aꝫ. iij. ⁊ sͣ. dev̓. ſig. ſuꝑ qͥbuſdā. dic̄ gͦ breuit̓: ꝙ aut qͥs exp̄ſſe iurat ſtatuta illicitaīpoſſibilia īhoneſta: ⁊ tūc eo ip̄o largo mō ꝑiurꝰ ē: ſic sͣ. e. ſic̄ nr̄is.aut gn̄alit̓ iurat ẜuare ꝯſuetudīes ⁊ ſtatuta: ⁊ tūc diſtīgue. aut tutſciebat ibi ſtatuta eē illicita: ⁊ ille ſe obligatuꝝ ſeruare ī mēte gerebat: ⁊ tūc idē qd̓ sͣ. aut neſciebat nec id ī mente gerebat: ⁊ tūc nonpeccauit: ⁊ ſolū ad licita obligat̉: vt h̓ ⁊ ī p̄dictis iuribꝰ: ad ideꝫ. ff.de trāſac. qͥ cum tutoribꝰ. §. vl. ff. de condi. inde. ſi ꝓcurator. quaſi īfi. ff. de condi. inſti. conditiones. ⁊ .l. ſe.a Icet mulieres. ꝑ eccleſiaſticū iudicem ordinariū loci compellit̉ iudex ſecularis ec. cen. ius canonicū: qd̓ ad ꝓuiſionēaīaꝝ ſtatutū ē ẜuare. Et fuit tracta hec decre. ꝑ ꝯpoſitores hꝰ libride extrauagāti: q̄ incipiebat: qꝛ v̓o ꝯtingit.