ad ſedē ip̄aꝫ: ne abſolutōeꝫ vl̓ſucceſſorē expectādo illiꝰ p̄iudicari litigātibꝰ vel cā plus debito ꝓrogari valeat: volumusippellari.Dem.Barbitris qͥ ẜm formāLiuris: vt d̓ ꝓpoſita ꝯtraiudicē ſuſpitiōis cauſa cognoſcāt: vl̓ qͥ cū de reuocatiōe ambigit̉ lr̄aꝝ iudicibꝰ nequeūtibus in vnā ſentētiā ꝯcordare:ad ꝯcertationē huiꝰ mōi ſopiēdā. a ꝑtibꝰ eligūt̉: ē ſi grauauerit ad ſe. ap. appellādū. DeꝫS cui ab apl̓ica ſede cō¶ mittit̉ certe ꝑſone ꝓuiſio de beneficio ī certa eccleſia

dioceſi vl̓ ꝓuincia faciēda: pt̄alij ꝯmittere licite vices ſuas¶ Sed ſi nō exp̄ſſa certa ꝑſona ꝯmittat̉ eidē: vt alicui ꝑſone idonee de certa eccl̓ia vl̓ bn̄ficio debeat ꝓuidere: qꝛ circaeligēdā ꝑſonā eiꝰ induſtria tūcvidet̉ electaꝫ ꝓuiſionē ſibi cōmiſſam alteri demādare nō pt̄niſi forma cōmiſſiōis habeatvt ꝑ ſe vel ꝑ aliū id valeat exI Dem.pedire.Tatuimus: vt is ꝑ quēab ap. ſe. certo loco inqͥſitio fieri: vel qͥcqͥd aliud expediri mandatur: ſi ꝓpter potētiā vl̓ maliciā illiꝰ ꝯͣ quē inqͥri

ſucceſſore: ad pͥmū delegātē appellari nō dꝫ: ⁊ ſi dubitaret̉: an ipſeſubdelegatꝰ eſſet abſolutꝰ: credo ꝙ teneret appellatio alt̓natiuaꝓpt̓ ꝓbabile dubiū: ad hoc sͣ. e. li. de poſtu. c. vno: ſic̄ etiā ꝓpt̓ dubitationē ꝓbabilē format actor libellū alternatiuū. ff. qͦrū legatoꝝ. l. j. §. qͥ aūt: al̓s nō credo maxīe ẜm canones: ꝙ licꝫ alternatiue appellari: ne liceat vagari ⁊cͣ. sͣ. e. li. d̓elec. vt qͥs duaſ: ad idēbn̄ facit eo. ti. c. ij. vbinō tenēt vota altuatiua. ẜm canones dixi:qꝛ ẜm leges n̄ appellat̉ad īꝑatorē omiſſo medio: ⁊ ſi appellaret̉: imꝑator remittit ad euꝫad quē debuerat appellari. ff. de ap. l. īꝑatores. vn̄ ſi appellet̉ ad īꝑatorē vel ad p̄ſidēctenere poſſet appellatioad p̄ſidē p̄dicta rōne:ſꝫ ẜm nos appellari pt̄ad papā omiſſo mediosͣ d̓ ap. dilecti. vl. ⁊ adlegatū: sͣ de offi. le. c.j. vn̄ ſi appellās de ep̄odicat: appello ad archiep̄m vl̓ ad papā: nō puto appellationē tenē:niſi alterū eligat īfraid tp̄us infra qd̓ poterat appellari: ar. sͣ depoſtu. c. j. §. fi. ne cū diſcrimine appellati liceat ſic vagari. ff. de īiur̄. l. p̄tor: licet guil. foueat ꝯtrariū ī ſpe. de appel. §. nūc tractemus. ver. ſed pone aliqͥs. et v̓. qͥd ſi dicat. bene aūt facit hec decre.⁊ illa. jͣ. eo. ſi a ſubdelegato ad queſtionē no. sͣ de fo. cōpe. ſi qͥs ꝯͣclericū. in glo. ij. ſcꝫ ad quē appellet̉ de delegato ep̄i recuſati. ⁊ dicebant vin. ⁊ tan. ꝙ appellari poteſt ad archiep̄m. nō ob. decre. dilecti: cū hic iam ꝑ recuſationē ſublatū ſit mediū: ꝓ quibꝰ in arg.faciunt iſta iura.Prorogari. circa quod debēt iudices ꝓuidere: sͣ de do. ⁊ cōtu.nmē. jͣ. de offi. or. vt litigantes.B arbitris. approbat qd̓ no. ber. sͣ. e. ſuſpitiōis. circa pͥn.in glo. ⁊ guil. in ſpe. de ap. §. nūc tractemꝰ. v̓. ſed ad quem.Et breuiter dicit ꝙ ab arbitris iuris appellat̉ ad papā.Iuris. vbi ſunt iura videbis infra: ⁊ iſta eſt ratīo qͣre debetappellari ad papā: qꝛ cū iſti arbitri ẜm iuris formā ſint electi adipſum ius a quo poteſtatē habēt oportet appellari: ⁊ ſic ad papāqui eſt lex animata in terris.k Iudicē. delegatū pape: sͣ eo. ſuſpitiōis: qd̓ intellige vt sͣ eo. ſiꝯtra vnū: ⁊ idē ſi recuſet̉ ordinarius: ſupͣ de appel. cū ſpeciali.l Concordare. nec ſibinuicem deferentibus: ſupra de reſcrip.paſtoralis. in principio.m Grauauerīt. ſiue in ſentētia puta quia inique ꝓnūciāt illūſuſpectū: quia ſuſpectus ꝓbatus nō eſt: vel ecōuerſo. vel ante ſententiā puta nimis breuē dilationē dando. ſupͣ de dila. c. j. quod eſtipſoꝝ officiū: ſupͣ eo. ſuſpitionis.n Appellandū. cōtra. C. de ar. l. j. ij. q. vj. a iudicibꝰ: in quibꝰdicit̉: ꝙ nō appellat̉ ab arbitris. So. ſunt quidā arbitri qͥ cōpromiſſarij vocant̉: ⁊ volūtate adeunt̉ ⁊ ab iſtis nō appellat̉: ⁊ ſic loquātur ꝯtraria. Sunt alij qui de neceſſitate iuris habēt aſſumide quibꝰ loquit̉ hec decre. ⁊ a talibꝰ bn̄ appellat̉: vt h̓: ⁊ ſic etiā poſſet intelligi lex illa. C. de iudi. l. vlti. ⁊ hac rōne puto hāc decre.locum hr̄e in arbitris electis ad audiendā cāꝫ: quā mouet ep̄us ꝯͣſuū ſubditū: cū etiā illo caſu de neceſſitate eligant̉ arbitri. xj. q.j. ſi clericus: ⁊ de hoc ſupͣ de offi. ordi. irrefragabili. ī glo. penul.ſic etiā magis fauet lex ei: qͥ neceſſariā ſatiſdationē p̄ſtare debet:ꝙͣ ei qͥ volūtariā: qꝛ pͥmū ſi ſibi ſatiſdare nō pt̄: alio loco ſatiſdare ꝑmittit: ſecūdū nō. ff. qui ſatiſda. cogū. l. ſi fideiuſſor. ad idemC. de rebus credi. generaliter. in fi. j. rn̄ſo.o ¶ Scui. ſumpta fuit de extrauagāti: q̄ incipiebat: q̄ſiuit anobis: ⁊ declarat iſta decre. ⁊ ſequēs decre. vl. sͣ eo. ti. §. isaūt. ⁊ in ſumma dicit: ꝙ executor datꝰ a papa vt ꝓuideat ꝑſoneſubdelegate: ſi det̉ vt ꝓuideat eccl̓ie nō exp̄ſſa ꝑſona non ſubaelegat niſi habeat ſpeciale mandatū. ⁊ cauſam reddit.p Ap. ſe. ſpeciale em̄ eſt delegati a pͥncipe ꝙ ſubdelegare pt̄. C. d̓indi. a iudice: ſupͣ eo. c. paſtoralis: t. ec. vlti.

q Prouiſio. etiam ſi cōmittatur ei: ꝙ inquirat de illiꝰ vita⁊ ꝯuerſatione. vt in cle. eo. ti. iudices.Prouincia. ergo non requirimus ꝙ beneficiū ſit certum:ſufficit ꝙ ſit certa ꝑſona: licet incertū bn̄ficiū: vt ſubdelegarepoſſit: in hoc caſu nō habet locū decre. vlti. sͣ. e. ti.ſ Non poteſt. ⁊ ſicintelligatur ſupͣ eo.c. vlti. §. vlti. is em̄cuius induſtria eligitur. non ſubdelegat̉: et ibi plene dehoc.Per alium. ergo quod de iure cōmuni non poteſt: expoteſtate commiſſionis poterit: ad idēinfra. c. vlt. §. vices⁊ faciunt hec ad queſtionem quam diſputaui: an delegatusab alio ꝙͣ a principhabens ſpeciale mdatum ſubdelegādiſubdelegare poſſit:⁊ credo ꝙ ſic: quiaſicut iſti non habēta lege ꝙ ſubdelegarepoſſint: tamen ſi adle: hoc poſſent.: ſic dicam: ꝙ licet delegatus ab alio ꝙͣ a pͥncipehoc haberent ſpecianon habeat hoc a lege: ⁊ ſic loquūtur cōtraria: tamen ſi habethoc ab homine ſubdelegare poterit: ad hoc optime facit. jͣ. deꝓcu. c. j. ij. reſponſo. vbi procurator ad iudicia ante li. ꝯteſta.non ſubſtituit ex poteſtate legis: niſi eſſet datus in rem ſuam:tamen ſi habet ſpeciale mandatum ſubſtituere poteſt: ad idemſupra eodem ti. c. vltimo. vbi procurator datus ad matrimonium contrahendum non ſubſtituit: niſi habeat ſpeciale: ⁊ cōpromiſſarius datus ad eligendum non eligit vnum nomīe ſuo⁊ alium nomine domini ex poteſtate legis: tamē ſi habeat ſpeciale: hoc poteſt ex poteſtate hominis: ſupra eodem ſi. de electio.c. penultimo. §. porro: ad hoc etiam facit infra ti. proximo. c.j. ⁊ ſupͣ ti. proximo. c. ij. et. iij. et. jͣ. de regū. iuris. qui ꝑ alium.⁊ ī regula. poteſt quis. ſtabo igitur regule: cuꝫ contrarium nōreperiam. ⁊ dicit lex ꝙ non reſert an ipſe ordo decurionū elegerit: an is cui ordo ipſe negocium dedit. ff. quod cuiuſqꝫ vniuer. l. item eorum. §. ſi decuriones: ad hoc etiam facit ſupra dereſcrip. cum aliquibus: ⁊ infra de preben. hi qui. ij. reſponſo: etinſti. de attili. tuto. §. ſed quod iure veteri.Tatuimꝰ. is cui aliquid certo loco expediendum cōmittitur ex iuſta cauſa illud expedire poterit exͣ locū. hoc dicit. Et no. ꝙ dicit ſtatuimꝰ: quaſi innuat: ꝙ ante hāc decre. exquo cōmiſſum erat expediendum in loco: extra locuꝫ expedirinon poterat: vt forma mādatī diligenter ſeruaret̉. jͣ. de p̄ben.cui de non. ſit ergo hoc de iure nouo.b Apoſtolica ſede. quid ſi ab inferiori ordinario fiat talis cōmiſſio: cum eadem ſit ratio: ſatis videret̉ idem ius. ff. de legi.non omniū: ſupra de tranſla. inter cor. ſed contrarium puto:vt iſtud verbum aliquid operetur: ad hoc ſupra de deci. ad audientiam: ⁊ infra de priuilegijs ſi papa. nec eſt eadem ratio: quianon ſic defacili de delegato pape per vniuerſum orbem recurrit̉ad papam: ſicut ad ordinarium de prouincia vel dioceſi ſua poteſt recurri. Hinc eſt etiam ꝙ licet delegatus pape recuſet̉ coram arbitris: quia ibi difficile eſſet recurrere ad papam: dlegatus ordinarij non: ſed recuſatur coram ordinario: ſupra eodem ſi contra vnum. §. cum autem. ſi igitur delegatus ordinarij in loco exequi nō poteſt: inſinuet ordinario: qui ſuper hocſua deliberatione prouideat: vel expreſſe cōmittendo eidem: ꝙextra locum ſtatutū id poſſit: vel alio modo.Aliud. Puta pronunciatio: monitio: denūciatio: vel hisſimilia. Io. an.d Illius. contra quem. idem ſi propter aliam iuſtam cauſamvt dicitur in fi.e Securum. locus ergo nō ſolum debet eſſe ſecurus partibꝰſupͣ de appel. ex parte .j. ſed etiam iudici vel inquiſitori: vt hic