Druckschrift 
Liber sextus Decretalium : Mit der Glosse des Johannes Andreae
Einzelbild herunterladen
 

⁊ ſi ī totū ꝯmiſerit. r̄cuſari vlteriꝰ: aut facta ꝑ eū ꝯmiſſio īpugnari neqͥbit: qd̓ poſſꝫ ſi ſibi d̓ iuriſditiōe aliqͥd reẜuaſſꝫ Poſt recuſationē qͦꝫ ꝓpoſitā ꝯmittere niſi de recuſatorisꝓcedat aſſenſu: nō pt̄: ſꝫ eo volente hoc pt̄ etiā ſi iā recuſatioeadē ſit ꝓbataꝫ dūmō ꝓnūciatū nō fuerit ſuꝑ ea. Extūc em̄cū oīno iudex eſſe deſierit: nulla etiā cū illiꝰ aſſenſu pōt fiericōmiſſio per eundem. Dem.Uāuis alicui vices tuasAcātibi a ſe. ap. delegatain totū ꝯmiſiſſe noſcaris: ſi tn̄anteꝙͣ ille iuriſditiōe vſus fuerit: ꝯmiſſio hꝰ mōi ꝑ te reuocet̉ ab ip̄o vel eū rebꝰ eximi cōtingat hūanis: cām ip̄aꝫ reſumere poteris: cū iuriſditio exquo ip̄a vſus nō extitit: nō cēſeat̉ in eū efficacit trāſiuiſſe.Dem.

☞I delegatus quotiēs eūabeſſe ꝯtigerit: tibi ꝯmiſerit vices ſuas: poteris eo rebus humanis exempto: cū ettūc cenſeat̉ abeſſe: ꝯmiſſū tibinegociū: dū tn̄ illo viuēte iuriſditione vti ceperis: libere diffinire. Idē poteris qn̄ tibi vices etiā ſub ea forma cōmiſit:donec eas duceret reuocādas.Nā talis ꝯmiſſio ꝑ quā cenſet̉etiā ſentētie ꝓlatio niſi anteafuerit reuocata ꝯmitti: nequaꝙͣ morte ꝯmittētis expirat: exqͦ res integra nō exiſtit. Adeū qͦꝫ qui vices ſuas cōmittit:donec reuocet: vl̓ qͥ executionēſentētie tm̄: aut qͥcquid aliudde iuriſditiōe ſibi reſeruat: nōad delegantē pͥmū appellari debebit: etiā ſi poſt ſentētiā fuerit appellandum.Sem.Um pl̓es ſub illa formavet om̄es aut quo pl̓ pnꝰ

exceptionē. ff. de reg. iu. nihil ītereſt. ff. ex qͥbꝰ cau. ī poſ. ea. l. fulciniꝰ. §. ſi ī diē. ſi gͦ inefficax ē iuriſditio ī delegāte: gͦ et ī delegato qꝑtibꝰ eius fungit̉. ff. de iurif. om. iu. l. ⁊ ſi p̄tor. et. ff. de offi. eiꝰ cuimā. ē iuriſ. l. j. §. qͥ mādata. Itē ꝑs iuriſditionis eſt delegare. ff. deiuriſ. om. iu. l. iij. ī fi. cū gͦ alias ꝑtes iuriſditōis aggredi nō poſſitergo nec iſtā. īſpicimꝰem̄ an̄ delegās cogͦſcerevaluerit: vt ſic demuꝫdelegatio valeat. C. qͥpro ſua iuriſdi. l. vnahīc ē ꝙ ſi ꝓcōſul ꝯmittat cām anteꝙͣ īgrediat̄ ꝓuīciā: quia tūc cognoſce̓ nō pt̄: nec delegatꝰ ab ip̄o: niſi tuncdemū cū ingreſſus fuerit. ff. de offi. ꝓcō. obſeruare. §. vlt. itē delegatꝰ p̄uenire n̄ potuitdiligētiaꝫ recuſantis:ad hoc sͣ de appel. ſepe⁊.c. oblate. Itē exceptio q̄ obſtat vēditori⁊ emptori. ff. de ꝯͣhen.empti. l. doli. §. j. Proiſta ꝑte facit qꝛ cā ſuſpitiōis ꝑſonā afficit.vn̄ ꝯͣ ſb̓de legatū n̄ ꝯpetit. ff. de diuer. ⁊ tem.p̄ſcrip. l. an viciū: ⁊ ꝑſonales exceptiōes ꝑſonas nō egrediūt̉. ff. deexcep. exceptiōes. vnꝫmutatiōe ꝑſone viciūabolet̉. j. q. j. cito. defilijs p̄ſby. ex trāſmiſſaff. vti poſ. ſi duo. §. nōvideor. Itē videmꝰ ꝙordinariꝰ etiā recuſatus delegat: de foro cōpe. ſi quis contra. ⁊ deap. cuꝫ ſpeciali. Itemlicet iudex ſit ſuſpectꝰdum tamē non recuſetur: tenet eius ꝓceſſus. vnde tria temporadiſtinguens hec decre. altercationē determinat.r Neqͥbit. ītellige cū īceperit ſb̓dele atꝰ vti iuriſditōe. jͣ. c. ꝓxi.s Quod poſſet .ſ. recuſari: ⁊ facta cōmiſſio impugnari.t Aliqͥd. quodcūqꝫ ſit illud: ad idē. jͣ. c. ij. exquo em̄ ibi aliqͥd reſeruauit ſaltē ī reſeruato iudex remanet. Itē & ſuſpitōe ſubdelegati hꝫ cognoſce̓. Itē reuocat ad ſe iuriſditionē: sͣ. e. ſuꝑ q̄ſtionūff. de iudi. l. iudiciū: vn̄ adhuc recuſari pt̄: ⁊ cōmiſſio īpugnari.u Recuſatoris. nō eſt gͦ neceſſariꝰ ꝯſenſus aduerſarij: hꝫ em̄ delegatꝰ hoc a lege: vt delegare poſſit. impedit̉ aūt ī hoc ex facto recuſātis: volēte gͦ illo hͦ poterit: ⁊ ſi aduerſariꝰ ꝯͣdicat: sͣ. e. ti. c. vl.x Suꝑ ea. gͦ iſta nō ſūt paria: aliqͥd eſſe ꝓbatū: ⁊ ſecūdū ꝓbataeſſe iudicatum.Extūc .i. exquo ꝓnūciatum fuerit illū eſſe ſuſpectū.z Deſierit. sͣ. e. ī lr̄is. ⁊. c. ſignificauit. ⁊. c. venerabili. ff. de re iudi. l. iudex.⁊ Aſſenſu. cū em̄ ibi deſinat iuriſditio nō eſt quid proroget̉: de qͦdic sͣ. eo. p. et. g. Uāuis. Declarat notata sͣ. e. ſuꝑ qōnuꝫ. §. ſi v̓o. ī glo. pꝫsͣ. e. venerabili. ī glo. pe. ⁊. vl. ⁊ ibi etiā no. ꝑ modernos⁊guil. ī ſpe. ti. j. §. reſtat vltra mediū: ⁊ oſti. plene ī ſūmae. ti. §. delegari. v̓. ſed nūqͥd pt̄ reuocare. ⁊ hoc dicit. Delegatꝰ ſubdelegans etiā ī totū re integra cauſam reaſſume re poterit.b Sede apl̓ica. qꝛ delegatus alius nō poteſt.c In totū. ꝙ ſi reſeruaſſet iudex remanebat: vn̄ nō erat ſic dubitādū ī eo caſu: videbat̉ em̄ ī totū ꝯmittēdo: ita eē officio ſuo fūctꝰqd̓ reſume̓ n̄ poſſꝫ: ad hoc sͣ. c. ꝓxi. ī fi. cū ſuis ꝯcor. ⁊ hͦ dixit Tā.⁊ ber. olim ſecutꝰ ē eū: ſed poſtea mutauit: vt pꝫ ꝑ ſupͣdictas glo.d Uſus. qualitercūqꝫ: ad idem sͣ. c. lꝫ vndiqꝫ.e Efficacit̓. vides em̄ ī caſu ꝯuerſo. pone ꝙ morit̉ ſubdelegās reītegra: certū ē ꝙ ſubdelegatꝰ nō ꝓcedet: sͣ. e. lꝫ: gͦ pꝫ ꝙ adhuc efficaciter iuriſditionē nō hꝫ. retinet delegatꝰ etiā pt̄ateꝫ ꝯpellēdi: niſimalicioſe ſeip̄m ⁊cͣ. sͣ. e. paſtor alis. Alid̓ gͦ eſt ī ꝓcuratore qͥ hꝫ mādatū ad ſubſtituēdū: qꝛ dādo ſubſtitutū qͥ mādatū ſuſcepit: āpliusre ītegra neqͥt cāꝫ reaſſumē: alid̓ ī delegato: vt h̓ vides: ⁊ ē exp̄ſſuꝫ

jͣ. de ꝓcu. is qͥ: ⁊ que ſit rō diuerſitatis: ibi dicam.f A delegatꝰ. Si delegatꝰ ſubdelegauit: quotiēs abeſſet: vt̓donec reuocaret: ⁊ mortuꝰ ſit re nō ītegra: ſubdelegatusꝓcedit: ⁊ ſꝑ de ſubdelegato ad delegatū: qͥ ſibi aliqͥd iuriſditiōisreẜuauit: appellari dꝫ etiā pꝰ ſentētiā. hoc dicit. approbat pͥmūdictuꝫ no. ꝑ inno. etoſti. sͣ. e. licꝫ vndiqꝫin pͥncipio.g Delegatꝰ. ap. fe.vt sͣ. c. ꝓxi.h Abeſſe. ideꝫ dicebāt p̄dicti doctoresꝑ. l. ff. de v̓. ſig. l. ī luteris. §. j. vbi dicit̉abeſt ea res q̄ in rebꝰhūanis nō ē: ſed nōꝯuertit̉: eſt gͦ de ſignificatiōe vocabuli: aqͣ recedēdū nō ē: niſivbi res alit̓ ſalua eēnō pt̄. ff. de lega. iij.nō alit̓: īmo tūc vere⁊ finaliter abeſt. ſcꝫnō reuerſurus.i Utiqꝫ. qualitercūqꝫ etiā citra litisconte. sͣ eo. relatuꝫ:et. c. licꝫ.k Idem. ſcilicꝫ cōmiſſum tibi negociūlibere diffinire.l Reuocādas. reuocare iuriſditiōiseſt. ff. de iudi. l. iudiciū ſoluit̉. retinēdoergo reuocādi pt̄atēaliquid de iuriſditione retinuit.m Cōmitti. reprobatur lectura inno.⁊ ab. qui no. ſupͣ eo.ſi ꝓ debilitate: ꝙ pertrāſferebat̉ ſentētie ꝓlatio: qꝛ ꝑ illā clauſulā donec duxero ⁊cͣ.talē cōmiſſionem nōvidebat̉ ſentētiā retinuiſſe: vt illa clauſula aliqͥd oꝑaret̉: qd̓ eēdebet. ff. d le. j. ſi qn̄ qͥs vxori: ad idē īfra de pͥuile. ſi papa. jͣ. reſponſo. in fi. Contrariū tenebat ibi oſti. cuius opinio hic approbat̉. nec ob. ꝙ dicit̉ ꝙ clauſula debet aliqͥd operari: ſatis em̄operat̉: qꝛ reuocare poterit delegans quod ſimpliciter vel totūcōmittendo non potuiſſet. Item qꝛ ex vigore clauſule illius adeum appellabitur vt dicitur in fi. c.n Morte. quid ſi delegatꝰ vſqꝫ ad ſue volūtatis beneplacituꝫſubdelegauerat? Uideret̉ pͥma facie ꝑ decretalē ſupͣ de reſcrip.ſi gratioſe. ꝙ illo mortuo expiret iuriſditio. Contrariū videt̉ꝑ hanc decre. ad hoc sͣ de bap. maiores. C. de vſufru. l. ambiguitatē: nec ob. illa decre. q̄ in odioſis ⁊ reſtringēdis loquit̉: h̓ aūtfauorabile puto: meliꝰ eſt em̄ hūc iudicem ꝓcedere: ꝙ nouo etincognito cāꝫ delegare. ff. de vac. mune. l. p̄tor. §. vlt. ar. xix. q.iij. monaſterijs: ⁊ s de renū. c. j. ⁊ licꝫ hoc videat̉ equū: pͥmū videtur verius: ad idem. ff. loca. l. iiij.o Tm̄. hic reprobat̉ opi. tan. qui dicebat delegatū ſibi reſeruare non poſſe tm̄ executioneꝫ ſentētie: ⁊ reprobat̉ opinio ber.⁊ inno. qui dixerūt: ꝙ licet executionem reſeruare poſſit: ſi tn̄appellet̉ a ſentētia: nō appellabit̉ ad eū ſed ad primū deleganteꝫſuper hoc vide quod no. sͣ eo. ſuper queſtionū. §. porro in glo.ij. approbat̉ autem opinio oſti. qui hoc quod hic dicit̉ ibi no.⁊ ſuꝑ eo. querenti.c Um plures. declarat ⁊ approbat no. per oſtien̄. sͣ. eo.prudentiā .j. reſponſo.b Forma. iſta forma ē bn̄ aduertēda. alid̓ em̄ ē cū ſcribit̉ cumclauſula: qd̓ ſi nō oēs: vel ſi ambo: qꝛ tūc iuriſditio dat̉ ꝯditionaliter: tūc igit̉ vnꝰ vel duo iuriſditione vti poterūt: cū ꝯſtiterit de cōditione ⁊ īpedimēto tercij vel college: alit̓ nō valet qd̓agit̉: sͣ. e. prudentiā. in prin. hic v̓o iuriſditio dat̉ alternatiue:vnd̓ quilibꝫ ē iudex in ſolidū vigore alternationis. jͣ. de regu.iu. in alternatiuis cū ſuis ꝯcor. dicebāt tamē quidā in cau noſtro ꝯtrariū: ⁊ tali rōne cū dr̄ in lr̄is: vt oēs vel duo vel alt̓ ⁊cͣ.videt̉ papa ītellexiſſe: ꝙ ſi oēs volūt ⁊ poſſunt ꝓcedere omnes