iuramento firmata extiterit:cū iuramentū iniqͥtatis vincuſū nō exiſtat: decernimꝰ nōteneri ſtatuentes: vt cū vnuꝫofficiū vix digne valeat aliqͥsadimplere: nulli liceat decetoniſi vnicū ꝑſonatū vel dignitatē aut p̄poſiturā ſiue adminiſtrationē vel officiū ꝑpetuūqͦcūqꝫ noīe cenſeant̉ cū p̄bēdaīſil̓: abſqꝫ diſpēſatōe dicte ſe.ī eadē eccl̓ia obtinere: l̓ iā obtēta tenere qd̓ ſi a qͦꝙͣ ſecꝰ p̨̄ſūptū fuerit: irritū ſit oīo. ¶ DēOn putamꝰ illā ꝯſuetuUdinē quantocūqꝫ tēpore

de facto ſeruatā ꝯſonā ratōni:ꝙ ab officiali ep̄i ad eundemepiſcopū valeat appellari: neab eodē ad ſeipſum: cū ſit ideꝫauditoriū vtriuſqꝫ: appellatiointerpoſita videat̉. ¶ Dem.On eſt: dū tn̄ al̓s ſit p̄Vſcripta canonice: cōſuetudo quā allegat ep̄us reprobanda: ꝙ ī inqͥrēdis puniēdis⁊ corrigiēdis ſb̓ditoꝝ exceſſibꝰconſiliū ſui capituli requireremīme teneat̉. Dem.Um in tua eccl̓ia ī qͣ cō¶fuetudo hēt̉: ꝙ ātiqͥorescanōiciꝰ gradatim meliores ſi

l Iuramento. ſpeciali vl̓ generali nō curo: qꝛ ſi ſpāliter iuraret hācꝯſuetudinē exp̄ſſe ſeruare: fuit iuramentū temerariū ⁊ nō ſeruandū:⁊ de eo qd̓ iurauit poſſet ⁊ deberet imponi pnīa: de iureiur. ſicut. ſi generaliter iurauit ſe ẜuatuꝝ ꝯſuetudines ipſiꝰ eccleſie: iuramētū iſtudad poſſibilia ⁊ licita tm̄ extendit̉: vt. jͣ. de iureiur. c. j.m Uinculū .i. vinculans vl̓ obligās in iniqͥtate. ⁊ cōcor. xxij. q. iiij.inter cet̓a: sͣ de iureiur.quanto. ⁊ .jͣ. de iureiur.c. j. Io. an.n Unū officiuꝫ. ꝯcor.lxxxix. di. ſingula. sͣ dehere. cū ex miūcto. ⁊ jͣ.de p̄bē. cū fingula. q̄ ponit ſil̓em caſuꝫ. ⁊ ē ſi. sͣde cele. miſ. referēte. ⁊ d̓ꝯſe. di. j. ſufficit.o Niſi vnicū. gͦ vr̄ ꝙde diſpēſatiōe īferioris apapa vnicū ꝑſonatū velofficiuꝫ cū canonicatu ⁊pre oēda poſſit hr̄e: ⁊ ſicpeſſꝫ approbari illa opipoſita ꝑ ber. d̓ ꝯceſ. p̄bēlr̄as. in fi. vlt. glo. ⁊ idēcredo: ſi hoc eſſet de ſtatuto l̓ ꝯſuetudine eccl̓iesͣ. de reſcrip. eam te. ibierat idē archi. ⁊ canonicus: ad idē. jͣ. d̓ p̄be. &gis. jͣ. de ap. a collaiōne: ⁊. jͣ. de p̄bē. cū inſepe: sͣ de ꝯceſ. p̄bē. poſtieccleſia: in qͥbꝰ habes ꝙ ep̄s p̄bendariꝰ ⁊ canonicus eſt in eccleſia.p Quocūqꝫ noīe. vn̄ ꝑ hoc etiam camerlangariā vl̓ maſſariam vl̓īconomatū ꝑpetuū credo ꝓhibitū.¶ Uel iam obtenta. quid ergo de obtentis: quero quid retinere ⁊ qͥddimittere poterit? videt̉ ꝙ ſibi detur optio: ar. sͣ. de p̄bē. referēte. ⁊. c.p̄terea. ⁊ melius. jͣ. de p̄bē. cum ſingula. §. j. vel dicat̉ ꝙ ſecundo adeptum retinere poterit ⁊ non primū cum vacauerit primū ipſo iure ꝑpre. decre. de cōceſ. p̄ben. litteras. ad decre. cum ſingula: dici poſſet ꝙin alio caſu loquit̉. Io. an.r Oīno. vt poſſimꝰ dicere ꝙ oībꝰ careat qͥ oīa illicite ꝯcupiuit: fa. sͣ.de trāſla. licꝫ. ⁊. c. quāto. ⁊ meliꝰ. jͣ. de p̄bē. cū ſingula. j. ℟n̄. in fin On putamꝰ. nō valet ꝯſuetudo ꝙ de officiali ep̄i ad epiſcopūcappelletur. Io. an.b Quantocūqꝫ. etiā ſi ī ꝯͣriū nō ſit memoria. sͣ. c. ꝓxi.c De facto. bene dicit qꝛ de iure non: vt. jͣ. dicam.d Officiali. generali .ſ. ſecus em̄ ſi delegatus eſſet ad cauſam ſpālēab ep̄o: qꝛ tunc ad ipſum ep̄m appellari deberet: d̓ offi. d̓le. ſuꝑ qōnū.de ap. dilecti. ⁊ ibi de hoc. ff. qͥs ⁊ a quo ap. ſit. l. j. ⁊ reprobata eſt periſtud. c. glo. gof. qͥ noͣ. in ſum. d̓ of. vi. §. itē dubitari. ꝙ d̓ officiali ep̄idꝫ ad ep̄m appellari: ⁊ adde qd̓ dicā. jͣ. de ap. romana j. ℟n̄. Et re ꝓbata eſt glo. ber. poſita ī ipſo. c. dilecti filij pͥor. de ap. vbi dicebat ꝙ deꝯſuetudine poterat induci: ꝙ d̓ officiali ad ep̄m appellaret̉: ſicut inducitur ex ea: ꝙ omiſſo medio appellaret̉ ad ſuꝑiorē: ⁊ ideꝫ dicebat oſti.jͣ. de ap. romana .j. ℟n̄. ⁊ eadē rōne: ſꝫ falſum eſt vt hic vides. ⁊ pōteſſe rō: qꝛ appellatō ē de mīori iudice ad maiorē ꝓuocatō: vt no. ſummaiſte. Goſ. ⁊ alij ī ti. de ap. ſꝫ hic nō ꝓuocabat̉ ad maioreꝫ: ſꝫ ad parēvel eundē: vt hic vides. pꝫ gͦ ex ipſius appellatōis deſcriptōne: ꝙ hicappellatō dici nō pōt: vn̄ ꝯſuetudine induci nō poterit id ꝓpter quodappellatōnis ſubſtantia deſcriptōe mutet̉: ex qua rōne ſeqͥt̉: ꝙ nō valeret ꝯſuetudo ꝙ ad minorē appellaret̉: ſicut vides ī ſil̓i: qꝛ nō valetpactu factū in p̄cario: ꝑ qd̓ ipſius precarij natura mutet̉: vt ſi vſqꝫ adcertū tp̄s det̉: etiā an̄ tēpus reuocabit̉. ff. de p̄ca. l. cū p̄cario. Preierealꝫ interlocutoriā ſuā iudex reuocet: diffinitiuā tn̄ nō. qd̓ dic vt no. deap. cū ceſſante: cū ergo officialis ſnīa ſit ep̄i: nō miꝝ ſi ipſe adiri nonpōt: ⁊ nō ob. ꝙ ꝑ ꝯſuetudinē pōt appellari omiſſo medio: qꝛ appellaregradatim nō eſt de ſubſtantialibꝰ appellationis: ſꝫ de circūſtantijs: vn̄appellat̉ ad papā ⁊ ad legatū omiſſo medio: ⁊ circūſtantie cōtractuū ꝑpactū tolli pn̄t: sͣ de cōmo. c. vno. de depo. bona fides: ſic ⁊ iſta circuſtantia ꝑ ꝯſuetudinē: vt pre. decre. ro.e Ab eodem .i. ad ſeipſum .i. de officiali ad officialem: vel verius def Auditorium. jͣ. d̓. ap. romana. j. ℟n̄.epiſcopo ad epiſcopum.Utriuſqꝫ. epiſcopi ⁊ officialis. Io. an.h Uideat̉. ꝯͣ. jͣ. de ap. a collatōe: vbi de ep̄o ad eundē ep̄m appellat̉.So. nō eſt idem ꝯſiſtoriū ep̄i inqͣtū eſt canonicus ⁊ eiꝰ inqͣtū ē ep̄s.⁊ ideo ſi collatōi interfuit vt canonicus: ad eū bene poterit appellari:

vt ibi: ⁊ eodeꝫ mō rn̄deri pōt ad iura ꝑ ber. inducta ī ſupͣdicta glo.Item no. ꝙ lꝫ ſit idē ꝯſiſtoriū ep̄i ⁊ eius officialis: ita ꝙ nō appellatur de officiali ad ep̄m: tn̄ ſi officialis ep̄i recuſat̉ ſuſpicionis cācoram ep̄o eſt ꝓbanda. jͣ. de of. dele. ſi ꝯͣ vnū. in fi. vnde lꝫ dicamꝰꝙ appellatio ⁊ recuſatio paria ſint: non eſt verum ꝑ oīa vt recitariſolet: s de ap. ſuꝑ eo.ij. vnde in recuſatiōerecurrit̉ ad parem: ⁊obtinet et̄ in delegatisdatis cuꝫ clauſula: qd̓ſi nō oēs: vt in eadeꝫdecre. ſi ꝯͣ. in prin.n On eſt. valetꝯſuetudo preſcripta: ꝙ ep̄s in inqͥrendo puniēdo ⁊ corrigēdo ſb̓ditoꝝ exceſſusſui capituli conſiliumrequirere non teneat̉⁊ cōrigit̉ qd̓ no. ꝑ oſtisͣ. d̓ his que fi. a p̄la.ſine cōſen. c. nouit. ⁊c. ea noſcit̉. in fi.k Preſcripta. ſuperhoc vide quod no. deconſuetudine. c. vlt. ⁊viij. di. fruſtra.l Canonice. ſcilicetquod dic vi. jͣ. de preſcrip. c. j. Io. an.cuꝫ bona fide ⁊ titulom Conſuetudo. que deſcribit̉ eſſe ius quoddā moribꝰ inſtitutū:qd̓ ꝓ lege ſuſcipit̉ cū deficit lex. j. di. ꝯſuetudo.n Quā allegat. ⁊ ꝓbat. ei em̄ non creditur licꝫ epiſcopus ſit. vj.q. ij. ſi tm̄. ⁊. c. placuit.o Corrigendis. iſta oīa generali de mandatione ep̄i nō tranſeūtin officialē. jͣ. de of. vi. c. ij. nec bn̄ficioꝝ collatō. e. ti. c. vl.p Exceſſibus. ad quos corrigendos proceditur multis modis: vtsͣ de ſymo. licꝫ heli. Io. an.q Teneatur. ad quod al̓s tenetur d̓ iure cōi. xv. q. vij. epiſcopꝰnullius. de exceſ. prela. c. j. al̓s irrita eſſet ſnīa ſua: vt ibi. ⁊ in. c.ep̄s. ⁊ ꝯcor. d̓ his que fi. a p̄la. nouit. ⁊. c. quāto. de talibꝰ ſenioribꝰintelligit̉: de accu. qualiter. ij. de ſymo. licet heli. xv. q. vij. ſi quid.lxxxvj. di. ſi quid. ⁊ hic adde quod no. xv. q. vij. ep̄s. de offi. or. c.irrefragabili. Io. an.Am in tua eccleſia. Per reſcriptū apl̓icū quo de prebendapͥmo vacatura mandat̉ alicui ꝓuideri: laudabilis illiꝰ ecvleſie ꝯſuetudo nō tollitur: hinc eſt ꝙ ſi ibi eſt ꝯſuetudo: ꝙantiquiores canonici vacantes p̄bendas poſſint optare gradatim:illo nō obſtante mandato poterit antiqͥor vacantē optare p̄bendā: ⁊expectatis ꝑ. xx. dies optare volentibꝰ executor de nō optata ꝓuidebit eidem. ſi aūt p̄bendā vacantem in curia papa ꝯferet: tunc illaꝫantiquior optare non poterit.h Tua. in bon̄. eſt talis ꝯſueiudo: ⁊ in multis alijs eccleſijs.c Conſuetudo. no. ſimpliciter dixit cōſuetudo: nō dixit p̄ſcripta:no. igit̉ ꝙ vbi ꝯſuetudo rōnabilis eſt: ⁊ non cōtra ius: ſufficit ſi ſitlongeua: lꝫ .xl. ānis p̄ſcripta nō ſit: vn̄ dixit io. tūc ſufficere ſpaciuꝫx. ānoꝝ. hoc no. xij. di. cōſuetudo: ⁊ fa. ꝓ his que no. inno. ⁊ oſti.sͣ. e. ti. c. vlt. ⁊ compoſt. ibidem in pͥma glo. vbi dicit ſic iudicatumfuiſſe ꝑ papam in mediolan̄. eccleſia in qua erat ꝯſuetudo ſeruata:xxv. ānis: ꝙ antiqͥor canonicus poſſet mutare domū: ⁊ ꝓnūciauitpapa illam valere: licꝫ. xl. annis p̄ſcripta nō eſſet. Si em̄ papa hicputaſſet preſcriptōꝫ requiri: ita hic addidiſſet: vt sͣ addidit. c. ꝓxi.Iſta v̓o ꝯſuetudo innitit̉ ratōni ⁊ eqͥtati iuris vt patet in glo. ſe. ⁊quod hic dicit de cōſuetudine: puto verum etiam in ſtatuto: ad hocsͣ. e. li. de conſti. c. j. ⁊ quod ibi dixi.d Antiquiores. nō etate ſꝫ tꝑe quo in eccleſia militauerūt: ⁊ ideꝫſi eſſet ꝯſuetudo de antiquioribꝰ etate: vel maioribꝰ ordine: vel aliāequitatē ꝯtinens. ⁊ nota ꝙ ꝯſuetudo iſta in nitit̉ equitati canonice:que vult antiquiores p̄ferre canonicos: ad hoc. lxj. di. qͥd ꝓderit. ⁊c. ſe. ad fi. ⁊. lxxiiij. di. ep̄oꝝ. cū ſi.e Gradatim. ſcꝫ ꝙ pͥmo antiquior mutare poſſit. ⁊ ſi mutare noluerit pͥmus: poterit mutare ſecundus: ⁊ nolente ſecūdo tercius. ⁊ſic de ſingulis. ⁊ hoc vult dicere. Io. an.f Meliores. nō em̄ minores optare volūt: de cle. non reſi. c. j. necvult quis iactare pecunias ſuas. ff. d̓ proba. cum de indebito. ⁊ no.ꝙ in prebendis diſtinctis non reprobatur imparitas: vt vna ſit