Diſtinctio vndecima¶ de morientibꝰdiuertens igit̉ ad obſeſſā mulierē int̓ſignū qͦ credi poſſꝫ q̄ſiuit a demoneAt ille primo noluit ꝯfiteri ſed a monacho iuramentis ꝯſtrictus dixit. qꝛabbatulus tuus manū morientis in manu ſua tenuit. Cui rei monachꝰ illeconſcius alijs eius verbis credi poſſe ꝯſenſit. Henricꝰ vero de Iſenburchaudiens eū prefixo die defunctum pelli ſue valde ꝑtimuit. et cum multa feſtinatione ad clauſtꝝ veniens dextrarium ſuperbe retentum nudis pedi-bus manu ꝓpria ad defuncti ſepulcꝝ adduxit penitentiā agens apud illūHec mihi de obitu monachoꝝ clauſtrenſiū comperta ſunt. ¶ AppolloniSi demones electis in morte ſic ſunt importuni quid fit de reprobis quorum peccat a ſanctoꝝ angeloꝝ impediunt preſidia: ¶ Ceſarius. De hocſatis dicturus ſum in ſequentibꝰ. Mors cunonis alioꝝ militū obitꝰ ad me-moriaꝫ mihi reuocat qui male quidem vixerunt ſed felici fine deceſſerunt.¶ Canp̄. xviijRat quidā miles in ſaxonia Ludolphus nomine ſed tyrannꝰ actione. Hic cū die quadaꝫ veſtibus nouis atqꝫ ſcarlatis indutus invia equitaret. ruſticū cum curru obuiam habuit. Cuius cum veſti-menta ex rotaꝝ impulſu luto aſpergerent̉. ip̄e vtpote miles ſuperbus cō-motus valde extracto gladio homini pedem amputauit Qui poſtea deomiſerante de peccatis ſuis dolens in domo ordinis noſtri que porta vo-catur factus eſt monachus. Non multo poſt in grauem infirmitatem incidens cum quotidie a ſe mala cōmiſſa deplangeret et maxime abſciſioneꝫiam dicti pedis infirmario ſe conſolanti reſpondit. Non potero conſolariniſi videro ſigna Iob in corpore meo. Et ecce poſt dies paucos cicatricēinſtar fili coccinei contemplatus eſt circa talum ſuum in eodem pede et ineodem loco vbi ruſtico pedem truncauerat. qui paulatim cepit computreſcere ita vt vermes de eo ſcaturirent Tunc repletus gaudio ait. modo devenia ſpero quia video ſigna Iob in corpore meo. Sicqꝫ in multa cordiscontritione atqꝫ gratiaꝝ actione inualeſcente morbo ſpiritum reddidit.Hec mihi relata ſunt ab abbate Liuonie qui filius eſt domus ſupra dicte.¶ Ca. xix.Iterius cuiuſdā militis mortem valde precioſā retulit mihi adaꝫmonachus de Lucka cuius in ſuperioribus memini. Erat inquitin ſaxonia miles quidam alardus nomine qui vir fuerat tante ꝓbitatis vt in primo torneamento in quo miles factus eſt manu ꝓpria quatuordeciꝫ dextrarios adqͥreret. Qui ſicut vir prudēs eundē honorē tꝑalēnon ſuis viribꝰ ſed deo aſcribens omnia reſtituit et ſodalibꝰ cū ſeculo va-