Druckschrift 
Dialogus miraculorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Quinta diſtinctiode demonibusin habitu ſed etiā in actu frequenter ꝯtingit vt ſicut homo interior libent̓ea que de die cogitat nocte ymaginationē retractat ita exterior illavigilans factitat dormiens frequent̓ repn̄tat Nouitiꝰ In hoc ꝯſentio.q noui quoſdā raptores qui ſepe noctibꝰ dormiendo ſurgūt armā indu-uix exerūt gladios feriūt parietes et poſtqͣꝫ laſſati fuerint ſingula in locaſua reponūt ſicqꝫ cubitū redeunt nec aliquid hoꝝ recordant̉ NonachꝰForte idem ꝯuerſus nimis indulſerat vino. Inebriationē libent̓ ſequiturdenudatio. Si Noe fuiſſet inebriatꝰ nec fuiſſet denudatꝰ Et qꝛ denudatus idcirco a filio ſubſannatꝰ ſolū angeli ſancti ſed et mali noctibꝰ nosluſtrant et ſi negligentiā ſiue diſſolutionē cōtigerit nos in lectis nr̄is ia-cere irreuerenter bonos a nobis fugamꝰ et malos ad nr̄aꝫ irriſionē inui-tamꝰ Quāta gr̄a ſic dormientes qn̄qꝫ ſe priuent audies in diſtꝭ. vij. ca. xiij.et ca. xiiij. in quibus beata dei genitrix ſe dormientes viſit auit Noui-tijs. Habuit ne ꝯuerſus predictꝰ caritatē. Nonachꝰ. mihi hoc conſtat ſicut et de p̄dictis feminis quas dyabolicꝰ extinxit aſpectus. verodyabolus quoſdā pec catores in peccatis interficiat ſubſequētia declarabunt exempla. CaxypiiijD ſuſacia que ciuitas eſt dyoceſis colonienſis miles quidā Thyemo nomine habitabat qui ſic totꝰ deditus erat ludo teſſeꝝ vtdie nocte quieſceret ſemꝑ ſacculū numis ſecū portabat vt ſe ludere volētibꝰ obuiaret. Ita in ludis expeditꝰ et fortunatꝰ erat vt vixaliquis ab illo ſine damno recederet. vt aūt poſteris oſtenderet̉ quantuꝫdeo tales ludi in quibꝰ ire inuidia rixe et damna ſuſcitant̉. peccatiqꝫ ver-baro tant̉ ꝯtrarij forent. ꝑmiſſuꝫ eſt dyabolo vt eo luderet qui multisilluſerat atqꝫ euiſcerauēat qui multoꝝ marſubia euacuarat Hocte quadādomū eius in ſpecie cuiuſdā ludere volentis intrans ſaccellūqꝫ numis re-fertū ſub aſcella portans ad tabulā ſedit denarios liberaliter appoſuit teſſeris iactauit et adquiſiuit. Cui ꝓſpere ſuccederet et militi iam pecuniaquā apponeret defuiſſet iratus ait. Nunqͥd dyabolꝰ es tu? Et ille. Nūcſatis eſt appropinquat em̄ tꝑs matutinale oportet nos ire. Tollēsqꝫ illūꝑtectū traxit cuiꝰ viſcera tegulis retrahentibꝰ miſerabiliter excuſſit et qͥdde eius corꝑe factū ſit vel in quē locū illud ꝓiecerit vſqꝫ hodie taꝫ a filioeius qͣꝫ a ceteris qui illū nouerant ignorat̉. Mane vero viſceꝝ eius reliqͥetegulis inherentes reꝑte ſūt et in cimiterio ſepulte. Bene dyabolus ſuosminiſtros in hoc mundo ſinit ꝓſperari quos ſemꝑ in fine decipit Ca.xxxp.