¶ Secunda diſtinctio De contricionene ſemet et eas interficiat veneno Nā et poſuit cor ſuū in ventres lupoꝝlate hianciū Mēbra mea incipient ꝯmoueri a crudeli beſtia q̄ hō facta ē.Exi et clama vndiqꝫ magnā dei ōnipotētis offēſā. et dic. niſi ꝯuertimi ⁊emēdemini. occidemini et in ignē et̓nū mittemini. Inimici mei vindicabūtiniurias meas Pꝰ hec apparuerūt oues qͥnqꝫ pinguiſſime. ac dein̄ bouestres macilente. ꝓ qͥbꝰ dū q̄reret qͥd ſignarēt rn̄ſū eſt Quinqꝫ oues āni ſūtqͥnqꝫ magne abūdancie. et boues tres anni famis valide Et iteꝝ falſi romani excit abūt crudeles rumores et iniqͦ ꝯſilio ſuo deridēt ptātē rōanā.Et iteꝝ Iheruſalē capiet̉. et deſtruet̉ et inimici mei vindicabunt irā meā.qꝛ polluerunt vias meas in qͦbꝰ ego ipſe ābulaui. fame maxima artabūt̉Teli et terrā trement. Sed hō non vult tremere a crudeli beſtia Poſteaſol ꝯuertet̉ in tenebras. dein̄ veniet dies hn̄s longitudinē dieꝝ duoꝝ Pobūbracōem āt ſol̓ ſciet̉ ꝙ crudelis beſtia oſtentabit̉. x. t̓bubꝰ q̄ clauſe ſūtvnuſqͥſqꝫ felix ſcꝫ meoꝝ mēbroꝝ ſanguinē fundet Idcirco vnuſqͥſqꝫ felixp̄ꝑet ſe. ita vt recte viuat in hac breui vita Poſt hec fr̄ Simō vidit demone loricatū et galeatū. habentem ſquamas tanqͣꝫ piſcis qͥ vocatur carpoPupille oculoꝝ eius tetre et ardentes. tanqͣꝫ facula q̄ a vento agitat̉. deore et naribꝰ eius ꝓcedebat flāma ſulphurea Dentes eius ꝑtim albi ꝑtiſulphurei Poſt hec facta eſt vox. pꝰ ꝯtenebracōem ſolis ſuſcitabit crudel̓beſtia arte mala qͥſdam iudeos tanqͣꝫ a mortuis. qui tn̄ non erunt iudeiſed falſi nuncij dicentes ſe a mortuis reſurrexiſſe. veris iudeis ſpem vanāꝓmittētes et in īfidelitate ſua et in errore iudeos fouentes. et multos decipiētes Et adiecit Tolonia deplora calamitates tuas q̄ veniēt tibi. qm̄nonſolū ex culpā ſolius ep̄i. ſed eciā ex cōi pctō venient mala ſupͣdicta. verūtn̄ ipſe ep̄s plurimū debet dolere qm̄ ipſe ōnibꝰ alijs eſt prelatus. hancviſionem ꝯuentus noſter miſſus ſuꝑ montē Strōberg. ibidē reꝑit Fodēanno capta eſt ihrl̓m et terra ſancta. quod in eadem viſione fuerāt p̄dc̄m¶ Nouiciꝰ Interp̄tacōm huius viſionis noſſe deſidero ¶ Monachꝰ. ꝑtiꝫmihi tractare videtur de his que noſtris tꝑibus ꝯtigerunt in ep̄atū Cōlonien̄. ꝑtim de aduētu antixp̄i Ꝙ aūt facta ſit hec reuelacio in ep̄atu Tolonienſi. et ad eiuſdeꝫ dyoceẜ ep̄m ex fine eius collego ſed quis fuerit idēSimon penitus ignoro Paſtorem hunc ſuꝑiorem Adolphum ep̄m intelligo qui poſt mortem Henrici imꝑatoris qͣſi venale imꝑiū habens veneno auaricie ſeip̄m infecit. plurimoſqꝫ interfecit Poſuit em̄ cor ſuū id eſt ꝯſilium ſuum in ventres luporum. ad theſauros Richardi regis anglie late hiancium. quoꝝ ꝯſilio Ottonem ſaxonem filium ſororis eius in regemRomanoꝝ elegit Ex tunc crudelis illa beſtia ſcꝫ auaricia facta eſt homoid eſt hominibus ita ſociabilis et cara vt eius zelo xp̄iane poteſtates ae 2
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten