Liber

.XXII.

De ſancto baſolo remenſi anachorita ⁊ eius miraculis. cxvj.ibertus.Qno iuſtini. ii. baſolus abbas ⁊ ſindulfus p̄ſb̓r ⁊ recluſus in frantia clarēt. ¶ Ex1 As eius. Sanctus baſolus in territorio lemonicinoprtus cū temꝑa adoleſcētie ſacri tirocinij incremēto contigiſſet. addinine ſeruitutis opus totuꝫ ſe cōuertit. Cūqꝫ extra regni ſui finespedē ꝑegrinaturꝰ extēderet. apparuit ei angelus dn̄i ſocius itinerquo duce ad remēſem vrbem ꝑuenit vbi pontificatū tenebat ſarctus vir egidius poſt beatū remigiū. iiij. Hūc rex francoꝝ chilꝑicegni ꝓceres valde diligebāt. In ea quoqꝫ altercatiōe q̄ int̓ hilnj ⁊ hildebertū de pͥncipatū regni fuerat oborta idem p̄ſul chilpici regis auxilio nō defuit. Un̄ ⁊ multa poſtea aduerſa ſuſtinuitAb hoc vir dei baſolus honorifice ſuſceptus. petijt ab eo ſecretiuscōcedi habitaculū ſibi. eo ꝙ haberet ꝓpter turbas vitare populuꝫEt pͥmo quidē eiuſdem p̄ſulis auctoritate ⁊ gratia. in quodā cenoblo ad radices montis remoꝝ monaſticā vitā ſolitariā duxit. Deinde cū de virtutē in virtute ſublimiter excreuiſſet. volens aggredivitā ſolitariā. in nemoroſi mōtis cacumīe cellaꝫ ſibi cū oratorio cōſtruxit. vbi ꝑ. xl. annos habitās. ſingularit̓ contra antiquā ſerpentēdeo fideliter ⁊ fortiter militauit. Ibi cū aque penuria vir ſanctꝰ laboraret. quadā die dū ad fodiendā terrā in celſitudine mōtis accedens. aquā ſibi deeſſe anxius ferret. deuote ad deū cōuerſus orauitMox dicto citius. fons in eodem loco fluere abūdantiſſimꝰ cepit.Qui etiā vſqꝫ hodie de ſuꝑioribꝰ ad ima dilabit̉. hauſtū dulcis. ⁊infirmis ad potandū ſalubris. Attila quidā diues ⁊ p̄potens cumvenandi gratia ſiluā ſuam cellule viri dei ꝯtiguā intraſſet. mire maaprū fugientem inſequebat̉ anhelantibꝰ equis. At illaīmanis beſtia montē ī qͦ vir dei reſederat aſcendit. ⁊ ad cellam eiusrecto greſſu ꝑuenit. Depoſitaqꝫ feritate ante pedes eius ꝓuolutaeſt hiſpida belua. quuſi vite ſue p̄ſidium imploratura. At ille miſertus. tanta inſecutores virtute vna in loco fixit. vt ⁊ beſtiā ſibi ꝓximam oculis viderēt. ⁊ tn̄ oīno cōtingere non poſſent. Tūc attila cōgnita dei virtute. p̄ſumptiōis ſue veniaꝫ flagitans. quicqͥd circa locum ſui iuris fuerat. nōnulla etiā poſſeſſionis ꝓprie p̄dia. p̄dicto ſācto viro cōtulit locūqꝫ eius traditis facultatibꝰ pͥmus ip̄e ditanit.Homoiidā ꝓ crimīe cōmiſſo diiudicatus. ⁊ patibulo ſuſpēſuscū iam in extremis ageret inter laqueos. Huiꝰ ſancti cōfeſſoris ſibiſubito memoria incidit. Uoce itaqꝫ qua poterat. aſtrictus vt eratfaucibꝰ. omni conamine ſpiritū colliges. totis p̄cordijs ſanctū baſolum inuocat. ⁊ vt ſibi ſuccurrat lacrimabiliter poſtulat. Mox laueus rūpitur. ⁊ ille ab alto labit̉. Super omnes ſtupor ⁊ admiratio fuit. ille liber a mortē recedit.liſione regni francoꝝ inter filios lotharij ⁊ vxoribus eoDe ⁊Gregorius thure.cxvij.Ilpericꝰ vero poſt patrisui mortem theſauros qui in villa brumacho ꝯgregatierāt accepit ⁊ ad francos vlteriores petijt. ip̄oſqꝫ mutis donatos ſibi ſubdidit. et mox ꝑiſius ingredit̉. ſedēqꝫleberti regis occupauit. ſed nō diu licuit ei poſſidere nā ꝯiunctifratres eius eum inde expulerūt. Et ſic inter ſe hi quatuor hariberrānus. hilꝑicus. atqꝫ ſigibertus. diuiſionē legitimaꝫ riteqͣꝫſe fecerūt. Acepit nāqꝫ haribertus regnū hildeberti. ſedemqꝫ contitui ꝑiſius. Guntrānus regnum lodomiris accepit. ⁊ aurelianisdem. Hilꝑicus ꝟo regnuꝫ lotharij patris ſui accipiensitis ſedem ſtatuit. Sigibertus aūt regnū theodoricidem ſtatuit ſe habere remis ciuitatē. Haribertꝰ rex ingobergā duxit vxorē. habebat ip̄a regina puellas duas cuiuſdampauꝑis filias. nimis ſpecōſiſſimas nomē ſenioris macōuena. ⁊ nomen iunioris meroflidis. In quarū amorē rex nimis exarſit. Ob hͦioqꝫ affligebat eas nimio odio. nā ⁊ patrē earū comicij iuſſerat fieri. Pro qua cauſa rex nimis iratꝰ ingobergliit. ⁊ meroflidē vxorē ſibi accepit. Poſt hoc etiā maienāeius ad cōiugiū ſibi cōpulauit. Et ob hāc cauſam aſancto gano ꝑiſienſi ep̄o excōmunicatꝰ eſt. Sed cū rex eam reſere nollet. ꝑcuſſa iudicio dei mortua eſt. Et nō poſt multū tēpus haribertꝰ etiam rex mortuus eſt. ⁊ in blauia caſtello in baſilicaſancti romani eſt ſepultus. porro ſigibertus rex cum videret ꝙ fratresnas ſibi vxores accipent. ⁊ ancillas ad cōiugium ſibicōpularet legationē in hiſpaniā miſit. ⁊ ml̓tis muneribꝰ datis athanagidi regis filiam petijt. Erat em̄ puella elegās ⁊ pulcra. atqꝫ inenioſnichildis. Quā in vxorē acceptā. qꝛ arriane leīfuit ſubiecta. p̄cepit baptizari. Qd̓ videns hilꝑicus rex. cuꝫ iampiures haberet vxores. ſororē ip̄ius brunichildis nomīe galſiūdaꝫmittens ꝑ legatos alias vxores ſe dimiſſurū. Qua ab eo īmpta ⁊ baptizata. magne ſanctitatis effecta ē femīa.

De inſidijs fredegūdis cōtra galſiundam reginā. .cxviij.Er odium autē fredegūlis peſſime concubine ſue. ortum eſt inter eos magnūſcandalū. Itaqꝫ dicebat galſiūda. ſe nullatenꝰ poſſe tātas iniurias fredegūdis ſuſtinere. Petijtqꝫ a rege. vt relictis thēſauris quos ſecū de hiſpania detulerat. liberā dimitteret redire adpatrē ſuum. Sed ip̄e eam verbis mollibꝰ blādiebat̉. Per cōſiliuꝫitaqꝫ peſſimū fredegūdis eam ꝑ noctem in ſtratu ſuo ſtrāgulauit.Poſt cuiꝰ obitū. deus ꝓ ea virtutes oſtendit. Quo facto fratreshilꝑici hoc indignātes. eū d̓ regno eijcere voluerūt. Habebat tūchilpicus tres filios de audouera regina ſua .ſ. theodobertū meroneū. ⁊ lodoneū. Ip̄a quoqꝫ verſuta fredegūdis dominā ſuā audouerā decepit. Nam ⁊ ip̄a fredegūdis ex familia infima fuit. de villaſancti vedaſti que vocat̉ babancurt. Cū igit̉ hilꝑicus rex in hoſtēꝑgeret. cū ſigiberto fratre ſuo cōtra ſaxones. audouera regina domi grauida remāſit. ⁊ filiā peꝑit. Cui fredegūdis ꝯſiliū dedit. vt eācito faceret baptizari. quatenꝰ rex de p̄lio rediens. filiā baptizatamgratāter reſpiceret. Uocato itaqꝫ ep̄o vt eā baptizaret. cū nō eētmatrona que puellā ſuſciꝑet. ip̄a mater a fredegūde monita. eā deſacro fōte ſuſcepit. Ueniēti at̄ regi victori exijt. fredegūdis obuiādicēs. Deo gratias. qꝛ dn̄s noſter rex. victoriā recepit de inimicisſuis. Nataqꝫ eſt tibi filia. Cū qua dn̄s meus dormiet hac nocte qꝛdomina mea regina eſt cōmater tua de filia tua hildeſinde. Et illeait. Si cum illa dormire nequeo dormiam tecum. Cūqꝫ introiſſetrex in aulā ſuam. occurrit ei audouera regina cū ipſa puella. Et aitrex. Nefandam rem feciſti ꝑ ſimplicitatē tuaꝫ. iam em̄ cōiunx meaamplius eſſe non poteris. Rogauitqꝫ eam ſacrū velamen induerecum ip̄a filia ſua. ⁊ dedit ei p̄dia multa ⁊ villas. Epiſcopū ꝟo qͥ eābaptizauit exilio ꝯdēnauit. ⁊ fredegūdem ad reginā ſibi cōpulauitSigibertus. Anno iuſtini. v. ſanctus vedaſtꝰ obijt.De ortu ſancti amandi traiectēſis ep̄i ⁊ eius vita. .cxix.Ano iuſtini. vi. ſāctꝰ amādus naſcit̉. Ex geſtis eius. Hic ex nobilibꝰ parētibꝰMCortus ab infantia ſacris litteris eruditꝰ. parētes ſuos reliquit. ⁊ in quodā monaſterio religionis habitum aſſumpſit. Quidū quadā die circa monaſteriū ambularet. repenta quēdam maximū ſerpentem inuenit. quē ſtatim virtute crucis ⁊ oratiōis ad foueam ſuam nunqͣꝫ inde exiturū redire coegit. Poſt hoc exiens demonaſterio illo qḋ erat ꝓpe mare. cauſa ꝑegrinatiōis. venit thuronis ad ſepulcrū ſancti martini. ⁊ fuit ibi in quada cella. xv. annis cilicio ſemꝑ tectꝰ. ⁊ aqua ⁊ pane ordeaceo ſuſtentatus. Exhinciuitromā ad ſanctū petrū. vbi dū quadā nocte vigilare voluit. īueniēseum cuſtos eccleſie. nimis irreuerēter eiecit. Qui dū ante fores eccleſie dormitaret. apparuit ei ſanctus petrus. rogās vt cauſa p̄dicatiōis remearet. Quo dum veniſſet. ⁊ verbū dei cōſtantiſſime p̄dicans multas iniurias eſſet paſſus. dū ip̄m regē francie dagobertūde ſuis criminibꝰ increparet de regno eius expulſus eſt. Tandē rexfiliū non habēs. orauit dominū. vt ei daret filiū. qui ſuccedere poſſꝫad regnū. Cum ergo nutu dei filiuꝫ genuiſſet cepit valde inquirerequis eum baptizaret. Et ſic ei in mentē venit. vt amanduꝫ ꝓpter hͦrequiri ſollicite iuberet. Inuentꝰ ergo. cū regali imꝑio cōtraire metueret. ad regē veniens cuꝫ magno gaudio eſt ſuſceptus. Rex aūteius pedibꝰ aduolutꝰ. p̄cabat̉ vt peccatū qd̓ de eo habebat remitteret. ⁊ filiū quē ei deꝰ dederat baptizaret. Ille ꝟo pͥmā eiꝰ petitionē benigne cōceſſit. ſed ſecularibꝰ negocijs metuens implicari ſecūdam ꝓrorſus renuit ⁊ abſceſſit. Rex tamē miſit ad euꝫ ſanctū eligiū ⁊ ſocium eius didonē. qui tūc in curia morabant̉. Quoꝝ p̄cibꝰfatigatꝰ amādus ad regem veniēs. eius filiū baptizauit..cxx.grinatiōe eius in vaſconiā ⁊ reditu in galliā.Oſt hec trāiectenſis epiſcopus obijt. ⁊ rex ſanctuꝫ amandū licet plurimū reluctātem in traiectēſi vrbe pōtificali cathedra ſublimauitUbi cum triennio verbū dei ꝯſtanter omībꝰ p̄dicaſſet. ⁊ a pleriſqꝫſuā p̄dicationē ꝯdēni vidēt. ꝯtēptores ſuos deſeruit. ⁊ in vaſconiāgentē ferociſſimā cauſa p̄dicatiōis intrauit. Ubi dū ſil̓r p̄dicaret.ioculator quidā leuis ⁊ lubricꝰ. ꝟbis eius detrahere cepit. ſꝫ ſtatima demone correptꝰ. ꝓprijs dētibꝰ ſe diſcerpēs. ⁊ ꝙ iniuriā viro deifecerat ꝯfitēs: ꝓtinꝰ expirauit. Ind̓ ꝑgens ad aliā ciuitatē. ab ep̄ociuitatis reuerēter exceptꝰ eſt. Cui cuꝫ ille ep̄us cauſa hūilitatis etmore hoſpitalitatꝭ aquā in manibꝰ daret. iuſſit famulo vt aquā illā diligētiꝰ cuſtodiret. credebat em̄ ꝙ meritis viri dei. eſſet multoꝝꝓfutura ſaluti. Nec em̄ fides iſta fefellit. Nā ⁊ cecꝰ quidā an̄ foreseccl̓ie mēdicās. ex ꝯſilio ip̄iꝰ ep̄i aqͣ illa oculos ſuos lauit. ⁊ ꝓtinusclare vidit. Poſt hͨ rediēs ſanctꝰ amādus ī galliā. īpetrauit a regohildeberto locū ꝗͥ dicit̉ vanco. vt ibi edificaret cenobiū. Sꝫ qͥdam