Dyalogus Quintuslitas apparere ne ꝓpter cōmodum cuperet oꝑari. ſed ex meraobediētia p̄cipientis dei. vt vel ſic dilectio ꝓbaret̉ ⁊ ꝓbata co-ronaret̉. Uerū ne putaret hoc mandatum hō friuolū eſſe necmagnoꝑe deū curare ſi rūperetur. ideo grauiſſimā penā cōminatus eſt deus: mortē ſcꝫ que eſt oīm formidatiſſima ⁊ amariſ-ſima vt ſuū preceptū ſeruaret̉ illeſum Dominicus. Intelli-go manifeſte pͥmam culpaꝫ. Exquo em̄ ab adā in om̄es hoīesmors ſuā exercet tyrannidē facile liquet hāc de inobediētia pͥ-mi patris pullulaſſe Prima igit̉ inobediētia eſt: de qua omniūmalorum: penarū: corruptionū ac calamitatū germē emerſit.Si em̄ hō ꝓthoplaſtus obediētiam ſuo ſeruaſſet opifici: oīmbonoꝝ cōfirmationē meruiſſet ⁊ eterna eēt gloria coronatus.Sic poſtqͣꝫ obedientiā fregit qͥcquid boni habuit ꝑdidit ⁊ ꝑpetua amaritudinē conqͥſiuit. Eſt tamē vehemēter miranduꝫcur hō in tanta ꝑfectione creatus: diuinis bn̄ficijs aucͣtus. deiſpecialis amicus: ſingulariter ab eo ſublimatus deū ſic voluerit offendere. ⁊ fracto tam facili mandato nihil leſus pertina-citer rebellare.Ꝙ hō nunqͣꝫ dei p̄cepta fregiſſet¶ Capitulum. li.niſi fuiſſet ab alio inſtigatusAymūdus. Reuera mi dominice nunqͣꝫ hō tantis bn̄ficijs honoratus dei mādata fregiſſet: niſi ꝑ aliū quēlibetfuiſſet inſtructus. Rurſum. nunqͣꝫ potuiſſet hō dei amator inſtrui ad mādata frangēda: niſi inſtigator maius aliqd̓ ꝓmiſiſſꝫbonū qͣꝫ quod hō tūc poſſidebat. Improba igit̉ atqꝫ importuna inſtigatio ⁊ magnaꝝ rerum ꝓmiſſio hoīem impulit ad rui-nam Dominicus. Sed qͥs fuit obſecro ille falſarius qͥ hu-iuſmodi dolis hoīem fefellit ⁊ impulit Raymundus. Quicquid hoīe inferius eſt (eo ꝙ induſtria caret) hoīem deciꝑe nōpotuit. Sed nec ip̄a hoīs natura in id inclinata fuit. Ergo ſequit̉ ꝙ malignus aliqͥs ſciens ⁊ potēs operari malū ⁊ hoīs inuidens ꝓſperitati ⁊ aduerſarius creatori hominē inſtigaueritin iſtam p̄ſumptōis audaciā Dominicus. Oportet gͦ ncca-rio dicere ꝙ iſte qui impulit vel ꝑſuaſit hoī: nature fuerit ſpūalis: angelus aliqͥs malus. corruptus. erraticus et prolapſus.