Dyalogus Quintuscaſibus nos corroborant. nos letificāt. nos ꝯſeruāt. Poſtre/mo noſtram illumināt rōem. excitant voluntatē. tribuūt bonioꝑis facultatē Dominicus. Breuiſſimo verbo maxima innos angeloꝝ bn̄ficia demōſtraſti. ꝓ quibꝰ aſtrīgimur deū quitales nobis ꝓmotores ꝯtulit amare. timere. glorificare. ⁊ multo amplius qͣꝫ ꝓ omnibꝰ obſequijs que a viſibili creatura ſuſcipimus. Hec em̄ corꝑalia ſunt et corpori ſolo p̄ſtant̉. illa veroſublimia ſunt ⁊ ſpūalia voluntati tm̄ modo ꝯmoda ⁊ rationi.Raymundus. Certe nūc vidiſti in hoc quoqꝫ dyalogo ⁊ inp̄cedenti quo obligetur hō amare. timere et honorare deū fa-ctorē ſuum. Nunc ſuꝑeſt oſtēdere an hō etiā id exſoluit: id reddit quod tenet̉. Cū multa voluptate ⁊ animi oblectatōe q̄ ha-ctenus loquutus ſum excepiſti. ſed puto te in ſequenti diſputatione lachrimas effuſurū. Uerū quia iā cernis nobis radiosſolis occūbere. ⁊ iam in longū noſter ſermo ꝓceſſit: dignuꝫ eſtvt ſicut hactenus aīe ita ⁊ aſello corpori tribuamus qd̓ ſuū eſtDominicus. Placet. ſed licꝫ (vt dicis) triſtia ſim auditurusnoueris tn̄ ſummo mane ad tuas me poſtes rediturū. Triſtiaem̄ etſi amara ſunt. tn̄ plerūqꝫ ſalubria ſunt. ¶ Finit dyalo-gus qͣrtus. de eo ꝙ hō obligat̉ deum timere ⁊ honorare¶ Incipit quintus dyalogus. de lapſu miſerabili generishumani. ⁊ ꝙ per vnum hominē omnes cecidimus.An talis ſit hō qualis eē debet. etan faciat quod facere tenet̉¶ Capitulum. xliij.Ominicus. Tota hac nocte cōcitauit me ſpūsmeus pre deſiderio ſermonū tuorū. Sepe enimcauſabar noctis morā. at vero vbi aſpexi tenuiſſimū aurore lumen ſubito ē ſtrato mēbra corripuiet huc heſterne pollicitationi feſtinus occurro.Raymūdus. Amo mi dominice ſollicitudinē ardoris tui.Hactenus ſicut noſti egimus ꝓceſſum noſtrū ꝑ modū obligatōis ac debiti. oſtēdimus em̄ hoīem ꝓpter multa bn̄ficia queaccepit obligari deo muneratori ſuo. hanc quoqꝫ obligationeeſſe naturalē. ꝑpetuam. indelebilē. incorruptibilē. ſcriptā ſtilo