De maio. et obe.

de re. iur̄. li. vj. ⁊ optīe facit tex. in. l. imperialē. in. §. preterea ducatus de ꝓhibi. feu. alie. colla. x. vbi ſingulariter habet̉ ꝙ dn̄s feudi nō p̄t inuito vaſallo dn̄ium ī alum tranſferre ne iſte vaſallus cogat̉ hr̄e alienū dn̄m.ſi decedit dn̄s pl̓ibꝰ filijs relictis nō tenet̉ iſte vaſalluoībꝰ p̄ſtare iuramētū ſꝫ ſufficit p̄ſtare vni qd̓ ē mēti tenendū. ⁊ facit hͦ dictū Hoſti. cū allegatōibꝰ p̄dictis vtrex nō poſſit inuitis hoībꝰ caſtrū vel ciuitatē ſibi ſubiectam alicui inferiori ſubijcere. ad idē facit qd̓ no. Inno. in. c. auditis. jͣ. de p̄ſcrip. vbi dicit ꝙ ſicut int̓eſt doe vaſallos ſeu ſubditos ita eque intereſtmini nōſubditoꝝ nō ꝑdere dn̄os. qd̓ bn̄ notabis. ¶ Itē no. ꝙgeſto int̓ aliquos pōt terciꝰ apab actu extraiudiouari ad eccl̓iam ſuā qd̓ tene mēpellare ſi ſentit ſe p̄ti. Et ꝙͣꝙͣ do. an. hic dicat de iure ciuili ſecus eſſe in. l. aſnīa. in. §. idēqꝫ reſcpͥſit. ff. d̓ ap. vbi a tranſactōe factaint̓ aliqͦs pōt tercius appellare ſi p̄tendit tranſactōemillā fieri in ſui colluſionē. puta cū heres tranſegit in coluſionē legatarioꝝ. ⁊ plene hāc materiā ꝓſequit̉ bain. l. fi. ff. de ap. recipi. nā nitit̉ in hoc cōcordare ius cile cū iure canonico. vn̄ mirandū ē ꝙ do. an. hic dixeritoppoſitū allegādo. l. ſi expreſſim. ff. de ap. q̄ nihil facit.¶ No. in. §. cū igit̉. illā regl̓am que ꝓcedit de iure naturali ꝙ altꝭ nō facias qd̓ ab alio tibi fieri noles. d̓ quopleniꝰ. jͣ. di. humanū genus. ⁊. ij. q. vj. qui ſe ſcit. ¶ Inlo. iūcto tex. ꝙ nō ſoluꝫglo. j. ibi ſaltē de facto. nōpōt appellari vt euitet̉ p̄iudiciū iuris. puta ne ſententiatrāſeat in rem iudicata: ſed etiam vt euitet̉ p̄iudiciumfacti: ne de facto .ſ. moleſtet̉. nam lꝫ iuramētū ep̄i vltraformā canonicā nō obligabat eccl̓am. ⁊ ſic illud iuramēō p̄iudicabat eccleſie ī iure. ſꝫ qꝛ de facto poteratare. qꝛ potuiſſꝫ de facto aliquid exigi virtute huudiciū huiꝰ eccleſie. etius iuramēti qd̓ redūdaſſet in j⁊ no. ī. c. ꝑuenit. de arid̓o admittit̉ appellatio. ſil̓e legbitris. ¶ Et in fi. glo. no. hͦ vltimū ꝙ etiā p̄lato inuitopōt capl̓m ſeu eccl̓ia obuiare p̄iudicio ipſiꝰ eccleſie. ethoc dicit Inno. ꝙ ſi ex facto ep̄i vl̓ ip̄iꝰ negligētia alid̓ p̄iudiciū pōt generari eccl̓ie pōt capl̓m ſeu eccleſiaꝯtradicere ſeu appellare. ⁊ hoc qꝛ iura ⁊ dignitates eccleſie poſſident̉ parit̓ ꝑ ep̄m ⁊ capl̓m. ⁊ no. bene hͦ dip̄s ſit caput ẜm eū. ꝓ hͦ. c. nouit. ⁊. c. qͣꝫto de hisque fi. a p̄la. Hec tn̄ rō nō placet hoſti. qꝛ inferret̉ cōtrariū qꝛ vnꝰ ſine alio nō poſſet admitti. Sꝫ ego nō video quō reſultet hͦ cōtrariū. nā ſi duo poſſidēt eandērem nō pōt vnꝰ eandē rē deteriorē facere alio cōtradicēte. nā iure cōi potior ē cōditio ꝓhibentis vt in regl̓ain re cōi de re. iur̄. li. vj. Hoſti. reddit aliam rōnē dicēscapl̓m admitti vt eccleſia releuet̉ a p̄iudicio. ob quamcām non ſolū capl̓m ſꝫ quilibet canonicꝰ ⁊ etiam parochianus admitteret̉ ⁊ oībꝰ deficiētibꝰ ſuperior ꝓuideret eccleſie ex officio. vt in. c. cuꝫ veniſſet in fi. de inſti. ⁊hͦ dcm̄ etiā veꝝ ē in ſe. ⁊ no. qd̓ dixi de canonico paro⁊ de negligētia ep̄i. ⁊ vide ad materiā qd̓ no. inin. jͣ. de teſti. ⁊ in. c. ſiqͥs p̄ſbyteroꝝ de re. eccle. n̄alie ¶ In glo. penul. ibi cōſuetudo locuꝫ nō hꝫ ſentith̓ glo. ⁊ clariꝰ. jͣ. ibi lꝫ illud diu p̄ſtiterit ⁊cͣ. ꝙ cōſuetudo nō poterat p̄ſcribi. Gof. ſentit ꝯtrarium vn̄ intellſtat materiā auaricie ⁊ ſuꝑbie ſuꝑioꝝ ⁊ ambitōeꝫ inferioꝝ. nā inferiores ne impediret̉ eoꝝ ꝓmotio de faciliiurarēt qͥcqͥd ſuꝑiores vellēt. ⁊ iō bonū fuit his obuiare. Ego dicerē ꝙ cū iſtud ſit ꝯtra ius nō p̄t induci p̄ſcriptio ꝯͣ eccīaꝫ ſine titulo niſi ſit tāti tꝑis de cꝰ initionō fit memoria. vt. in. c. i. d̓ p̄ſcrip. li. vj. vn̄ puto ꝙ ſitātū tꝑs fuiſſet exactū iſtd̓ iuramētū ꝙ obligaſſet iſtaꝫeccleſiā qꝛ ex tāto tꝑis curſu p̄ſumenduꝫ eſt ꝙ olim exiuſta cā hoc fuit inductuꝫ. vt in. d. c. j. facit qd̓ nō. Io.an. in. c. ꝑuenit de cenſi. ⁊ ꝑ bar. in. l. cum de in rem ꝟſo

ff. de vſuris. ¶ Sed ꝯtra p̄dictā ⁊ ꝯtra texͣ. oppo. de. c.ſignificauit. jͣ. de cenſi. vbi ſuperior exigit iuramentuma ſubdito de ſoluendo ſibi cēſu debito tn̄ iure nō cauetur vt tale iuramētū debeat p̄ſtari. So. dicit Hoſtiē.iſtū tex ꝓcedere in his in quibꝰ a iure eſt tradita certaforma tūc em̄ nō licet formā trāſgrēdi. ſed vbi non eſtforma p̄fixa pōt ſuꝑior in his que ſibi debent̉ a ſubdito ſibi ꝓuidere ꝑ iuramētū vel aliā cautionem ⁊ no. hͦdictū. ¶ In glo. fi. in fi. facit ad p̄dicta. c. fi. de iureiuran. li. vj. ¶ Sed extra glo. oppo. exquo em̄ iuramentū iam erat p̄ſtitum ab iſto ep̄o vt colligit̉ in fi. tex. videtur ꝙ appellatio capl̓i fuerit fruſtratoria qꝛ appellatio extraiudicialis nō ſuſpendit p̄terita cū ſit quēdāꝓuocatio ad cauſam. vt in. c. cū ſit romana. jͣ. de app.c. Hec eſtvnde ẜm Innoc. hic ⁊ in. c. qꝛ ꝓpter. sͣ. decialem ⁊ exvna ex differentijs inter appellatōnem intraiudicialeꝫ. quia appellatio iudicialis ſuſpendit ſcm̄de p̄terito ⁊ etiā de futuro donec expediat̉ factum apnem iudicis a que vendit̉ pronunciatum ⁊ iuripelationia nali. in. c. non ſolū. ⁊. c. ſi.ap. li. vj. ⁊ in. l. j. ff. ad tertul̓. Sed appellatiocialis nō ſuſpendit quod geſtuꝫ eſt ſed ſubmittit in futurum protectōni ſuꝑioris ne indebite moleſtet̉. vt ind. c. cū ſit romana. ⁊ notat Bar. in. d. l. fi. de appel. reci. ⁊ no. hanc differentiā. ergo paꝝ aut nihil poterat ꝓiſta appellatio capitl̓i. So. Inno. multū inſtat etcate loquit̉ ꝓſequendo cōtrarium ⁊ aliquoctus appellatōnis extraiudicialis. Et primo ſcienꝙ tex. iſte poteſt dupliciter intelligi. Primo ꝙ iuram̄pellatōem ⁊ tunc ad verbumtum erat exactuꝫ antpīo ſupplendum eſt cū effectuexigens poſitū in prirquia .ſ. preſtitit. Secundo poteſt intelligi ꝙ appellatio fuit interpoſita anteqͣꝫ eſſet preſtitum dum exigeretur ſed poſt appellationē fuit preſtitum. ẜm primuꝫintellectum dicunt aliqui vt refert Inno. ꝙ iſta appellatio operabat̉ vt pretextu exacti iuramenti nihil exigeret̉ ab epiſcopo vltra formam canonicam ⁊ ſi de facto fuiſſet exactum illud ante oīa vigore appellatōnisdebuiſſet retractari. ſed hoc dictum nō videt̉ placereInno. qꝛ ẜm eum per appellationem aduerſarij. non tenetur appellatus comparere ſi non vult. al̓s ſeabſurdum ꝙ quis poſſet citare ad libitum aduſuum. ⁊ no. hoc dictum. primo ꝙ p̄textu appelldicialis nō tenet̉ appellans comparere niſi citeudicem. Et idem no. glo. inc. cum ſit īillit vbi a iure aliter reperit̉ diſpoſitum. vt in caſu. c.jͣ. de elec. li. vj ¶ Secundo no. ꝙ non poteſt quis adlibitum citare aduerſarium ſuum. ⁊ pro hoc vide text.in. l. fi. C. de exhi. re. vbi dicitur ꝙ nemo eſt citandus niſi iudex prius decernat. quod etiā dico in. c. j. de iudic.Sed hͨ reſponſio Inno. ad ꝯtrariū nō ſatiſfacit iudicio meo. quia nō ſequitur aduerſarius nō tenet̉ comnon debet retractari quicqͥd geſtum eſt īitōis. ⁊ de hoc. jͣ. dicam. Si ꝟo tenep̄iudicium appetur ſecundus intellectus dicunt quidam ꝙ appellatioientum non debēt exigi pendente apoperatur vt iurapellatōne nec aliquid deberet exigi virtute iuramential̓s exacta ⁊ geſta poſt appellatōnem ante omnia eētretractanda exquo appellatio fuerit interpoſita ex ꝓbabili ⁊ legitima cauſa. vt in. c. bone de appella. hoc dictum non placet quibuſdam vt refert Innocen. quiapretextu appellatōnis non debet quis dimittere qͦ minus vtatur quis iure ſuo. vt in. c. fi. de ſupplen. neg. pl̓.nec ob. c. bone. quia iſtud ꝓcedit ẜm Innoc. quandoappellans fuit ſpoliatus poſt appellationem. namtunc poteſt implorare officium iudicis vt ante omniareducatur ad ſtatum in quo erat tempore appellationis extraiudicialis ſꝫ iſti de capitulo non erāt in poſſeſſione vt non exigeretur iſtud iuramentum. ¶ Et no.