De offi. dele.
qꝛ teſtes ſūt meliores. vel dicūt ꝟiſil̓iora nō fit illa int̓ptatio ſꝫ ꝓnūciat̉ ꝓ meliꝰ ꝓbāte. ⁊ idē tenet h̓ Inn. de qͦvide qd̓ latiꝰ dixi in. c. cū tu. de teſti. dicit em̄ h̓ Inn. ꝙ lteſtes vtriuſqꝫ ꝑtis reducant̉ ad cōcordiā ꝑ multiplicitatē actꝰ. tn̄ int̓ teſtes vniꝰ ⁊ cōfeſſionē alteriꝰ nō fit cōcordia. rō qꝛ cōfeſſio tm̄ nocet cōfitēti nō aūt ꝓdeſt. qͥanō pōt qͥs ꝓ ſe ꝯfiteri ſꝫ ꝯͣ ſe ſic. vt. xiiij. q. iij. ī pͥn. ⁊ ī. l. deetate. ff. d̓ int̓. ac. Exēplū ſi ꝓbatōes ep̄i hr̄ent ꝙ excōicauit an̄ appellatōem ſꝫ excōicatꝰ dicit ꝙ pꝰ appellatōeꝫnō fiat cōcordia vt p̄ſumat̉ fuiſſe bis appellatū. ſecꝰ aūteēt vbi excōicatus ꝓbaret ꝙ poſt fuiſſet excoīcatus. vtī. d. c. cū tu. Itē qͦ ad ꝓpoſitū glo. rn̄det Io. an. ⁊ al̓r ꝙiō ep̄s admittit̉ ad ꝓbandū excoīcationē fuiſſe lataꝫ arppellationē. qꝛ ꝑ poſitiones ⁊ rn̄ſiones ⁊ ꝑ interrogaoēs poterit ꝓbari ꝙ ſemel tm̄ fuerit appellatū. ⁊ ſic cſabit p̄ſumptio actus geminati. vt in. c. cū Ioānes. d̓ fi.inſtru ¶ In glo. in ꝟ. nihilominus. nō ex hac glo. duoſingl̓r. primū ꝙ ſi iudex admittit exceptionē ⁊tionē qͣs ipſe nō debebat admittere tenet̉ poſtmodū ꝓnūciare ẜm illas ꝓbatōes. al̓s ꝑs excipiēppellandi niſi cū ꝓteſtatōe iudex admiſiſde iure deberēt admitti ⁊ nō aliter. Io. an. imdictū glo. dicēs ſe nō videre ſuꝑ qͦ fundetio exqͣ exceptio ex ſui naͣ nō cōcludit. pone exēexcipit cōtra actorē ꝙ nō debeat admitti ad agēdū. qꝛerat excōīcatus minori iudex forte ꝑ imꝑitiā aceptionē ⁊ ꝓbationē. ẜm dictū glo. iudex debe̓t repelleactorē. qd̓ vr̄ iniuſtū ẜm eū cum exceptio nō cōcludat.⁊ ſi reus dice̓t iudici qͣre me admiſiſti ad ꝓbandū?: pōtiudex dicere ⁊ tu qͣre te ingeſſiſti:nā culpa compēſādaē. l. ſi ambo. ff. de cōpē. ⁊ ī. c. intelleximꝰ. de adul. Itē iudex pt̄ reuocare interlocutoriā ſuā iniuſtā. vt ī. c. cumceſſante. de app. ⁊ in. l. qd̓ iuſſit. de re iudi. nec ſi appellet̉iudex appellatōis debet ꝓnūciare ꝓ appellāte. exqͣ exptio nō concludit intentū ſuū. ⁊ cu Io. an. cōiter trāunt h̓ doc. Sed ego ſaluādo vt̓uſqꝫ dictū .ſ. glo. ⁊ Io.an. diſtinguo ſic. ꝙ aut exceptio ex ſui naͣ nō cōcludit.⁊ ꝓcedit opi. Io. an. aut exceptio ex ſe cōcludit ſꝫ nō debebat admitti. qꝛ tꝑe incompetēti ꝓpoſita ⁊cͣ. ⁊ tūc exqͦfuit admiſſa ⁊ ꝓbata dꝫ ẜm eū ꝓnunciari al̓s poſſet appellari vt ſingl̓r dicit h̓ glo. quā ſic intellectā neſcio alibi. ⁊ pono multiplex exēplū. pͦ cū ꝯͣ executōꝫ ſnīe q̄ tranſiuerat in rē iudicatā opponit̉ exceptio īiuſticie ⁊ ꝓbat̉certe licet nō debuiſſet admitti exqͦ trāſiuerat ī rē iudicatā. vt in. c. cū inter monaſteriū. de re iudi. tn̄ exqͦ de facto fuit admiſſa debet iudex ꝓnūciare ſuꝑ iniuſticia deqͣ cognouit. hͦ ſingl̓r voluit Inno. ī. c. cū dilecta. d̓ ℟p.⁊ in. c. cū Bertoldus. de re iudi. qꝛ d̓ ea re de qͣ iudex cognouit ꝓnūciare debet. vt in. l. de qͣ re. ff. de iudi. ⁊. c. cūſuꝑ. de cau. poſ. ⁊ ꝓpͥe. ⁊ tene mēti hͦ dictū. Ex qͦ hēs caſū in qͦ ſnīa retractat̉ p̄textu iniuſticie licet trāſiuerit īrē iudicatā. ⁊ vide aliū ꝯſil̓em caſū ꝑ Inno. ī. c. qꝛ pleriqꝫ. de īmu. ec. vbi noͣnter dicit ꝙ ſi ꝑ cōfeſſionē ꝑtis victricis cōſtat ſnīam eſſe iniuſtā debet iudex eā retractare nō obſtāte ꝙ trāſiuerat ī rē iudicatā. ¶ Ex qͥbꝰ potes collige̓ noͣbilē theoricā ⁊ ſꝑ menti tenendā ꝙ ſi cōtra p̄ſūptōnem iuris ⁊ de iure de facto admittit̉ ꝓbatōin cōtrariū patiēte eo cuiꝰ int̓eſt debet a tali p̄ſūptōe ꝑꝓbatōem cōtrariā recēdi. Idē qn̄ de ꝯͣrio cōſtat ꝑ confeſſionē ꝑtis cuiꝰ int̓ eſt. ⁊ hͦ vltimū ꝓbāt legiſte ī aut̓. ſꝫiā ncc̄e. C. de dona. an̄ nup. Pone aliud exemplū cū pꝰpublicatas atteſtatōes admittit̉ exceptō ⁊ recipit̉ ꝓbatio directe cōtraria pͥme ꝓbatiōi. nā licet a pͥncipio nōdebuiſſꝫ admitti ꝓpt̓ ꝑiculū ſubornatōis teſtiū. vt ī cle.Io. an. in. d. c. fraternitatis. Idē putarē in qualibet exceptione dilatoria que de facto fuit admiſſa poſt litemconteſt. vnde in his ⁊ ſimilibus caſibus optime pōt ſaluari dictū huius glo. ſcd̓m dictū noͣ. qd̓ colligit̉ ex hac
glo. ē ꝙ iudex qͥ dubitat an exceptio ſit admittēda velne debeat eā admittere cū ꝓteſtatione ſi ⁊ inqͣꝫtū de iure ſit admittēda ⁊ nō aliter. ⁊ hoc hodie multū inualuit in pͣctica. ⁊ idē in ꝓbatione ẜm glo. Un̄ ī articulis etint̓rogatorijs iudex ſolet dicere admitto ſaluo iure imꝑtinentiū ⁊ nō admittendoꝝ. hinc Hoſt. format qͦtidianā qōem. pone ꝙ reus excepit. iudex ꝟo dicit volo ꝙrn̄deas ſaluo iure tuo. pone exemplū. Reus excipiebattines. ⁊ ideo nō tenebat̉ rn̄dere. Itex dicit rn̄deas ſaluo iure tuo. Uel reꝰ excipiebat capoſitio erat imtra actorē dilatorie. Iudex dicit volo ꝙ tu rn̄deas libello ſaluis exceptōibꝰ tuis. nūquid teneat̉ reus rn̄derepōt em̄ rn̄de reꝰad mandatū iudicis? Et pͦ diꝑ exceptōe meanolo rn̄dere niſi prius ꝓnū.ar. bo. i. c. exhi⁊ ſi iudex eū cōpelleret poſſetēniſi iudex ex ꝓin. l. ſi is a qͦ. ff. vtbita. de iuderet cōtredubiū vtꝝū tractu.⁊ noͣ bn̄ hͦbi ī actis.cū proteſt.dictū ꝙ exnoͣ. ī. c. ad diſſoltione ⁊ proiſtingui ẜm euꝫuendū. de deſpō. imꝙ poſtea poſtꝙ aut exceptio eſtpoſita ꝑuerteret̉ odebet iudex ꝓvult ꝙ cōteſtet̉ litēcedere ad vlteris. putavt in. d. c. exhibnit̉ dilatoria ſoluipbet̉ poſt litꝭ ꝯtꝭ. n̄rn̄deas ſalua exceptꝑ hoc ꝑuertit̉ ordo iurꝭ. ⁊ noͣ. in. c. paſtoralis. de excepꝑ Inno. ⁊ in. l. exceptōe. C. de ꝓba. vel ſi p̄cipit̉ vt rn̄deat poſitionibus ſaluo iure ſuo. ¶ Itē ⁊ tercio dr̄ diſtinguendū vtꝝ probatio exceptionis offerat̉ incōtinēti vel petat̉ lōgior dilatio. vt p caſu nō debet iudex ꝓcedere ad vlteriora. ſcd̓o ſic. ⁊ noͣbis ſingl̓r hͨ dicta.qͦtidie ꝟſāt̉ ī iudicijs. ¶ In glo. fi. ī fi. tene hāc glo. Sꝫq̄ro qͦ iure pꝰ abſolutōem excoīcatꝰ petit excoīcatōꝰnūciari iniuſtā vel excoīcator petit ꝓnūciari iuſtā. Sodicit Inno. ꝙ conditōe huiꝰ decre. vl̓ cōditōe. c. ſacrojͣ. d̓ ſen. ex. vl̓ pt̄ īplorare officiū iudicꝭ ſuꝑ hͦ. ī hͦ tn̄ ẜmHoſt. nō ē vis. qꝛ nō ē ncc̄e ꝓponere actionē ſꝫ ſatꝭ ē fictū ſimpl̓r narrare. vt ī. c. dilecti. de iud̓. ¶ Op. ꝯtͣ pͥn.c. ī eo ꝙ h̓ fuit admiſſa petitio alternatiua q̄ tāqꝫ incerta debebat reijci. vt ī. c. ij. ⁊. iij. de libel. obla. nā conq̄rebat̉ iſte ꝙ fuerat excoīcatus poſt appellationeꝫ vel al̓siniuſte. et ſic nō firmabat ſe ſuꝑ certo ꝯtͣ. l. ait p̄tor. ff. d̓iniur̄. nō em̄ debet qͥs vagari ī petitōe ſua cū dāno aduerſarij vt ibi. ⁊ facit. c. vt qͥs duas. de elec. li. vj. Soluit Inno. dupliciter. pͦ ꝙ iſta ꝟba de qͥbꝰ ī pͥn. c. nō fuerunt ꝟba conq̄rētis ſeu reſcpͥti ſꝫ ꝟba cōſultātis. vn̄ illa ꝟba debēt reſolui ī dicta ꝑticularia. vt ſit ſenſus ꝙh̓ q̄ rebat̉ qͥd iurꝭ qn̄ aliqͥs cōquerit̉ ſe fuiſſe excoīcatupoſt appellationē. Itē qͥd iuris ſi cōquerit̉ ſe fuiſſe iniuſte excoīcatū citra omnē appellationē. hinc eſt ꝙpa in rn̄ſione ſeꝑatim rn̄det ad iſtas qōes. ⁊ iſte inctus ſatis congruit lr̄e. qꝛ ex ſequētibꝰ declarant̉ precedentia. vt in. c. inter dilectos. §. ceteꝝ. de fi. inſtru. et inl. ſi ſeruus pluriū. ī fi. de le. j. ¶ Secūda ſolutio ⁊ notabilior ꝙ vbi nō poteſt quis certificari. qꝛ depēdet certificatio ex facto alterius tūc admittit̉ libellus alternatiuus. forte em̄ ep̄s priuatim excoīcauit iſtū. nec poterathr̄e copiā excōīcationis. et ſic nō poterat eſſe certus anfuiſſet excoīcatus ante appellatōem vel poſt. ideo potrit cōqueri alternatiue. vt habet̉ in lr̄a. et hūc intellectuprobat tex. in. c. cōſtitutus. de ī inte. re. et ibi ꝑ Inno. ettex. ī. l. j. §. ꝙ aūt. ff. quoꝝ le. ⁊ facit qd̓ noͣ. Bar. ī. l. carmelia pia p̄al. et ī. d. l. j. et tene mēti hūc tex. ẜm iſtū ītellectū. pͥma tū ſol̓o magꝭ cōgruit lr̄e vt p̄dixi. ¶ Scd̓o