A j. gͦ: dd̓. ꝙ nihil ꝓhibet duas ſpēaleſrōes ad quas due virtutes ſpeciales reſpiciūt in uno et eodē materiali obiecto ꝯcurrere ſic̄ miles defendendo caſtꝝ regis etimplet opus fortitudinis nō refugiēs mortis ꝑicula ꝓpter bonū et opus iuſticie debitū ſeruiciū dn̄o ſuo reddens. ſic̄ igit̉ racō p̄cepti qͣꝫ attēdit obediencia ꝯcurrit cū actibus omniū v̓tutū. nō cū oībus actibus v̓tutum. qꝛ nō oēs actus virtutū ſunt in p̄cepto ut ſupra habitū eſt. ſimiliter etiā quedāqn̄qꝫ ſub p̄cepto cadūt q̄ ad nullā aliam virtute ꝑtinet vt patet in his que nō ſunt mala niſi qꝛ ꝓhibita ſic ergo ſi obediētia ꝓprieaccipiat̉ ſcd̓m ꝙ reſpicit intencōem formalērōnis p̄cepti erit ſpecialis v̓tus. et mnobediencia peccatū ſpēale. ſcd̓m hoc ad obedienciam requirit̉ ꝙ īpleat aliquis actum iuſticle vel alteriꝰ virtutis intendēs īplere preceptū et ad inobediēciā reqͥrit̉ ꝙ actualiterꝯtemnat ſpeciale p̄ceptū ſi uero obediēcialargē accipiat̉ ꝓ execucōe cuiuſcūqꝫ qd̓ poteſt cadere ſub p̄cepto et mobediēcia ꝓ omiſſione eiꝰ uel ex quacūqꝫ ītencōe. ſic obeDiencia erit generalis virtus et mobediencia generale peccatū. Ad ij. dd̓. ꝙ obedientia nō eſt virtus theologica. nō enī perſe obiectū eius ē deꝰ. ſed p̄ceptū ſuꝑioriscuiuſcunqꝫ uel exp̄ſſum. vl̓ interp̄tatiuū ſcꝫſimplex v̓bum p̄latī eiꝰ indicās volūtatemcui obedit ꝓmptus obedīes. ſcd̓m illd̓ adtytū iij. dicto obedire. eſt aūt virtꝰ moralis cum ſit ꝑs iuſticie et eſt mediū inter ſuꝑfluū et diminiutū. attēdit̉ em̄ eiꝰ ſuꝑfluūnō quidē ſcd̓m qͣtū ſꝫ ſcd̓m alias circūſtancias inqͣtū ſcꝫ aliquis obedit. vl̓ cui nō d̓bꝫvel ī quibus. ſic̄ etiā ſupra d̓ religione dictūeſt. pōt etiā dici ꝙ ſic in iuſticia ſuꝑfluū ēin eo qui retinet alienū. diminutū aūt ī eocui nō reddit̉ qd̓ debet̉. ut ph̓s dicit in v.eth̓ꝝ. ita etiā obediēcia mediū ē inter ſuperfluū qd̓ attēditur ex ꝑte eiꝰ qui ſubtrahitſuperiori obediēcie d̓bitū. qd̓ ſuꝑhabūdatimplendo ꝓpͥam uolūtatē. diminutū aūt exꝑte ſuꝑioris cui nō obedit̉. vn̄ ſcd̓m hoc obediētiā nō erit mediū duaꝝ maliciaꝝ ſic̄ſupͣ de iuſtitia dictū ē. Ad iij. dd̓. ꝙ obedienciā ſic̄ et qͣlibet vtus debet habere ꝑmpta voluntate ī ſuū ꝓpͥum obiectū. nō aūt īid ꝙ repuguas eſt ei. ꝓpͥū aūt obiectū obedientie eſt p̄ceptū ꝙ quidē ex alteriꝰ volūtate ꝓcedit. vn̄ obediētia reddit ꝓmptamhoīs volūtatē ad īplendā uolūtate alteriꝰſcꝫ p̄cipiētis. ſi aūt id qd̓ eī p̄cipit̉ ſit ꝓpterſe ei volitū etiā abſqꝫ rōe p̄cepti. ſic̄ acciditin ꝓſperis iam ex ꝓpͥa volūtate tēdit ī illd̓et nō videt̉ illud implere ꝓpter p̄ceptū. ſꝫꝓpter volūtatē ꝓpͥam. ſed qn̄ illud qd̓ p̄cipitur nullo mō eſt ſcd̓m ſe volitū. ſed ē ſcd̓mſe ꝯſideratū ꝓpͥe volūtati repugnās ſic̄ accidit in aſperis tūc omnino manifeſtū ē ꝙ n̄implet̉ niſi ꝓpter p̄ceptū. et ideo g̓gꝰ. dic̄ īli. mor. ꝙ obediētia q̄ habet aliquid d̓ ſuoin ꝓſperis ē vel nulla vel minor qꝛ ſcꝫ volūtas ꝓpria nō videt̉ prīcipaliter tēdere ad īplendū p̄ceptū. ſꝫ ad aſſequēdū ꝓpͥam volūtatē. in aduerſis aūt vl̓ difficilibꝰ eſt maiorqꝛ ꝓpͥa volūtas in nihil aliud tendit ꝙͣ ī p̄ceptū ſed hoc ītelligēdū eſt ſcd̓m id ꝙ exterius apparet. ſed in̄ dei iudiciū qui cordarimat̉ pōt cōtingere qd̓ etiā in ꝑſperis obedienciā aliquid d̓ ſuo habens nō ppter hocfit minꝰ laudabilis ſi ſcꝫ ꝓpͥa voluntas obedientis nōminus deuote tēdat ad imple.cōem p̄cepti. Ad iiij. dd̓ ꝙ reuerēciā directe reſpicit ꝑſona excellente. et iō ſcd̓mdiuerſam rōem excellētie diuerſas ſpēs habet. obediētia uero reſpicit p̄ceptū ꝑſoneexcellentis. et ideo nō eſt niſi vniꝰ rōis. ſedquia ꝓpter reuerēciā ꝑſone obediēcia debetur eiꝰ p̄cepto. ꝯſequens eſt ꝙ obodientiahoīs ſit eadē ſpecie. ex diuerſis tam ſpeciecauſis ꝓcedēs.diij. ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ obediētiaſit maxima virtutū. d̓r enī j. re. xv.mielior eſt obediētia ꝙ victime ſedoblacō victimaꝝ ꝑtinet ad religionē que epotiſſima inter oēs v̓tutes morales ut ex ſupra dictis pꝫ. ergo obediētiā eſt potiſſim ainter oēs v̓tutes. Pͣ. g̓gꝰ dic̄ ī vl. mor. ꝙobedīentia ſola v̓tus ē que v̓tutes ceterasmenti inſerit. inſertaſqꝫ cuſtodit. ſed cauſaeſt pocior effectu. ergo obediētiā ē pocioroībus v̓tutibꝰ. Po. ggꝰ dic vlti. mō. ꝙ nuꝙͣ ꝑ obediētiā malū d̓bet fieri aliqn̄ aūt ꝑobedienciā bonū qd̓ agimꝰ intermitti d̓betſed nō p̄termittit̉ aliquid niſi ꝓ meliori. gͦobedientiā ꝓ qua p̄termittūt̉ bona aliarūv̓tutū eſt v̓tutibꝰ alijs melior. Sed ꝯtraeſt ꝙ obediētiā habet laudē ex eo ꝙ ex caritate ꝓcedit dic̄ em̄ g̓gꝰ vl. mor. ꝙ obedientia nō ſeruili mētū. ſed caritatis affectuſſeruanda ē nō timore pene. ſed amore iuſtitie. ergo caritas eſt pocior v̓tus ꝙͣ obedientia. Rn̄º dd̓. ꝙ ſic peccatū ꝯſiſtit in hocꝙ hō ꝯtempto deo cū mutabilibꝰ bonis inheret. ita meritū v̓tuoſi actꝰ cōſiſtit ī ꝯtrario in hoc ꝙ homo ꝯtemptis bonis creatisdeo inheret ſic̄ finj. finis aūt pocior ē hijsque ſunt ad fine. ſi vero bona creata ꝓpterhoc ꝯtempnatur ut deo ihereat̉. maior eſtlaus v̓tutis ex hoc ꝙ deo inheret ꝙͣ ex hocꝙ bona terrena ꝯtempnit. et ideo ille virtutes quibus deo ſcd̓m ſe inheret̉ ſcꝫ theologice ſunt pociores v̓tutibꝰ moralibus quibus aliquid terrenū ꝯtempnit̉ ut deo inhereat̉. inter uirtutes aut morales tanto aliqͣpocior ē ꝙͣto aliquis maiꝰ aliquid ꝯtēpnit
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten