quodlibꝫ peccatū mortale aliquis infamisefficiat̉ ipſo iure. vn̄ nō ſequit̉ ſi ille qui iurat falſum iuramēto aſſertorio nō eſt infamis ip̄o iure. ſed ſolū ꝑ ſnīam diffinitiuamlatam cōtra eū in accuſatōe ꝙ ꝓpter hoc nōpeccet mortaliter. ideo autē magis reputatur infamis ipſo iure qui frāgit iuramentūꝓmiſſoriū ſolenniter factū. qꝛ in eius poteſtate remanet poſtqͣꝫ iurauit vt det ſuo iuramēto veritate. qd̓ nō cōtingit in iuramēto aſſertorio. Ad iij. dd̓. ꝙ ille qui iocōſeꝑiurat nō euitat diuina irreuerentia. ſꝫ quatum ad aliquid magis auget. et ideo nō excuſat̉ a peccato mortali. ille autē qui ex lapſu lingue falſum iurat. ſi quidē aduertatſe iurare et ſalſum eſſe qd̓ iurat nō excuſat̉ apeccacō mortali ſicut nec a dei conteptū. ſiautē nō aduertat nō videt̉ habere intentionem iurādi. et id̓o a crimine ꝑiurij excuſatur. eſt ergo grauiꝰ peccatū ſi quis ſolemniter iuret per euangeliū. ꝙͣ ſi ꝑ deum in cōmuni ſermone iuret. tum ꝓpter ſcandalumtū ꝓpter cōmunem deliberatione. quibus equaliter hincinde poſitis grauiꝰ eſt ſi quisper deum iurans periuret quam ſi perturetſurans per euangelium.D iiij. ſic procedit̉. videt̉ ꝙ ille peccet qui imungit iuramētum ei qui ꝑiurat. aut em̄ ſcit eum veꝝ iurare aūtfalſum. ſi ſcit eum veꝝ iurare ꝓ vihilo ei iuramentum iniūgit. ſi autē credit eū falſumiurare. quatum eſt de ſe inducit eū ad peccandum. ergo videt̉ ꝙ nullo mō debeat qͥsalicui iuramentū iniugere. Preterea iuranientum minus eſt accipere ab aliquo ꝙͣ iuramentū iniūgere alicui. ſed recipere iuramētum ah aliquo nō videt̉ eſſe licitū. et p̄cipue ſi ꝑiuret. qꝛ in hoc videt̉ cōſentire peccato. ergo videt̉ ꝙ multominus liceat exigere iuramētū ab aliquo qui ꝑiurat. Preterea d̓rleuiti. v. ſi peccauerit anima et audierit voce iurātis falſuꝫ. teſtiſqꝫ fuerit ꝙaūt ipſe vidit aūt cōſciꝰ eſt niſi iudicaueritportabit inīquitate ſua. ex quo videt̉ ꝙ aliquis ſciēs aliquē iurare falſum teneat̉ eū accuſare. nō igit̉ licet ab eo exigere iuramentum. Sed cōtra ſic̄ peccat ille qui falſumiurat. ita ille qui ꝑ falſos deos iurat vt auguſ. dic̄ ad publicolā. ergo licet iuramētumexigere ab eo qui falſum iurat. Rn̄º dicēdum ꝙ circa eum qui exigit ab alio iuramētū diſtinguendū videt̉. aut em̄ exigit iuramentū ꝓ ſeipſo ꝓpͥa ſpōte. aut exigit iuram̄tum ꝓ alio ex neceſſitate officij ſibi cōmiſſiet ſi quidē aliquis ꝓ ſeipſo exigit iuramētūtanꝙͣ ꝑſona priuata diſtinguēdum videt̉.vt augͥ. dicit. in ſermōe de piurijs ſi em̄ neſcit cum iuratuꝝ falſum. et ideo dic̄ iura mihi vt fides ei ſit. nō eſt peccatū. tn̄ eſt huT 9 Amana tēptatio. quia ſcꝫ ꝓcedit ex quadā infirmitate qua homo dubitat eſſe verum dicturū. et hoc eſt illud iuramētū de qͦ dn̄sdicit Matei v. quod amplius eſt a malo eſtſi autē ſcit eum feciſſe ſcꝫ ꝯtrarium eius qd̓iurat et cogit cum iurare homīcidā eſt. illeenim d̓ ſuo periurio ſe interimit ſed ille manum interficiētis impreſſit. ſi autē aliquisexigit iuramētuꝫ tāqua ꝑſona publica ſecūdū ꝙ exigit ordo iuris ad petionē alteriusnō videt̉ eſſe ī culpa ſi ipſe iuramētū exigatſiue ſciat eū faſſū iurare ſiue veꝝ. qꝛ n̄ vid̓tur ille exigere. ſꝫ ille ad cuiꝰ inſtātīā exigiAd. j. gͦ dd̓. ꝙ obiectio illa ꝓcedit quado ꝓ ſe aliquis exigit iuramētū. tn̄ nō ſemꝑ ſcit eū iurare veꝝ vl̓ fl̓m ſed qn̄qꝫ dubitatde facto et credit eū v̓m iurare et tunc admaiorē certitudinē exigit iuramētū. Ad.ij. dd̓. ꝙ ſic̄ augꝰ. dic̄ ad publicolā. ꝙͣuis dictū eſt ne iuremꝰ nūqͣꝫ me in ſcripturis ſanctis legiſſe memini. ne ab aliquo iuracōeꝫ accipiamus. vn̄ ille qui iuracōem recipit nonpeccat niſi forte qn̄ ꝓpͥa ſponte ad iurandūcogit eū ꝙͣ ſcit falſū iuratuꝝ. Ad iij. dd̓.ꝙ ſic̄ augꝰ. dicit. moyſes nō expreſſit in p̄dicta aucͣte cui ſit iudicādum ꝑiuriū alteriuset id̓o. ītelligitur ꝙ debeat iudicari talibꝰqui magis pn̄t ꝓdeſſe qͣꝫ obeſſe ꝑiuro ſimiliter etiā ſi expreſſit qūo ordīe debeat manifeſtare. etiā ido videt̉ ſeruādꝰ ordo euāgelicus ſi ſit pcc̄m ꝑiurij. occultū et p̄cipueqn̄ īiungit indetrimētū alteriꝰ qꝛ in tali caſu nō haberet locū ordo euāgelicꝰ ut ſupradictū ē. Ad iiij. dd̓. ꝙ licet malo vti ꝓpter bonū ſic̄ et deꝰ vtit̉. nō tn̄ licet aliqͣꝫ admalū inducere. rn̄ licet eiꝰ qui ꝑ falſos deos iurare ꝑatus eſt iuramentū reciꝑe. nontamē licet eū īducere ad hoc ꝙ ꝑ falſos deos iuret. alia tamē racō videt̉ eſſe ī eo quiꝑ ueꝝ deū ll̓m iurat. qꝛ in tali iuramēto deeſt bonū fidei qua vtit̉ aliquis in iuramento illius qui veꝝ ꝑ falfos deos iurat. vndeaugꝰ. dic̄ ad publicolā. vn̄ ī iuramento eiꝰ qͥfl̓m nō ꝑ uerūdcum iurat nō videt̉ eſſe aliqd̓ bonū quo vti liceat.Finde ꝯſiderandū eſt de vicijsad religioſitate ꝑtinētibus quibus rebꝰ ſacris irreuerēcia exhbetur. Et primo de ſacrilegio.Scd̓o de ſimonia. Circa. j. querunt̉. iiij. Primo quid ſit ſacrilegiū. Secūdo vtꝝ ſit ſpāle p̄ccm̄. Terco d̓ ſpeciēꝫbus ſacrilegij. Quarto de pena ſacrilegij.d. j. ſic ꝓceōit̉. videt̉ ꝙ ſac̓legiū nōſit ſacre rei violacō. d̓r enī xvij. q. iiijcōmittent ſacrilegiū quide prīcipiis iudicio diſputant dubitātes an dignusſit honore que princeps eligerit ſed hoc adnullā rem ſacra ꝑtinere videt̉. gͦ ſacrilegiūpoit ſac