appetitu recto. ⁊ ideo prudēcia nō ſolumhabet rōem v̓tutis quā habet alie v̓tutesintellectuales. ſed etiā habet rōem virtutis quā habet v̓tutes moral̓es quibus etiāꝯnumerat̉. Ad. j. gͦ dd̓ ꝙ auguꝰ ibilargē accipit ſcienciā ꝓ qualibet recta racōe Ad. ij. dd̓. ꝙ ph̓s dic artis eſſe v̓tutem. qꝛ nō importat rectitudine appetitus⁊ ideo ad hoc ꝙ homo recte vtat̉ arte requirit̉ ꝙ homo habeat v̓tutem que facitrectitudīne appetitus. prudencia aūt nōhabet locū in his que ſūt artis. tum quiaars ordinat̉ ad alique ꝑticularē fine. tumqꝛ ars habet determinata media ꝑ que ꝑuenit̉ ad finem. d̓r tn̄ aliquis prudenteioꝑari ī his que ſunt artis ꝑ ſimilitudinēquandam in quibuſdā autē artibꝰ ꝓpterincertitudinē eorū quibꝰ ꝑuenit̉ ad finēneceſſarium eſt ꝯſiliū. ſicut in medicinali⁊ in nauigatoria. vt d̓r in. iij. eth̓. Ad.iij. dd̓. ꝙ illud dictū ſapientis nō eſt ſicintelligendū ꝙ ip̄a prudencia ſit moderanda. ſed quia ẜm prudentiam eſt aliusmodus imponendusD. v. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ prudētia nōſit ſpecialis v̓tus. nulla enī ſpecialis vtus pont̉ in ꝯmun diffinicōevirtutis. ſed prudencia ponit̉ in cōmunidiffinicone v̓tutis. quia in. ij. eth̓ diffinit̉v̓tus habitus electiuꝰ immediate exiſtēsdeterrminata racōe quo ad nos ꝓut ſapiens determinabit. recta autē racō intelligit̉ ẜm prudenciā vt d̓r in. vj. eth̓. gͦ priidencia nō eſt ſpecialis v̓tus Pͣ. ph̓s dicin. vj. eth̓. ꝙ v̓tus moralis recte facit oꝑari finem. prudēcia autē ea que ſunt ad finem ſed ī qualibet v̓tute ſunt aliqua operanda ꝓpter finem. gͦ prudencia ē ī qualibet virtute. nō eſt ergo v̓tus ſpecialis.Po. ſpēalis v̓tus habet ſpeciale obiectīſꝫ prudencia n̄ habꝫ ſpeciale obiectū. ē enīrecta racō agibiliū. vt d̓r in. vj. eth̓. agibilia autē ſunt oīa oꝑa v̓tutum. gͦ prudencia nō eſt ſpecialis v̓tus Sed contra eſtꝙ ꝯdiuidit et ꝯnumerat̉ alijs virtutibus.d̓r enī ſapīe. viij. ꝙ ſapīa ſobrietate ⁊ prudēciā docet iuſticia et v̓tute Rn̄º dd̓. ꝙcū actus et hītus recipiant ſpēm ex obiectis vt ex sͣ dictis patet. neceſſe eſt ꝙ habitus cui reſpondet ſpeciale obiectū ab alijs diſtīctū ſpēal̓ fit hītus ⁊ ſi ē bonusē ſpēalis v̓tus. ſpēale autē obiectū di̓ noẜm materialem ꝯſideracōem ip̄iꝰ ſed magis ẜm rōem formalem vt ex sͣ dictis patꝫ.nam vnā et eadem res cadit̉ ſub actu diuerſoꝝ habituū et etiā diuerſarū potenciaꝝ ẜm racōes diuerſas. maior aūt diuerſitas obiecti requirit̉ ad diuerſitatem potēcie qͣꝫ ad diuerſitatem habitus. cū plureshabitus inueniant̉ in vna potencia vt gͣdictū eſt. diuerſitas gͦ rōnis obiecti quediuerſificat potentia multomagīs diuerſificat habitū. ſic gº dicendū eſt ꝙ cū prudencia ſit in racōe vt dictū eſt diuerſificatur quidē ab alijs v̓tutibus intellectualibus ẜm materialem diuerſitate obiectorūnam ſapiencia ſcientia et intellectus ſuntcirca neceſſaria. ars aūt et prudēcia circaꝯtingencia. ſꝫ ars circa factibilia que ſcꝫin exteriori materia ꝯſtituūtur ſic̄ domuscutellus et hmōi. prudencia autē ē circaagibilia que ſcꝫ in ipſo oꝑante ꝯſiſtūt vtsͣ habitū eſt. ſed a v̓tutibus moralibus diſtinguitur prudencia ẜm formalē rōempotētiaꝝ diſtinctiua ſcꝫ intellectiui ī quoē prudencia. et appetitiui in quo eſt v̓tusmoralis. vn̄ manifeſtū eſt prudentiā eſſeſpecialem v̓tutem ab omnibꝰ alijs v̓tutibꝰdiſtincta. Ad. j. gͦ dd̓ ꝙ illa diffinitionō dat̉ de v̓tute in ꝯmuni. ſꝫ de v̓tute morali in cuiꝰ d̓ffinicōe ꝯuenienter poniturv̓tus intellectualis ꝯmunicans in materiacū ipſa ſcꝫ prudencia. qꝛ ſicut v̓tutis moralis ſubiectū eſt aliquid ꝑticipans rōe. itav̓tus moralis habet rōem v̓tutis inqͣtū ꝑticipat v̓tutem intellectualem Ad. ij. dd̓ꝙ ex illa rōe habet̉ ꝙ prudencia adiuuetomnes v̓tutes et in omnibus oꝑetur. ſedhoc nō ſufficit ad oſtendendū ꝙ nō ſit v̓tus ſpecialis. qꝛ nihil ꝓhibet in aliquo genere eſſe aliquam ſpem q̄ aliqualiter oꝑet̉in omnibus ſpeciebꝰ eiuſdē generis. ſicutſol aliqualiter influit in omnia corꝑa.Ad. iij. dd̓ ꝙ agibilia ſunt quidē materiaprudencie ẜm ꝙ ſunt obiectū rōis ſcꝫ ſubracione veri ſunt aūt materia moraliū virtutū. ẜm ꝙ ſūt obiectum v̓tutis appetitīeſcilicet ſubratione boni.D. vj. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ prudenciap̄ſtituat finem v̓tutibus moralibꝰcū enī pruden̄cia ſit in racōe. v̓tusaūt moral̓ ī appetitiua vt̓ ꝙ hoc mō ſe habeat prudenciā ad v̓tutē moralē ſic̄ racōad vim appetitiuā. ſed ratio p̄ſtituit finēpotentie appetitiue. gͦ prudētia p̄ſtituitfinem v̓tutibus moralibus Pͣ. homo excedit res irracōnales ẜm racōem ſed ẜm alia cū eis cōmunicat. ſic 4º ſe habent alieꝑtes hoīs ad rōeꝫ ſic̄ ſe habꝫ hō ad creaturas irracōnales. ſꝫ homo eſt finis creat̓aꝝirrationiliū vt dt̉ in. ij. politicoꝝ. gͦ oēsalie v̓tutes homīs ordinant̉ ad racōem ſic̄ad finem. ſed prudencia eſt recta racō agibiliū vt dictū eſt. gͦ omnia agibilia ordinant̉ ad prudentiā ſicut ad finem. ip̄agͦ p̄ſtituit finem omnibꝰ v̓tutibus moralibus Pͣ. ꝓpriū eſt v̓tutis vel artis ſeu potentie ad quem ꝑtinet finis vt precipiat
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten