accidia viciū capitale cū ſuis filiabꝰ. Sꝫꝯtra eſt qd̓ idē gregꝰ. dic̄. xxxj. moꝝ. accidiā eſſe viciū capitale et habere p̄dictasfilias. Rn̄º dd̓. ꝙ ſic̄ sͣ dictū eſt viciumcapitale d̓r ex quo ꝓmptū eſt vt alia vicia oriant̉ ẜm rōem cauſe finalis. ſic̄ auteꝫhoīes multa oꝑant̉ ꝓpter delectaconem.tum etiā vt ip̄am ꝯſequant̉. tum etiā vt exeius impetu ad aliquid agēdū ꝑmoti. itaetiā ꝓpter triſticiā ml̓ta oꝑāt̉. vel vt ip̄ameuitent. vel ex eius pōdere in aliqua agēda ꝓrumpentes. vn̄ cū accidia ſit triſticiaquedā vt sͣ dictū eſt. ꝯueniēter ponit̉ viciū capitale. Ad. j. gͦ dd̓. ꝙ accidia agFrauando animū hoīem impedit ab illisoꝑibꝰ que triſticiā cauſant. ſꝫ tn̄ inducitanimū ad aliqua agēda vel que ſunt triſticie ꝯſona. ſic ad p̄loradum. vel etiā adaliqua ꝑ que triſticiā euitat̉ Ad ij. dd̓.ꝙ g̓gꝰ. ꝯueniēter aſſignat filias accidiequia enī vt ph̓s. dic in. viij. eth̓. nullꝰ diuabſqꝫ delectacōe pōt manere cū triſticianeceſſe eſt ꝙ ex triſticia aliquid duplici.ter oriat̉. vnoº vt homo recedat a ꝯtriſtātibus. alio mō vt ad alia tranſeat in quibus delectat̉. ſicut illi qui n̄ poſſunt gaudere ſpūalibus delectacōibus tranſferūtſe ad corꝑales. ẜm ph̓m. in viij. eth̓. in fuga aūt triſticie talis ꝓceſſus attendat̉ ꝙprimo hō fugit cōtriſtācia. ſcd̓o etiā īpugnat ea que triſticiā ingerūt ſpūalia aūtbona de quibꝰ triſtat̉ accidia ſunt ⁊ finiſet id qd̓ eſt ad finem. fuga aūt finis fit ꝑdeſperacōem. fuga aūt bonoꝝ q̄ ſunt adfine qͣntum ad ardua que ſubſunt ꝯſilijsfit ꝑ puſillanimitatē qͣntū aūt ad ea queꝑtinent ad cōmunē iuſticiā fit ꝑ torporēcirca p̄cepta. impugnacio aūt ꝯtriſtāciūbonoꝝ ſpūaliū qn̄ꝫ quidē eſt circa homīesqui ad bona ſpūalia inducūt et hoc ē rancor qn̄ꝫ vero vlteriꝰ ſe extendit ad ip̄a ſpiritualia bona in quoꝝ deteſtacōem aliquis adducit̉ et hoc ꝓprie ē malicia. niqͣntum aūt ꝓpter triſticiā a ſpūalibꝰ aliquiſtrāſfert ſe ad delectabilia exteriora ponitur filia accidie. euagacō circa illicita. ꝑqd̓ etiā patet reſpōſio ad ea que circa ſingulas filias obijciebant̉. nam malicia nōaccipit̉ hic ẜm ꝙ eſt genꝰ vicioꝝ ſꝫ ſicutdictū eſt. rancor etiā nō accipit̉ hic ꝯmuniter ꝓ odio ſed ꝓ quadā indignacōneſic̄ dictū eſt. et ide dd̓m eſt de alijs.Ad. iij. dd̓. ꝙ etiā caſſianꝰ in li. de inſtitutis cenobioꝝ diſtinguit triſticiā ab accidia. ſed ꝯuenienciꝰ gregꝰ. accidiā triſticiā noīat. qꝛ ſicut sͣ dictū eſt triſticia noneſt viciū ab alijs diſtinctū ẜm ꝙ aliq̓s recedit a graui ⁊ laborioſo oꝑe vel ẜm quaſcunqꝫ alias cauſas aliquis triſtet̉. ſꝫ ſolū.C 3Yẜm ꝙ ꝯtriſtat̉ de bono diuino qd̓ ꝑtinetad rōem accidie que viciū eſt quā ꝯuertitaliquis ad quiētē indebita inqͣntū aſpernat̉ bonū diuinū. illa aūt que yſid̓. ponitoriri ex accidia et triſticia reducunt̉ ad eaque gregꝰ ponit. nam amaritudo qͣm ponit yſidorꝰ oriri ex triſticia eſt quidā effectus rancoris ocioſitas aūt et ſomnolēciareducunt̉ ad torporē circa p̄cepta circa q̄aliquis eſt ocioſus omnino ea p̄termittēset ſomnolētus ea negligēter implens. oīaaūt alia quīqꝫ que ponit ex accidia oriri ꝑtinent ad euagacōem mētis circa illicita.que quidē ẜm ꝙ in ip̄a arte mētis reſidetvolētis importune ad diuerſa ſe diffundere vocat̉ importunitas mētis. ẜm aūt ꝙꝑtinet ad cognitiua d̓r curioſitas qͣntumaūt ad locucōem d̓r verboſitas. qͣntū aūtad corpus in eodē loco nō manēs d̓r īquietudo corꝑis. qn̄ ſcꝫ aliquis ꝑ inordinatos motus mēbroꝝ vagitate indicat mentis. qͣntū aūt ad diuerſa loca d̓r inſtabilitas. vel pōt accipi inſtabilitas ẜm mutabilitatē ꝓpoſiti.Finde ꝯſiderādū eſt de inuidia. Et circa hoc q̄runt̉ imPrimo quid ſit inuidia. Secundo vtꝝ ſit pctm̄. Tercōvtꝝ ſit pctm̄ mortale. Quarto vtꝝ ſit viciū capitale. et de filiabꝰ eiꝰ.D. j. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ inuidia nō ſittriſticia. obiectū em triſticie ē malum. ſed obiectū inūidie eſt bonū.dic̄ onī g̓gꝰ. m. v. moꝝ. de inuido loquēstabeſcētem mentē ſua pena faciet quē felicitas torquet aliena. gͦ inuidia nō ē triſticia. Pͣ. ſimilitudo nō eſt cauſa triſticie ſed magis delectacōis. ſed ſimilitudoeſt cauſa iūidie dic̄ enī ph̓s. in. ij. rheto.inuidebunt̉ tales quibꝰ ſunt aliqui ſimiles. aut ẜm genus. aūt ẜm ꝯgnacōe m. autẜm ſtaturā. aut ẜm habitū. aūt ẜm opinionem. gͦ inuidia nō ē triſticia Pͣ. triſticia ex aliquo defectu cauſat̉ vnde illi quiſunt in magno defectu ſunt ad triſticiamꝓni vt sͣ dictū eſt cū de paſſionibꝰ ageretur ſꝫ illi quibꝰ modicū deficit et qui ſuntamatores honoris et qui reputant̓ ſapiētes ſunt inuidi. vt pꝫ ꝑ ph̓m. in. ij. rheto.gº inuidia nō eſt triſticia. Pͣ. triſticia d̓lectacōi opponit̉ oppoſitoꝝ aūt nō ē eadcauſa. gͦ cū memoria bonoꝝ habitoꝝ ſitcauſa delectacōis vt sͣ dictū ē nō erit cauſa triſticie. eſt aūt cauſa inuidie. dic̄ enimph̓s in. ij. retho. ꝙ hijs aliqui inuidēt quihabent aut poſſident q̄ ip̄is ꝯueniebantaut que ip̄i qn̄ꝫ poſſidebat. gͦ inuidia nōeſt triſticia. Sꝫ ꝯtra eſt qd̓ dam̄. dic̄ inij. li. ponit inuidiā ſpēm triſticie. et dicit
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten