aut niſi aliqͥs lucratus ſit ab eo qui traxiteū ad ludū in quo caſu nō tenet̉ reſtituere. qꝛ ille qui amiſit nō eſt dignus reciꝑe.nec poteſt licite retinere tali iure poſitīodurate. vnde debet d̓ hoc elemoſina facere in hoc caſu Ad. iij. dd̓ ꝙ in caſu extreme neceſſitatis omīa ſunt ꝯmunia. vndelicꝫ ei qui talē neceſſitate patitur acciꝑede alieno ad ſui ſuſtētacōem. ſi nō inueītqui ſibi dare velit et eadē rōne licet habere aliquid de alieno et poteſt de hoc elemoſina dare quiymo etacciꝑe ſi aliter ſubueniri nō poſſit neceſſitate paciēti. ſi tamfieri poteſt ſine ꝑiculo debꝫ requiſita domini voluntate pauꝑi ꝓuidere extremamneceſſitatem patienti.D. .viij. ſic ꝓcedit̉. vt̉ ꝙ ille qui eſtin poteſtate alteriꝰ ꝯſtitutꝰ poſſitelemoſina facere. religioſi em̄ ſuntin poteſtate ſuoꝝ quibꝰ obedienciam vouerūt ſed ſi eis nō liceret elemoſinafacere damnū reportaret ex ſtatū religionis. qꝛ ſicut ambro. dic̄ ſumma xp̄iane religionis in pietate ꝯſiſtit que maxime ꝑ elemoſinaꝝ largicōem ꝯmendat̉. ergo illi qͥſunt in poteſtate alteriꝰ ꝯſtituti poſſuntelemoſina facere Pͣ. vxor eſt ſub poteſtate viri. vt dt̉ gen. iij. ſed vxor poteſt elemoſina facere cū aſſumat̉ in viri ſociētatem. vnde et de beata lucia dicit̉ gͦ ignorante ſponſo elemoſinas faciebat. ergo ꝑhoc ꝙ aliquis eſt in poteſtate aſteriꝰ coſtitutus nō impeditur qui poſſit elemoſinas facere P. natural̓ qͥdam ſubiectioeſt filioꝝ ad ꝑent es. vn̄ apo. ad eph̓. vj.dicit filij obedite ꝑentibꝰ veſtris in dijoſed filij vt videt̉ poſſunt de rebus patriselemoſinas facere qꝛ ſunt qͥdammo ip̄oꝝcū ſint heredes. et ideo cū poſſunt eis vtiad vſum corꝑis ml̓to magis videt̉ ꝙ poſſint eis vti elemoſinas dando ad remedium aīme ſue ergo illi qui ſunt in poteſtate ꝯſtituti poſſunt elemoſinas dare Pͣ.ſerui ſunt ſub poteſtate dominoꝝ. ẜm illd̓thy. ij. ſeruos ſuis dn̄is ſubditos eſſe. licꝫautē eis aliquid in vtilitatē dn̄i facere qd̓maxime fit ſi ꝓ eis elemoſinas largīant̉ ergo illi qui ſunt in poteſtate ꝯſtituti poſſunt elemoſinas facere Sed ꝯtra eſt ꝙelemoſine nō ſunt faciende de alieno ſedde iuſtis laboribꝰ ꝓprijs vnuſquiſqꝫ elemoſina facere debet vt augͥ. dicit in li. d̓verbis dn̄i. ſed ſi ſubiecti alijs elemoſina facerent hoc eſſet de alieno. ergo illi qͥſunt ſub poteſtate ꝯſtituti alioꝝ non poſſunt elemoſina facere Rn̄º dd̓ ꝙ ille qͥeſt ſub poteſtate alteriꝰ ꝯſtitutꝰ inqͣntuꝫhuiꝰ ẜm ſuꝑioris poteſtate regulari debet. h̓ eſt em̄ ordo natural̓ vt inferiorā ẜmſuꝑiora regulent̓. et ideo oꝑtet ꝙͣ ea in qͥbus inferior ſuꝑiori ſubijcit̉ diſpenſet nōaliter qͣm ei ſit a ſuꝑiori ꝯmiſſum. ſic ergoille qui eſt ſub poteſtate ꝯſtitutus de reẜm quā ſuꝑiori ſubijcit̉ elemoſinaꝫ facerenō debet niſi quatenꝰ ei a ſuꝑiori fuerit ꝑmiſſum. ſi quis vero habeat aliquid ẜm ꝙpoteſtati ſuꝑioris nō ſubſit. iam ẜm hͦ nōeſt poteſtati ſubiectꝰ qͣntū ad hͦ ꝓprij iuris exiſtens. et de hoc poteſt elemoſinaꝫfacere Ad. j. ergo d̓d̓ ꝙ monachꝰ ſi habet diſpenſacōem a p̄latō ꝯmiſſaꝫ poteſtfacere elemoſinas de rebus monaſterijẜm ꝙ ſibi eſt ꝯmiſſum. ſi vero non habetdiſpenſacōem qꝛ nihil ꝓpͥum habꝫ tūc nōpoteſt facere elemoſina ſine licēcia abbatis vel exp̄ſſe habita vel ꝓbabiliter p̄ſumpta. niſi forte in articulo extreme neceſſitatis. in quo licitū eſſet ei furari vt elemoſina daret. nec ꝓpter hoc efficitur peiorisꝯdicōnis. qꝛ ſicut dicit̉ in li. d̓ eccl̓. dog.bonū eſt facultates cū diſpenſacōne pauperibus erogare. ſed melius eſt ꝓ intentione ſequendi dominū ſimul donare etabſolutum ſollicitudine egere cum xp̄o.Ad. ij. dd̓. ꝙ vxor habet alias res preter dotem q̄ ordinat̉ ad ſuſtentandū ouera matrimonij. vel ex ꝓprio lucro velquocūqꝫ aliolicito modo pōt dare elemoſinam et irrequiſito a ſenſu viri. moderatas tn̄. ne ex eaꝝ ſuꝑfluitate vir depauparet̉. alias aūt n̄ debet dare elemoſinasſine cōſenſu viri vel exp̄ſſo vel p̄ſumpto niſi in articulo neceſſitatis ſic̄ de monachodictū eſt. qͣmuis enī mulier ſit equalis viro in actu matrimonij. tn̄ in hijs que addiſpenſacōem domꝰ ꝑtinet vir caput eſtml̓ieris. ẜm apo. j. ad coꝝ. xj. beata auteꝫlucia ſponſum habebat nō viꝝ. vn̄ de conſenſu matris poterat elemoſinā facere.Ad. iij dd̓. ꝙ ea que ſunt filij familias.ſunt et patris. et ideo nō pōt elemoſināfacere niſi forte aliqͣm modicā de qua p̄ip̄ſumere ꝙ patri placeat niſi forte alicꝰrei eſſet ſibi a patre diſpenſacō ꝯmiſſa etidē dd̓m eſt de ẜuis. vn̄ pꝫ ſolucō ad iiij.D ix. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ nō ſit magisꝓpinquioribꝰ elemoſina facienda.dt̉ enī ecc̄. xij. da miẜicordi ⁊ nonſuſcipias peccatorē. benefac humili et nōdes impio. ſed qn̄ꝫ ꝯtingit ꝙ noſtri ꝓpinqͥſunt peccatores et impij. gͦ nō ſunt magelemoſine faciēde Pͣ. elemoſine ſunt faciende ꝓpter retribucōem mercedis eterne. ẜm illud math̓. vj. et pater tuꝰ qui videt in abſcondito reddet tibi ſed retribucio eterna maxime acquirit̉ ex elemoſinisque ſanctis erogant̉. ẜm illud luc̄. xvj. facite vobis amicos de māmonā iniquitatis