Druckschrift 
Opuscula
(70)
Seite
DXLIIIv
Einzelbild herunterladen
 

ſcm̄ quafi vicinior on̄ditur vn̄ a ꝓprietate ſpūſſanciꝰ noīātur. ip̄e em̄ amordicitur Pl̓ iō ſic noīātur qꝛ ignis diuinas ꝓprietates maxime ſigͣt vt dicit̉in fine celeſtis ierarchie et iō vocāturſeraphin id ē ardētes ꝓpter acceſſumad deum Vn̄ ex nōibus angelorū nonp̄t ſumi rō cogens ad oſtēdendum inqua potētia beatitudo een̄tialiter cōſiſtatNꝭ ergo dcm̄ eſt pͥmo ſniārū diſxv. non oſtēdit ꝙ een̄tia beatitudinisſit in volūtate ſed ꝙ caritas ꝑtinet adſbām gaudij qꝛ inſeꝑabiliter ꝯcomitatur illam viſionē beatā ꝙ tn̄ non ē verum de multis alijs gaudijs accn̄talibus ſicut ē de noticia illorū q̄ ſcienturꝑ ſpes creatas et ideo ſibi ſuccedūt etiō dilectio ⁊ amor n̄ ita diſtant a gaudio een̄tiali ſicut noticia taliuꝫ rerū etꝓ tanto dcm̄ eſt caritatem ꝑtinere adpermiū een̄tiale ⁊ ſpūaleCōſequēter cū de et̓nitate mūdi ageretur diximꝰ in 2º ſniārum neutrā ꝑtēhabere roēs neceſſarias ⁊ idem in prima ꝑte ſum. aſſeruimꝰ et in ſcd̓o li. cōtra gēti. de hoc etꝭ ſpecialem tractatūfecimꝰ in quo on̄dimꝰ non ſibi repugnare eē a deo ſcd̓m totā ſbām ⁊ nō habere durationis principium hͦ eī maxime īpediret proceſſuꝫ ph̓i qui dicit adneutram ꝑtem roēs haberi Ex repugnātia em̄ intellectuū eſt potiſſima demōſtratio ducens ad īpoſſibile ficꝭ potiſſima demōſtratio on̄ſiua eſt per intellectum fieri rōem indicātem ꝙ qͥd ēUn̄ cū ventum fuiſſet ad ſolutionē rationum vtriuſqꝫ ꝑtis illā de infinitateaiārum alijs p̄tulimꝰ in difficultate n̄ꝙ difficile ſit ei rn̄dere ſed qꝛ tot in eiſolutione paſſi maius incōuenies qm̄ip̄a p̄tendat. magis em̄ fidei derogatvnū eē intellectum ꝙ ponit auerroysqꝛ ſic periret diu̓ſitas p̄mioꝝ ⁊ in hūcdefectū venerūt auerroyſte ꝑiſiꝰ noſtris tēporibꝫ cōtra quos ſcripſimꝰ devnitate intellectꝰ qͣꝫ ponere infinitasaiās actu qd̓ poſuit algaſel in methaphifica ſua qꝛ lꝫ een̄t infinite nō ꝓpterhoc eqͥꝑentur d̓o in ordine rerū infinitarum in infinitū. foret iſta infinitasſb̓iecta infinitati diuine. nichilominꝰ

⁊ hoc cōtra fidē ē ⁊ cōtra ſcripturamgen̄. a qͣ fides in hͦ exordiū ſumpſit. vn̄opinio ph̓i erronea fuit ponēdo mūdum eternū non tn̄ habuit eā tqͣꝫ ꝯcluſionem demōſtrationis ſꝫ errauit putans eā verā nō auferens tytulū creationis a deo pocē ỉ rōis rn̄ſionē aliorū in ij. ſniārum ⁊ in ij. ꝯtra gēti attulimus In pͥma v̓o ꝑte ſum. pꝰ alias reſpōſiones et in p̄dicto diximꝰ eā eſſe ꝑticularem ⁊ ꝓpter hͦ nō ꝯcludere intētum que qd̓em rn̄ſio nō ꝯſentit dictisibidē qꝛ hec rn̄ſio ad minus ſupponitpoſſe demōſtrari hoīeꝫ nō eē ab et̓no⁊ eiꝰ oppoſitū eē īpoſſibile cū tn̄ in ſolutione dcē q̄ſtionis dcm̄ ſit ꝙ non p̄tdemōſtrari ꝙ hō aūt celū aūt lapis n̄fuerint qd̓ quidē dcm̄ de hoīē non ſtatcū p̄dicta rn̄ſione. vn̄ ſcire debent aduerſarij ꝙ hͦ rn̄ſio non fuit intētionisnrē Diu̓ſitas em̄ rōnū ad hoc inductarum oſtēdit ꝙ nulla ſufficiens ē vl̓ demōſtratiua. vn̄ ꝯtingit ꝙ cū vnꝰ vnāaliꝰ aliā intulit rōēm qͣre huic diſſentitiſte ⁊ ille alteri ex fatuitate dicētiū irriſio oriatur apud infideles. maneāt igꝭip̄i in rōibus quas putāt ſuffice̓ qd̓ verum ē ſi ſint demōſtrationes Michiaūt ſolūmō ſufficit fides xp̄i nec rōnihumane p̄ſto aurē vbi deꝰ loquiʳ an̄qͣꝫquicqͣꝫ foret a principio cū ip̄o erā cūcta ꝯponēs De p̄dicta roē in queſtionibus noſtris diſputatis vbi q̄ritur. andeꝰ poſſet infinita face̓ Et in alia q̄ſtion vbi q̄ritur An poſſit infinita ſcirediximꝰ ꝙ ſi eē actu repugnat ei qd̓ ē infinitū eē in actu non p̄t deꝰ infinita actu facere Si aūt non repugnat p̄t ſedvtrū poſſint eē actu diximꝰ differendū vſqꝫ alias ⁊ idē diximꝰ in p̄dcō tractatū ꝙ nōdum erat on̄ſum infinita actu eē nō poſſe nec aduerſarij nobis hͦon̄derūt qd̓ tn̄ nos poſtea in pͥma ꝑteſumme on̄dimꝰ recitata opīōne algazelis ⁊ certū habuimꝰ ꝙ infinita eē nōpn̄t etꝭ ꝑ accn̄s vt ibi on̄ſum ē Si igit̉pdcā reſpōſio non placet eis q̄ nūc nobis ſufficit vt dictum eſt qꝛ ariſtotilesponit mūdum omnes ſpes rerum habuiſſe a principio vn̄ non poteſt mūdus ab eterno poniꝑfectꝰ niſi homo