.AESIOHAN

dum eſſent increduli.Et cum hoc dixiſſet.iterum exiuit ad iudeos. et dixit eis. Ego nl̓lam in eo inuenio cauſam. Eſt autem conſuetudo vobis. ut vnaꝫ dimittam vob̓ in paſchaVultis ergo dimittaꝫvobis regem iudeoruꝫClamauerunt omnesrurſum dicentes. Nonhunc. ſed barrabam.Erat autem barrabaslatro.

CAPITVLVM. .XIX.

ꝓbaſſet regnū ſuum nō eſſe de hoc inundo. ſubditNunc autē regnū meum nō eſt hinc. Non dicit noneſt hic. hic em̄ eſt regnū eius vſqꝫ ad fineꝫ ſeculi.habens intra ſe ꝯmixta zizama vſqꝫ ad neſſem. ſedtamen non ē hinc. quia pereg̓nat̉ in mūdo TheoVel ideo non dicit. non eſt hic̄. ſed nō eſt hinc. Nāregnat in mūdo et vtit̉ eius ꝓuiſione. et iuxta votum cuncta diſponit. Non eſt autē ab infimis conſtitutū regnū eius. ſed celitꝰ ⁊ ante ſecula ChriHinc autem heretici accipientes occaſionē. alienūeum eſſe a mundi ꝯdicōne dicūt. Sed cū dicit. Regnummenm nō eſt hinc. non pͥuat mund̓ a ſua ꝓuidencia et p̄lacōne. ſed on̄dit regnū ſuum nō eſſehumanū. neqꝫ corruptibile. Sequit̉. Dicit itaqꝫ eipylatus. Ergo rex es tu. Reſpondit jheſus. Tu dicis qꝛ rex ſū ego. Augꝰ. Non qꝛ regē ſe timuitconfiteri. ſed ita dictū eſt. ut neqꝫ regem ſe negetneqꝫ regem ſe talem eſſe fateatur. cuius regnū putetur eſſe de hͦ mūdo. Dictum eſt em̄. Tu dicis. acſi diceretur. Carnalis carnal̓r dicis. Deinde ſubiūgit. Ego in hoc natus ſū. et ad hͦ veni in mund̓. utteſtimoniū ꝑhibeam veritati. Non ē ꝓducēda huius ꝓnomīs ſillaba ꝙ ait In hͦ natus ſū tanꝙͣ dixerit in hoc renatuſ ſū. ſed corripienda tanꝙͣ dixeritad hͦ natus ſum. ſicut et ait ad hoc veni inmundū.Vnde manifeſtū eſt eum temꝑalē natiuitatē ſuamHic ꝯmemoraſſe. qua ncarnatꝰ venit nimund̓. nonillam ſine inicio qua deus erat Theo. Vel aliterQueſito ꝑ pylatū n̄ dn̄s eſſet rex. ego inquit in hͦnatus ſū id eſt ad hoc qꝛ rex ſū. hoc em̄ ip̄o ꝙ a rege ꝓductus ſum. me qͦꝫ teſtor fore regē Chriẜ.Si igitur rex natus eſt. nihil niſi accipiēs habet.Ad hoc inquit veni. ut teſtimoniū ꝑhibeā veritati. hͦ eſt ut hoc ip̄m ſuadeam omībꝰ. Et notand̓ eſtꝙ ſuam humilitatē oſtendit. dū dicentibꝰ qm̄ malefaoctr eſt. ferebat ſilens. qn̄ vero interrogatuseſt de regno. tunc locutꝰ eſt ad pylatū. erudienseum et reducēs ad alciora. et on̄dit ſe nihil ꝟſuiūoꝑatum eſſe. ꝑ hoc ꝙ dicit. Vt teſtimoniū ꝑhibeāveritati Augꝰ. Cum autem xp̄us teſtimoniū ꝑhibet veritati. teſtimoniū ꝑhibet ſibi. Eius quippe eſt vox. Ego ſū veritaſ. Sed quia nō omniū eſtfides. adiungit atqꝫ ait. Omīs qui eſt ex veritate.audit vocem meā audit vtiqꝫ interioribꝰ auribusid eſt obedit mee voci. ac ſi diceret. credit mihi. ꝙvero ait. Omīs qui eſt ex veritatē. gr̄am ꝯmendauit. qua ẜm ꝓpoſitum vocat. Nam ſi naturam cogitemus inqua creati ſumꝰ. cum omēs veritas creauerit. quis non ē ex veritatē. Sed non omēs ſūt.quibus ut obediant veritati. ex ip̄a veritatē ꝑſtatur. Si em̄ dixiſſet. Omīs qui audit voceꝫ meam exveritate eſt. ideo dictus ex veī̓tate putaret̉. quiaobtemꝑat veritati. Ron autē hoc dicit. Sꝫ ait omnis qui eſt ex veritatē audit vocem meam. Auditvtiqꝫ ac ꝑ hoc non ideo ē ex veritate qꝛ eiuſ auditvocem. ſed ideo audit. qꝛ ex veritate ē. quia hͦ illidonū ex veritate collatū eſt Chriẜ. Hec autemdicens. attrahit et ſuadet fieri eoꝝ que dicuntur.auditorem. Ita deniqꝫ et eum cepit his breuibusverbis ut quereret. quid ē veritas. ſequit̉ em̄. Dixit ei pylatus. Quid ē veritas Theo. Nam fereab homībꝰ euanuerat. et acunctis erat incognita

Augꝰ. Cum dixiſſet pylatus quid ēveītas. credo in mētem illi veniſſe. continuo ꝯſuetudinē iudeorum. qͣ ſolet eisdimitti vnus in paſcha. et ideo non expectauit ut rn̄derꝫei jheſus. ne mor a fieret cum recoluiſſꝫmorem quo poſſeteis in paſcha dimitti. qd̓ eum valde voluiſſe manifeſtū eſtVnde dicit. Et cumhoc dixiſſet. iterumexiuit ad iudeos.Chriẜ. Sciebat em̄quidem ꝙ hͨ indigebat tꝑ ē int̓rogacōOꝑtebat autem eum eriꝑe ab impetū iudeoꝝ. Idcirco et exiuit Alchui. Vel non expectabat audire reſponſū. qꝛ forte indignꝰ fuit audire. Sequit̉Et dixit eis. Ego nullam in eo inuenio cauſamChriẜ. Non dixit. qꝛ peccauit et dignꝰ eſt morte.donate eum feſto. ſed pͥmum eum excuſans. tūc rōgat ex abundanti. ut ſi nollent eum ut innocenē dimittere. ſaltem obnoxium donarēt temꝑi. Ideoqꝫniduxit. Eſt autem ꝯſueti do vob̓. ut vnū dimittāvobis in paſcha Beda. Hec ꝯſuetudo nō erat legis p̄ceptum. ſed ex antiqͣ patꝝ tradicōne deſcendit. ut ob recordaconem liberacōnis ex egypto.vnum eciā in die paſce dimit terēt vnctū. Deindeexhortatiue dicit. Vultis ergo dimittā vobis regem iudeorum Augꝰ. Auelli em̄ ex eius corde n̄potuit. jheſū regem iudeoꝝ eſſe tanꝙͣ hͦ ibi ſic̄ intitulo ip̄a veritas fixit de qua quid eſſet. interrogauit Theo. Pulchre autē pylatus rn̄det ꝑ hͦꝙ in nullo jheſus errauerit. ſꝫ fruſtra inquietaturab eis velut regnū deſiderās. Non eū enim qui ſeregem aſſereret. ac emulū romane poteſtatis romanoꝝ vicarius abſoluiſſet. Quāobrem in hͦ ꝙ dixit. Regem iudeoꝝ abſoluā. prorſus innoxium heſū ꝓdit illuditqꝫ iudeos. q. d. quē vos crimīanimiut regem. ſe putantē hunc ego abſolui iubeo. quaſi non exn̄tem Augꝰ. Sed hͦ audito. clamauerūtvnde ſequit̉. Claniauerūt omēs rurſū dicētes. Nōhunc ſꝫ barrabā. Erat autē barrabas latro. Nō rep̄hendimus o iudei ꝙ ꝑ paſcha liberaſtis nocenteꝫſed occidiſtis innocente. qd̓ tamē niſi fierēt veruꝫpaſcha non fierꝫ Beda. Quia ergo reliq̄runt ſaluatorem et petiuerūt latronē. vſqꝫ hodie dyabolus ſua latrocinia exercet in ip̄os Alchui. Barrabas autē interptat̉. iſte filius mgr̄i eoꝝ id ē dyaboli. qui huic latroni in ſuo ſcelere. iudeis in ſuaꝑfidia magiſter fuit.